Yatsam uyurdum belki ama bitmiş uykum deyip çay suyuna hadi dedim. Geçtiğimiz günlerde oturamayız artık diye düşündüğüm balkonda tuttuğum masa mı sandalye mi erken kaldırdığımı fark ederek başka pratik seçeneklerle kendime yağmurda kahvaltı lüksü sundum.  Tüm şehir uyuyordu ve ben hala kaynamaya devam ediyormuş gibi duran bir kupa çayımla düşünüyordum.  Arada da iki dilim kepekli ekmekten yaptığım tostumla bütünleşiyordum.  Gülümsüyordum, izliyordum ve hiç ses çıkarmıyordum…

O bazen hızlandı ben üşümediğimi fark ettim, O yavaşlar gibi yaptı ben çayımı tazeledim, O günün aydınlanmasını biraz puslandırıyordu ben vaktim daraldı mı merakını yeniliyordum, O gün aydınlanırken yeniden hızlandı ben güne hazırlık için içeri girdim…

Biliyorum şu sıra sık değilim yazmak konusunda ama malum öncelikler iş yoğunluğu olduğundan ertelemeli geliyorum.   Fakat bugün yarın kuzenlerimden birini daha resmi olarak çift ilan etmekle meşgulüz. Onu da evliler kervanına katmış olacağız. Bu tam yazı tura işi. Yani sevgili olmak, nişanlı olmak, karı koca olmak, ebeveyn olarak çift olmak hepsi birbirinden farklı şeyler. Beraber yaşama süresi üç, beş, yedi, on ve on beşinci yıllar da olsa her biri birbirinden farklı.  Onun ömrü boyunca mutlu anlarının çok olmasını dilerim ve mutluluğunu sadece evliliğine bağlı kılmak istemiyorum. Birey olarak bu yaşam tarzının şanslılarından olmasıdır dileğim.

Zaman ne çabuk geçiyor derinliğine hiç inmeden her gün hepimize bir şeyler olduğunu biliyorum.  Tuhaf normal akıllı deli hep bir aradayız. Dışarıya yansıma hepimizin düşündüğümüzden farklı olduğu kesin. Ne diyeyim, size tahammül edemeyen tahammülsüzlerin kokusunu çabuk alıp normallikler gurubunun “çok normal değil farklı biri” övgüsünü bol bol almanız dileğiyle… Size yeniden yazana kadar en yeni yazımla hasret giderilir değil mi  :  ) ?

Bugün yeniden yaşanamayacağına göre sinir yapmaya hiç gerek yok bence…

Çok acil kelimesinin bazı proflara ulaşım kolaylığı sağlayamadığını kabul etmeli ve haziran sonu bile olsa o güne yer bulmaya şükretmeli bence…

Tıkalı burun eczanelerde tanesi 3,5 liradan satılan damla ile açılma konforu sağlıyor bunu unutmamak ve etrafa hatırlatmak gerek bence…

Koca kış zahmet edip kapınızı çalmayan grip sıcakla hiç çekilmiyor bence…

Tembellik ara ara doğal ihtiyaç bence…

Şarkı güzel dinleyin bence…

İçinde 53 saniyelik görüntülerin olduğu…

Hiç tanımadığım tonton, yaşlıca bir amca tarafından…

“Sende kalsın, benim oğlan ayarladı yoksa benim bildiğimden değil.” dedi.  Ne ki bu amca diye sordum “ bak işte” dedi.  Allah allah ne ola ki dedim ve kaldırdım. Yanından uzaklaşırken daha isterseniz verebilirim dedi şimdilik sadece sana vermeyi uygun buldum…

Evime gelmem gece yarısına yakındı ve ilk iş ne ola ki cevabını bulmaktı. Dedem ‘in çok hasta olmadan önce ki halleri ve konuşmaları vardı. Kısacık ama çok anlamlı. Sonra pişman oldum keşke arada sırada görüntüleri kaydetseydim dedim ve nicedir duran kamerama baktım. Ne zamandır kaydetmediğim nice güzel şeyler için kendime kızdım. Sonra oğlumun doğumuna baktım, sonra uyuyan ona, sonra yine doğan oğluma sonra yine uyuyan oğluma…

