“Bir kaç yokuş tırmandım, bir iki dönemeç. Döndüm ve yürüdüm burnumun doğrusuna. Yürüdüm yürüdüm bir kapı açıldı girdim. Yitirdim Kendimi kendi içimde…

Nazım Hikmet.

“Büyücü” okunurken yoğunlaşılması gereken bir kitaptır. Bu anlamda keyif alırsınız. Olaylar Conchis, Junei Julie, Nıcholos arasındaki zihin savaşıyla dikkat çekiciliğini korur. Fakat tüm hikaye kız arkadaşını terk edip Yunanistan’a dil öğretmenliği yapmayan giden Nicholos’a düzenlenen labirent zincirinden kafayı sıyırmadan çıkmasını anlatır. Fakat daha önce de adını birçok kez duyduğum “Büyücü” Fowles tarafından tekrar tekrar dönüp çeki düzen vererek ve on beş yıla yayarak yazdığı söylenildiği bu kitabın tüm yaşananların kalbi kırık bir kıza dayandırılmasını hayal kırıklığı olarak gördüm. Kendim okuduktan sonra başka okuyucuların yorumlarını okudum birçok kişi ile aynı düşünmediğimi anladım.

İnsanların birçoğunun sevdiği nokta biri az sevildiği ya da terk edildiği için zorla adam edilmeye çalışılan Nıcholos’a yapılanlar olsa da ben kitabın en başından beri buna karşı çıkarak okudum. Yani insan hayatta yanlışlar yapabilir. Ama ana karakter olduğundan kitap tanıtımlarına adı düşmüş Nicholos’un hiçte ne cinsel yönden, nede duygusal anlamda çeki düzen verilmesini gerektirdiği bir karakteri yoktu. İşin bu kısmı biraz zayıf kalıyor maalesef. Onun yerine Hürrem iki diye bahsedilebilirdi Alison’dan. Üstelik zorla beğeniye sunulan bir vücut’ta söz konusu. Hayat her tecrübeye açık olmalı. Gerekirse terk edilmeye de. En başından beri benim zaten olmamışı zorla adam ettim diye ne yapayım : ) Okurken Kırbaç anını iyi değerlendirmediği için çok kızdım Nicholos’a. Fırsatları iyi değerlendiremedi. Artık başka bahara.

Tüm bu anlatımların kitabı keyifle okumuş olmamdan kaynaklanıyor. Yedi yüz sayfalık kırık bir kalbin bir insana neler yapabileceğini kitabımızın ana karakteri sayesinde öğrenmiş olduk. Ama tüm bunlarla birlikte kitap hafiften bir belirsizlikle biter. Son iki güç sayfa da “Hayır, sakın”, dememe rağmen paşa paşa beni affet dediği için kızmış olsam da Nicholos’a, kendiside bunu neden yaptığını tam olarak bilmediğinden her an değişebilir düşüncesiyle nokta koymuş Fowles. Yani ben böyle olmasını istiyorum. Yoksa bal gibi dünden razı Alison. Herkes sevdiklerine sahip çıksın. Çok güzeldi.

Sondan başa doğru sıralanan sayfa sayıları ve konu başlıkları ile dikkat çeken bir kitap. İçinde popüler kültürden, görüp görmemizlik oyununu oynamaktan, gerçek olmadığı halde gerçekmiş izlenimi veren tiplerin irdelenmiş halini anlatır. Ekrandan yansıyan, yansıtılan dünyanın nasıl şekil aldığını bulursunuz. Bir çeşit meslek sınıfına giren bu detaylandırmaları merak edenler için arada gülümsetici detaylar saklıdır. Bazılarına dili sert gelebilir.

Dip not düşmek gerekirse gösteri dünyasını daha iyi tanırsınız.

Sevemedim ama ben Banko’yu. Çünkü Kelebek okunurken bunu da başardı, bunu da geride bıraktı, gibi sözlerle motive edebiliyordu. Ama bu kitap geçmişi ile geleceği arasında gereksiz sıralanmış detaylarda saklı kalmış. Özgür olduktan sonra ki anlatımı beni sarmalayamadı. Daha çok bir önceki kitap hatırına okumuşum gibi hissettim kendimi. Özgürlüğü anlatmak zor tabi. Hele hele o duyguyu yansıtmak daha zor olabilir. İlk kitap gibi akıcı değil. Biraz zorlamanız gerekebilir kendinizi ama kitaplık sahibi iseniz be başladığınız işi yarıda bırakamıyorsunuz bunu da kitaplığınıza katın. ( Aman ne olucak okumasanız da durabilir. Sonuçta bir şey kaybetmeyebilirsiniz : ) )

Okumaya başladığımda nasıl bir şey beklediğimden emin değildim ama yine inanılmazı zor bir yaşantı sunacağını biliyordum Meyer’in. Elinizden, en azından benim elimde bir an önce okuyup bitireyim şevki veren türden olmadı; ama akıcılık itibariyle sıkılmadan okuyabilirsiniz. Yaşınız, bakışınız bazı şeylere bakarken ki mesafenizi otomatik olarak belirliyor.Kanımız her zaman kaynar doğru ama aklını kontrol etmeyi bile istemeden öğrenmiş benim gibilere pek tavsiye edeceğim türden değil.

Yazarın akıcı dilini, anlaşılır cümlelerini buluyorsunuz yine. Aşk her zaman ki gibi var. Ve sanırım okuyucularının yüzünü güldüren bir sonu seviyor Meyer. Kimsenin kalbini kırmak istemiyor ve aşkı herkese paylaştırıyor. Kısaca kitap şunu anlatır; İki ruhu bir bedene yerleştiriyor Meyer. Bu beden iki beyin tarafından yönetilir. Anılarını görürler birbirlerinin. Biri geçmişten, diğeri şimdiki zamandan aşık olur bir adama. Sonra olaylar gelişir ve sonuca doğru yaklaşılır. İki ruh ayrılırlar ve herkes aşkını yaşar. Mutlu son var diyenler rahatlıkla tercih edebilirler. Yazar normalde başarılı. Kitaplığıma kattım ben bu kitabı.

Stephenıe Meyer ütopik tarzda aşkı anlatmayı seviyor. Bir sonra ki kitabı nasıl olacak bilmiyorum ama şimdiden sanki pek şaşırtacak gibi gözükmüyor diyebilirim. Zaman cevap verene kadar…

Çarpık ilişkiler, geçmişe bağlı hatalar ve bunun hata sahiplerine yansıyan parçalarını sık sık buluruz romanlarda. İlişkiler kitabı da böyle, fakat dönüş zamanı kısa ama çok anlatımlıydı. Aile içinde bir türlü bir baltaya sap olamamış alkolikleri saplantılı tuhaf aşkları da buluyorsunuz. Hatta bir dönem “atmaca” lakabıyla ortalığı kasıp kavuran delikanlıların şimdiki halleriyle örtüşmeyen ilişkileridir.

Keyifle hiç sıkılmadan acaba sorusunun merakı eşliğinde bir bir sayfaları araladım. Kitabın yeni sayfasının kendisine has kokusuna eşlik eden kahve ve iki saatlik zaman sonra tesadüf eseri bana bakan ve buradayım diyen bu kitap sevdiklerimin arasındadır. Size de aynı duyguyu vermesi dileğimle…

Robert Dubley ve Elizabeth aşkının anlatıldığı bir seri olmuş. Amy’nin aşırı mutsuzluğuda insanı sıkıyor. Karşınızda olsa tutup saçını başını düzeltecek, türk sinemasından örnekler sunucaksınız neredeyse. Kraliçenin Soytarısı’nda ki Hannah’ın Robert Dubley için söylediklerin yaşanacağı bir bölüm beklemiş olmam, yine bu seri için bende hayal kırıklığı yaratan beklemeyi sundu. Bir kraliçe ile aşk yaşayacağını doğru bildiğini anlıyorsunuz da tahtta göremiyorsunuz.

Dördüncü seri ile ilgili bir bilgiye sahip değilim ama eğer olsaydı mutlaka duyardım. Ama biraz düşünmedim de değil. Belirsiz noktalar kalmış hissi de verdi bana kitap. Ben bitirdim. Darısı sizin başınıza…

Konusu ve karakterlerin birbirleri ile olan bağları düşünüldüğünde, yazıldığı dönemde Türk Edebiyatında ses getiren başarılı yapıtlardan biri olmuştur. Eski zamanlarda yaşanılanlardan daha çok günümüz çarpık hizniyetinde görürüz bu türden hikayeler. O yüzden insanların anlam veremediğim tepkilerini bu kitap için abartılı buluyorum. Akıcı, sıkılmadan okuyabileceğiniz bir eser. Fakat eğer diziyi izleyenlerdenseniz bu kitap sizi sıkabilir. Çünkü okurken artık hayalinizde oluşturamayacaksınız karakterleri. Özgür değilsiniz bir bakıma. Ama okunmalı türden. Tavsiye ederim.

İnfazcı Travanıan şu günlerde bitirdiğim kitabı. Baş kararter Jonathan Hemlock. Yazarın karakterleri genellikle zeki ve çok yönlü. Jonathan Hemlock için bu durum değişmemiş. Doktoralı sanat danışmanı olması dışında resim uzmanı ve bir katil. Ünlü tablolara karşı saplantısı var. Dağcılıkla uğraşıyor ve bu konuda da başarılı.

Madde madde gidersek aslında yazarın da bir çeşit analizini yapmış oluyorum. Çünkü onun hakkında “Kimdir?” sorusunu sorduğunuzda explorer anladığı kadarıyla karşınıza şunları çıkartıyor. Gerçekten kimdir? Neden kendi adıyla yazmamıştır? soruları sadece kitaplarını basan yayıncısı tarafından dile getirildiği kadarıyla bilgilendirilmiştir. Bu gizem neden? Hemen her karakteri çok vasıflı, kesinlikle birden fazla yabancı dil kullanıyorlar, küçüklüğünün izlerini taşıyorlar, evlere meraklılar, kadınlar genellikle doyum için bir çeşit araç, korkularına korkusuzlar ve kolay hobilere sahip değiller. Bunlar ilk başta sıralananalar. Yazarın kültürlü olduğunu ve belli bir birikime sahip olduğundan kesinlikle emin oluyorsunuz. Gerçekte nasıl bir iş yaptığını çok merak ediyorum . Tabi şu an hayatta olmadığı duyurulmuş.

İnfazcı bundan on yıl kadar önce (bu surenin zamanlamasından emin değilim) “Kar Kaplanı” adı ile satlıyormuş. Şibumi’nin lezzeti kadar olmasa da İnfazcı sizi kendisine bağlıyor seviyorsunuz. Ve bu karaktere de bir sempatiklik durumu söz konusu oluyor. Keyifle okuyacağınızı düşünüyorum.