Söyledim mi bilmiyorum ama şeker direnci için ilaca başladım. Doktorum diyabetliler arasına hoş geldin dese de ben ilk altı ay dolunca ilaç kullanmayı bırakabileceğime inanıyorum.

Biraz yorgunluk şikâyetim var. Çok düşünüyorum ve bütün gece ne düşündüysem aynısını rüyamda görüyorum.

Beyazlarımı kapattım ve artık yeni halimle kendime yabancı değilim. İnsanın eski kendini bile çabucak unutması unuttuğu onca şey arasında daha da doğal görünüyor düşüncesine. Genel tepkilere takılmıyorum inandığım birkaç insan beni dürüstlendirdi.

Türkü dinliyorum. Sakin ezgileriyle hüzün çöküyor, azıcık gözlerim nemlendiğin de bir misafirimin gelmesiyle ıslanmadan yanaklarım kendime geliyorum.

İki haftadır hiç spor yapmadım. Her gün “bu akşam kesin ihmal etmeyeceğim” diye kendime yalan söylüyorum.

Bir hevesle almış olmama rağmen poşetlerinden çıkarmadığım kitaplara her gün bakıyor ve aynı özensizliği onlara da gösteriyorum.

Bu kış çok üşüyorum.  Yalıtım malıtım denilse de bir daha kuzey cephe ev asla diyorum.

Ertelediğim görüşmelerimi öne çekme gayretine girmeye çalışıyorum. Yeni insanlarla tanışmadım mevcutla devam ediyorum:D  Yazmaya vaktim yok mahcubiyeti yaşıyorum ama ruhumun aşırı tembelliğini de ses çıkartmıyorum. Yeniden ses verene kadar idare edin : )

Daha önce yazdığım ölümünün ardından tekrarladığım “Ne yapsa hiç batmamış farklılığı ile adam olacak çocukların ve çocukları adam olacakların sevdiği mükemmel insan” anısına keyifle dinleyin.

Biliyorum şu sıra sık değilim yazmak konusunda ama malum öncelikler iş yoğunluğu olduğundan ertelemeli geliyorum.   Fakat bugün yarın kuzenlerimden birini daha resmi olarak çift ilan etmekle meşgulüz. Onu da evliler kervanına katmış olacağız. Bu tam yazı tura işi. Yani sevgili olmak, nişanlı olmak, karı koca olmak, ebeveyn olarak çift olmak hepsi birbirinden farklı şeyler. Beraber yaşama süresi üç, beş, yedi, on ve on beşinci yıllar da olsa her biri birbirinden farklı.  Onun ömrü boyunca mutlu anlarının çok olmasını dilerim ve mutluluğunu sadece evliliğine bağlı kılmak istemiyorum. Birey olarak bu yaşam tarzının şanslılarından olmasıdır dileğim.

Zaman ne çabuk geçiyor derinliğine hiç inmeden her gün hepimize bir şeyler olduğunu biliyorum.  Tuhaf normal akıllı deli hep bir aradayız. Dışarıya yansıma hepimizin düşündüğümüzden farklı olduğu kesin. Ne diyeyim, size tahammül edemeyen tahammülsüzlerin kokusunu çabuk alıp normallikler gurubunun “çok normal değil farklı biri” övgüsünü bol bol almanız dileğiyle… Size yeniden yazana kadar en yeni yazımla hasret giderilir değil mi  :  ) ?

Fikir teatisi oluşturmak ve aldıklarımızı severek kendimize şans vermek lazım.  Daha değerli olmam belki kimse için ama kendimi yenileyen biri olabilirim. Hayat erteleme bahaneleri ile yaşanamayacak mekan olduğundan rüzgarın taşımasına izin vermek lazım.  İşte tam bu nokta da aklıma dilin kemiği yok sözü takılıyor bu seferde kararınca olmalı her şey mesajı doğuyor. Yani, işte o inceler arasında sınırları çok karıştırmamak gerekiyor. Bende karışıyorum ama ertelenmiş olmayı sevmiyorum. Ertelenmiş olmak geride bırakacağından anları alışkanlıklarımız yaparak, onlardan hobiler oluşturarak, dokunup o duygunun ne olduğunu tarif ederek,  yıkılmışlık cesaretini göstererek ertelemesiz yaşamak isteyebiliriz. Şayet bir gün öldüğüm haberini alırsanız bilesiniz ki çok mutlu yaşamış biri olduğumu düşünebilirsiniz.

Unutmadan resmin herhangi bir anlamı olmadığının farkındayım ama çok şeker geldi şeker şeker paylaşayım istedim…

Her şey zamanla istemeden doğmuş gibiydi. Yani aralarında olsun der gibi düşünce değil, bir öğle molasında hafta sonun nasıl geçti? Gibi saçma sapan cümleyle yapmayı çok istediklerini buluyor ya da daha önce yapmışlıklarını buluyordu. Eş ikizi oluyorlardı. Birbirlerinin dişi ve erkek halleri oluyordu. Ortak ne çok şey oluyor ne az şeyde eşlerini buluyorlardı. Özgürlük yemini ve de beklenti olmadığı bir anda seni seviyorumları gelmiş ve biri daha önce kocasına üzgünüm dürüstlüğü sergilemiş, diğeri karısına söylemek için izin istemeyi bir müddet görüşmeyelime getirmişti. Gerçekten bir müddettir üç buçuk yıldır hiç görüşmeden sürenin dolması bekleniyordu.

Tüm mailler saklanmış, silinip gitmesin diye çıktıları alınmış, çıktıların tekrar tekrar fotokopileri alınmış, çok özlendiğinde hüzünle ağlanmak üzere saklandıkları yerden defalarca çıkarılmıştı. Her konuşmanın hangi şartlardan doğduğunu anımsıyor bazen üzerinde sevdiği renkleri nasıl seçtiğini düşününce içinin hüzünle nefret sınırında coşmasına engel olamıyordu.  Diş macunu tek markaya o yıllardan sonra düşürmüş, elmanın tadını sevmiyor diye o da psikolojik diş kamaşması yaşadığından sevmez olmuştu. Gömlek giymeyi yine o yıllardan sonra bırakmış, sadece beyaz renk iç çamaşırı o seviyor diye bedenini örtmüştü. Ama hepler arasında tek kalmış tüm hazırlıklarından kendine fırsat vermeye çalışıyordu. Geride bırakma şansı istiyordu. Her yerde onu düşünmeye yorulmuş, azıcık kendine ait olabilmeyi özlemişti. Tükeniyor, panikliyor, hayalleri arasında sadece sadece sadece oluyordu. Geceler bazen çok zor geçer karısıyla onu düşlerdi. Aslında ondan daha çok karısının ölmesini diliyordu. Yenemediği, uğruna geri dönmediği erkeği ezik yıkık görmek için karısını bir kazada öldürür, sakat bırakır, tekrar tekrar süreçleri yaşardı. Arkadaş ortamında çok komik fıkraya coşkulu kahkaha atar ve altında arkasında içinde neredeyse keşke duyabilse isteği duyardı. İçinde hiç düşünmemenin hiç düşünmemiş olmanın nasıl olduğunu unuttuğunun farkına vardığında yüksek yerden boşluğa bakmış, onca acısına rağmen onu tekrar tekrar zihninde öldürememe, kendisine özür dilerken görememe ihtimaline dayanamamış rüzgârı içine çekip yeniden ayaklarını yere basmıştı. Her zaman neşeli olmalıyım düşüncesinden ağlama yeteneğini büyük ölçüde kaybetmiş acı kokarken o, taşlaşmış kalbi umuduyla unut ne olur baskısı arasında kendini yaşlandırıyordu.

Yine aynı yine aynı hücumlarla gün başlamış, bitmiş, tükenmiş evine girmek için arabasından inip birkaç adım atması gerekirken duyduğu sese odaklanmıştı. Sol ayağı yolda duran ve rengini şeklini tam seçemediği taşa değip onu bulunduğu yerden birkaç adımlık yere götürmüştü. Taşın olduğunu düşündüğü yere doğru yürüdü. İçgüdüsel olarak onu tanıdı; buldu. Yeniden vurdu. Yeniden vurdu yeniden yeniden yeniden… Öfkesi büyüdü, güldü kahkahalarla güldü. Taş ayağının altında sürükleniyor ve hiç alışmadığı mekândan yine yine yeniden bir insanoğlu tarafından sürükleniyordu. Onun da hayatı vardı onun bile bir amacı vardı diye düşündü. Ahlar geldi içinden büyümüş ve ağlama nöbetinin ilki. Eğilip taşı aldı avucumda sım sıkı sardı diğer eliyle üzerine baskı yapıp kendine sarmaladı. İlk kez düşünmeyi bırakmıştı galiba. Taş ne hatırlattı da onu başka yaptı bilinmez ama belki de ilk defa gitmeler kadar kalmaların da rahat olması gerektiğine inandı.

Doğum anı ve doğumdan önceki süreci anlatabilecek doğru ifadeyi bulamayabilirim belki. Tam olarak anlatabilmek değil de o kadar hoş, o kadar tatlı hisler arasındayım ki atlamaktan ya da kendimi ifade edememekten çekiniyorumdur. Ne kazandım ya da ne kaybettiklerimle düşündüğüm, birçok sıradanlık içinde eklemek istediklerimle varım demeyi sevmişliğimden tüm sürecim.  Nickler arasında kalmak gibi derdim olmadığı gibi Serap Kazancı adı tarafımdan birçok defa paylaşılmış ve adım çeşitli yazıların altında okunmuştur. Duygusallıktan doğan süreç değil, kendime göre farklı baktığımdandır varlığım. Üç şeye de ekstra hassasımdır. Çocuk, kadın ve yaşlı istismarı ile gözyaşına, vatanıma ve düşündüğü için yok sayılmaya…

Aslında uzun uzun yazı yazmayacak sessizce geçip gidecektim bir yıl üzerinden kendime kazandıklarımla. Ama gönlüm razı olmadı; bu heyecanım bilinsin istedim. Öyle değerli olanlarınız oldu ki benim için bir de hayret ederek kendimden uzaklaştırdıklarım.   Yazmak daha çok anlatmak ve hayattan geçerken samimiyetle arada sırada şımarmak isteğimle bir türlü beceremediğim hisli ağlama seansları düzenlemek ve yaşama alanımın müteahhitliğini kendim yapmak.  Eskiden de vardım ama Tüy Kalem heyecanım bir başka. İyiki varsınız. Hepinize ilginizden ve desteğinizden dolayı sonsuz teşekkürlerimle…

hayata katılanlar hakkında… | izlesene.com