Değişimdeyim çünkü kışın saklayan detaylarını gündüz gözüyle incelemeyi özlemişim. Bu bir çeşit beslenme şekli de olabiliyormuş yani. Aslında şöyle ki az önce hiç incelemediğim kadar birini inceledim. Işık yüzünde belirince kış dönümünün artık kendini daha sıcak zamana bırakması gerektiği hissine kapıldım. Duygusallık çöktü ve biraz daha komiği gözlerimde ki nemi belli etmeme çabasına girdim. Aklımdan geçen şey bizi mutlu eden şeylerin yeterince şımarttığı…  Belki sıkıntılar içerisinde birileri vardır; ama düşünün ki tüm o dertler arasında doğacak ufacık bir şey de vardır.  Belki de yeterince şımartmayan bizizdir kendimizi. Belki de kendimizi tebrik etmemiz gerekiyordur ve sık sık ağzı kulaklarına kadar sırıtan yüz ifadesini kullanma ihtiyacımız oluyordur. Uygulanmışı bu cümle sonundadır. : D

Uzamaya başladığı an, zaman aynı olsa bile mantıkta sapmalara sebep olduğundan yazlar, sanki ömrün daha çok uzadığı izlenimi sunar. Yani ben öyle düşünürüm. Detaylar ışıkta kalır ve mum ışığının mükemmellik varsayımına hiç ihtiyaç yoktur. Belki birçok kişi gündüzün geceden daha çok yaşanmasından sever yazı ve ben onu da severim. Sonuçta her şey düşüncelerimizden.

Şu bir gerçek ki çizgiler ve her detay ışık altında saklanılmadığı gibi yalan kavramını da azaltıyor.  Günün sözü son cümlemiz olsun.

“Gözleri etüd ederim hep, bana kelimelerden daha çok şey söylerler. Bütün dostlarımın harikulade gözleri vardır. İçinde yaşadığım karanlık kafesi aydınlatan tek şey, onların gözlerindeki parıltıdır.” Franz Kafka”

Unutmadan resmin herhangi bir anlamı olmadığının farkındayım ama çok şeker geldi şeker şeker paylaşayım istedim…

Ayrılık da doğal ve her zaman olan ama onca ayrılıktan gördüklerimiz sanırım can sıkan. Görmeye başlayana kadar ne istatistiklerin, ne gerekçelerin, ne de gazeteye konu olan bir araştırma yazısının hükmü ilgilenme derecesinde on üzerinden üçün üzerine çıkabilir.  Aslında en garibi sizin sıkmaya başlayanların onlar diye anlattıklarınız için çoktan geçmesidir. Sizin kaldırma çabanız başlarken, onlar biz bunları biliyoruzla karşınızda ve istemeden yapmak zorunda oldukları savunmalarıyla öğrenmeniz gerekliliğinde kabul ediş sürenizi başlatır.  Küskünlük başlar ve her ikisini birden kaybetmekle tehdit edildiğinizi hissedersiniz bir yandan. Çünkü ailecek görüştüklerinizdendir, her ikisi de çok sevdikleriniz, paylaşmışlıklarınızı ikisine aynı anda anlatmaktan keyif almaya alışmışsınızdır. Şimdi birini diğeri olmadan düşünmek ve daha ileri gidip bir an için yanlarına başkalarını koymak da zor gelir. Hiç bilinmeyen adaylara nefret de kusarsınız. Ailecek görüşülecek birileri bireysele, zamanla da belki eskiyi hatırlatacağı için adı geçtiği halde hiç görüşülemeyenlere dönüşecektir. Bir seferde anlattığınızı illa anlatacaksanız ikisine iki farklı kahve tadında anlatacak olmanızdır.

