Monday, November 20th, 2017

Uğraşmadan Kelimelerle

Eskiden önemsediğim şeylere baktığımda gülüyorum. Haliyle bir öz eleştiri durumu doğurmuş oluyorum. Kafamda büyüyen nice basit olayları kendi duygularımın beslenmesine teslim etmek kötü. Hoş bunu yaşamayan yoktur. Haliyle olması da doğal.  Kendini  karabasanına zorla boğdurtmaya benziyor biraz … İşte tam burada da şu söz doğuyor ”İnsan, dostu olmadan mutlu olamaz, ama mutsuz olmadan da dostundan emin olamaz.” Yalnız olunmuyor.

İlla bi refakatçi aranıyor.  Sadece öylesine düşündüğümüz alelade zamanlarda yalnızlık koymuyor. Kime baksam illa birini yanında istiyor. O zaman yalnız kalmayı pek kimse istemiyor. Gerçek yalnızlar yastığına vicdanıyla yumulanlar olurken iyi bir uyku için sessiz bir ortam aramak yalnızlık olmuyor. Yalnızlığıma baktım. Kalabalığımın arasında kocaman gülümsüyordu…  

 

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir