Yüzlerce fotoğraf arasında rast gele bir fotoğraf daha dikkatini çekmişti. Zihninde bile hayal meyal hatırladığı yüzünün de zaten büyük bir bölümünün görünmediği annesi. Babasına ait hiçbir şey yoktu. Olmamasına rağmen annesinden daha iyi hatırladığına kendiside şaşırdı. Demek o kadar başkaydı nefretle sevgi arasında kaldığı köprünün hatırı. Kokusunu aradı yoktu. Kâğıdın eskiyen kendine has kokusunu aldı ve onu da yere bıraktı.

Siyah beyaz fotoğrafların bile teknolojik geçişine tanık olabilmişti. İlk zamanlar neredeyse gri çıkan fotoğraflar yetmişli yılların hemen başında gerçekten iki renk olabilmiş. Siyah ve Beyaz. İçlerinden düğün fotoğrafına yöneldi. Karısının saçları salık, neredeyse belinde, duvak yere kadar, duvağın yanında aşağıya inmiş simden ipler. Yüzü tam olarak görünmüyor. Evlerine girmeden önce çekmişti karısının o günden kalan tek fotoğrafını. Şimdiki aklı olsaydı yanında dururdu. Gülümsedi. Karısını bile inanamazdı eski fotoğrafına.

Bir başkasına yöneldi. Kızını dünyaya getirmiş karısının kan ter içinde ne oldu der gibi bakışları. Yüzünde gülümseme yok; daha çok korkmuş bir ifade. Ama ilk saatlerini kaçırmadı baba olarak. Sonraki 4 çocuğunu da çekebildi Ahmet Efendi.

Artık puslu puslu renkli fotoğraflara yöneldi. Çocuklarının sünnetleri, hasta olduklarının anları. Piknik resimleri. Rakısına şerefe söylentisi, basit bir grevin görüntüsü, neden çektiğini bilmediği Bulvar gazetesinin başlığı, Türkan Şoray’la konuştuğu bir anı, gelinlerinin resimleri, git gide nasıl göbekli biri haline geldiğinin her bir detayları.

Uzun zamandır yapmadığı bu geçmişe yolculuk duygulandırmıştı Ahmet’i. İyi ki arada kadın günleri vardı. Torunlar, çocuklar derken hiç yalnız kalamaz olmuştu. Son zamanlarda aynaya da bakmıyordu. Gözleri buğulandı ve toplamaya başladı fotoğraflarını. Çok az bir yığın kalmıştı ki son resmini gördü. Dede olduğu belli olan resmini. Gerçekten yaşlanmış olduğu görünce apar topar topladı fotoğraflarını.

Bu kitabı kim yazmıştır ve yukarıda adı geçen arkadaşları bir çatı altında toplamak kimin kararıdır bilemiyorum ama kitap için şunu söyleyebilirim dejevu. Amaç cümleleri şekillendirmek, ortaya zeki işler çıkarmak olsa da bu zeki çalışma günün modasına uygun ticari amaçla okuyucuya sunulanlardan.  İnsanüstü varlıklar, mükemmel vücutlar, âşık olunası suratlarla kanlı dayanışma. Stephenie dışından 6. His ve İlk Görüşte Aşk gibi bilinen kitaplarıyla Meg Cabot hakkında bilgi sahibi olsam da diğer isimlere ait hiçbir kitabı okumadım.  Kitap yaş ortalamanıza göre derecelendirilebilir. On sekiz yaş altı için biraz daha sevilesi türden. Ama kendi adıma sevmedim. Sonlarında bir belirsizlik tadı kalıyor zaten.  Kitabın adının çok geçiyor olması Stephenie Meyer adıyla satışı çıkartılmış olması.  Ama vampirlerle olan hikâyeler günümüzün modası olarak kitaplarda anlatılmaya, gerçekte var olup olmadığının yanıtı Google’da aranmaya bir müddet daha devam edecektir. Bu vampirler yeniden gün ışığından çekilene kadar buluşmaya devam ettiğiniz türden Cehennemde Balo Geceleri. Kitap emanetti bir an önce okunup sahibine teslim edildi : )