Boşanmalar sadece çiftleri mi yaralar?  Onlar anılarını istedikleri zaman kutularından çıkartırken siz onlar varken baktıklarınız için pardon demek zorunda kalırsınız. Yine onun çoktan benimsediği baktığında iki farklı insan gören gözü sizde hala çift olarak kalmaktadır. Fotoğraflar o geldiğinde şunu gösterme bu geldiğinde şundan bahsetmemeye döner. Sonuçta durumu yaşayandan daha mı çok etkileniriz onu bilmiyorum işte. Belki de yeni hayat kurma haklarına sevinmeliyiz.  Biz bir çift biliyorduk, bildiğimiz çift bireylere döndü. Onlar mutlu, biz etkilenmiş kaldık.

Zaman dün gibi. Hiç unutmadık sizi ve özlemle, saygıyla, sevgiyle geçirilen anları doya doya huzurla anlattık. Hüzünlendik tabi bazen birimiz ağladı, bazen ikimiz, bazen öyle tek başımıza kendimizce… bazen aynı kişileri değil arkadaşlarımızı özledik. Yıkıklar arasında isimlendirildik yeniden. Herkesten önce Kazancı ailesinin kaybedilmiş tüm fertlerine ve tüm diğer gidenlere ithafendir…

Arada ıslanmasa da alışkanlığımdan değişen yastığımı ters düz ediyordum

Camı kapatan tüle iliştirilmiş, her saydığımda üçyüzaltmışyedi çıkan anlamsız şekli tanıyordum

Ve

Aynamda ki yansımayı seyrediyordum

Düşmekte istiyordum kalkmakta, ağlamakta ağlatmakta doğaldı hayatta.

Gerekçelere sızanlar olurdu belki yeni bir bebek ismi bulmak gerekebilirdi

Ama zaman sığ bir düşünce de değil kararlı bekleyişle adını yazdırıyordu.

Kaldı, biz kaldık

Bekledi, biz bekledik

Sonra biz kaldık O gitti…

Maddi olarak sahip olamadıklarımız kabul gördüklerimizden olsa da manen sahip olamadıklarımız kabul göremeyecek kadar etkilidir yaşantımızda. Sahip olamadık diye işimizi kaybedebilir, kötü alışkanlıklar edinebilir ve sevdiklerimizi terk edebiliriz. Ama hiç kimse o duyguyu ne kadar istediğimizi anlayamaz. İşte o duygunun en çok hissedildiği alanlardan biri çocuksuzluk. Eğer ona sahip olamıyorsanız dünyada ki tüm insanlar sizin hakkınızı elinizden alıyor hissine kapılırsınız. Dünyada ki tüm kadınlar o çocuğu sizden daha az hak ediyordur ve sanki çevredeki herkes sözleşmiş gibi hamile kalırlar. Doğum fobileri, eşe nazlanma hikâyeleri, ilginin merkezi durumları son derece saçma gelir. İki elin bele dayalı bacaklar hafif açık ve paytak yürüme hali sizin en iğrendiğiniz görüntülerden biri olur. Her kıpırdadığında ayy ayy sesi ise hiç inandırıcı gelmez. Çünkü başka bir hayalin içindesinizdir. Tek düşünülen O’na sahip olmak nasıldır düşüncesidir.

Yavaş yavaş çevre öğrenmeye başladıysa o daha fenadır. Çünkü siz zaten tüm testleriniz yapıldıktan sonra tüm gerçeklerle ve olasılıklarla aydınlatılmışsınızdır ve ihtimaller sıralıdır. Sonra bu sürece inanmaya başlamaya ve olmaması halinde sevdiğiniz insanla yaşamaya devam etmek için B planı yaparsınız. İlk günler suskunluk içinde geçer. Hele de buna sebep olan taraf ezilir de ezilir suçlarda suçlar kendini. Onca eğitime ve dünya görüşüne rağmen isteksiz bir ağızla terk edilmeye hazır olduğunu söyler. İnancı yoktur zaten bu söze sadece sıcacık sarmalanmayı bekler ve belki de her gece sevişmeyi ister. Çünkü çocuk sahibi olmamakla cinsellik ilk zamanlar birbirlerinin yerine en çok konandır. Sindirilir ve araştırmalar yapılır. Hafif bir suskunluk sebepsiz bir mesafe inşa edilmiştir. Bir tarafın büyük sabırla diğerini motive çalışmaları yapılır ve birbirlerine daha çok inanmak için bir sebepleri hep akıllarının bir köşesindedir. Arada aksi gibi bütün manasız tartışmalar da aklınızda sizi doldurur. Hem problemli hem de en çok kızdıransanız biraz daha içinizi acıtırsınız. Doktorların karşısında kadın ya da erkek olsun herkesle paylaşamam dediğiniz ne varsa paylaşırsınız. Aile sırrınız siz eşiniz ve denemek mümkünse tüp bebek departmanında ki en az 30 kişilik bir ekip içindedir. Arada perde kalmamıştır. Sizden birilerini bulursunuz tüm bu tedaviler sırasında. Garip ama yalnız olmadığınızı bilmek cesaret vericidir. Süreçler geçer de geçer eşler birbirlerini yeniden tanırda tanır ve her yıkımdan el ele çıkmayı, gülümsemeyi sevişmeyi becermiş olarak bu savaştan galip gelirsiniz. Ama çocuk çoğunlukla yoktur hayatınızda. Olmuyordur çünkü olamıyordur. Bazıları ise çetin mücadeleyle alırlar bebeklerini kucaklarına ve hiç unutmazlar arkadaşlarını. Hiç sevmezler karınlarını, hiç doğum fobisi yaşamazlar, hiç ay demezler, hiç eşe küsmezler ve paytak yürümezler. 9 aylık süreci aynı dili konuşabilenlerle geçirir ve çocuklarını paylaşarak büyütürler.

Birkaç değerli arkadaşım var. Patsy, Nesrin, Sena, Ayşegül ve Meral adına; Bu dün tesadüfen duyduğum ve beni bile acıtan bir konuşmaydı. Kanser gibi çocuksuzluk oranı da gitgide artmaya başladı. Öyle şeyler duydum ki. Bunun bir suç olduğundan tutun da hak etmişlik, kötü insan olmaya bile bağlanan olaylar zincirini biliyorum. Ama çocuksuzluk tıpta infertilite birçok sebebe dayalı olsa bile sebepsiz de olabiliyor. Evet, doğru herkes çocuk sahibi olamayabilir ama çocuk sahibi olanlar bunu ayrıca hak etmiş değildir. Çünkü her gün doğurup sokağa atanlarda mı hak etmiştir diye sormak istiyor insan. Ayrıca ne daha fazla insan ne de daha fazla iyilik yapıldığından hak edilmiştir o bebek. Çocuksuzsanız Allah tarafından cezalandırılansınızdır. Kötüsünüzdür. Hak etmişsinizdir. Garip ama ben mesafe bırakanları gördüm. Hoş töre denilen şey yüzünden insanın ağzını bir karış açık bırakan rezillikler zincirinde bu yaşanılası. Dili, dini, ırkı, milleti, düşüncesi ne olursa olsun çocuksuzluk duygusu bir çatı altında toplanacak ender duygulardandır. Anlamıyoruz bazen evet, hiç olmazsa saygı duyalım. Dokuzuncu kez olumsuz sonuç alınan mikroenjeksiyon tedavisinden sonra bunu onun hak etmediği sonucuna varan tüm duyarsız insanlara ithafendir. İyi ki varsınız düşüncesizler. Zira sizler olmasaydınız aile kurumunun bölünmez bütünlüğünü, sonsuz bağlılığı hiç bilmeyecektik. Tüm bunlar dışında şimdiden yeniden denemeye karar veren Nesrin’e bu sefer başarman dileğimle…