Hatta kahve telvesinden gelecek umudu beslemek gibi anlamsız ama motive edicilikte etkili yöntemler de seçebiliyoruz.

Üstelik ne yapsa hiç sevinmeyeceğimiz insanlar tanıyoruz.  Ayrıca en anlamsız ve vakitsiz işlerin etrafımızda oluyor olması şaşkınlığından bu işlerin farkında olmadan birer parçası olduğumuz gerçeğini unutuyoruz.

Kıvanç formatlı hapşuruklara yeni anlamlar yükleyemesek de kendi imajımızın etkisinde ilerlemeye çalışıyoruz.  Hepsi bu : )

Şimdilik sevgiyle

Fikir teatisi oluşturmak ve aldıklarımızı severek kendimize şans vermek lazım.  Daha değerli olmam belki kimse için ama kendimi yenileyen biri olabilirim. Hayat erteleme bahaneleri ile yaşanamayacak mekan olduğundan rüzgarın taşımasına izin vermek lazım.  İşte tam bu nokta da aklıma dilin kemiği yok sözü takılıyor bu seferde kararınca olmalı her şey mesajı doğuyor. Yani, işte o inceler arasında sınırları çok karıştırmamak gerekiyor. Bende karışıyorum ama ertelenmiş olmayı sevmiyorum. Ertelenmiş olmak geride bırakacağından anları alışkanlıklarımız yaparak, onlardan hobiler oluşturarak, dokunup o duygunun ne olduğunu tarif ederek,  yıkılmışlık cesaretini göstererek ertelemesiz yaşamak isteyebiliriz. Şayet bir gün öldüğüm haberini alırsanız bilesiniz ki çok mutlu yaşamış biri olduğumu düşünebilirsiniz.

Bu hafta çok gezdim, çok yedim ve neredeyse hiç uyumadım. Soytarılık değil ama şen şakrak ve tavla zarının sesini duymayı tercih ettim. Şort tişört paspallığı ve gecenin bir yarısı hadi çocuğu alın da gelin rahatlığı hoşuma gitti. Pek gürültücü olduk tabi. Çevreye verdiğimiz rahatsızlıktan dolayı sözünü kullanmamızı sağlamamaları gerektiğine inandık. Kimse biraz sessiz demedi ama biz içten teşekkür sunduk.  Hızımızı alamadık şımardık da şımardık. Küçüklerimizin büyükleri görünüp onların ruhlarına denk elbiselerimizi çıkardık. Hakkımız vardı. Ölüm gibi eğlence sırası olmazdı ve nasıl olduysa ikisini birlikte sık andık. Lafın kısası eğlenceli hafta oldu. İşte tam burada yayınız yapasım geldi. Artık ff usulu siz kendinize bulaştırınız. :  )

Doydun mu derseniz doymadım. Cumartesi sabahı erken saatlerde İstanbul’da olacağım. Orada sabah için yoğun programın var her şeyin hesaplarıma uygun olmasını bekliyorum; öğleden sonra ise Blog Dergisi ekibi ile yemek yiyeceğim. Sanırım o buluşmadan güzel kareler çıkar ve içlerinden bir kısmı ile ilk defa yüz yüze gelme heyecanı olduğundan keyifle olacağına inanıyorum.  Şimdilik anlatacaklarım bu kadar.

Doğum anı ve doğumdan önceki süreci anlatabilecek doğru ifadeyi bulamayabilirim belki. Tam olarak anlatabilmek değil de o kadar hoş, o kadar tatlı hisler arasındayım ki atlamaktan ya da kendimi ifade edememekten çekiniyorumdur. Ne kazandım ya da ne kaybettiklerimle düşündüğüm, birçok sıradanlık içinde eklemek istediklerimle varım demeyi sevmişliğimden tüm sürecim.  Nickler arasında kalmak gibi derdim olmadığı gibi Serap Kazancı adı tarafımdan birçok defa paylaşılmış ve adım çeşitli yazıların altında okunmuştur. Duygusallıktan doğan süreç değil, kendime göre farklı baktığımdandır varlığım. Üç şeye de ekstra hassasımdır. Çocuk, kadın ve yaşlı istismarı ile gözyaşına, vatanıma ve düşündüğü için yok sayılmaya…

Aslında uzun uzun yazı yazmayacak sessizce geçip gidecektim bir yıl üzerinden kendime kazandıklarımla. Ama gönlüm razı olmadı; bu heyecanım bilinsin istedim. Öyle değerli olanlarınız oldu ki benim için bir de hayret ederek kendimden uzaklaştırdıklarım.   Yazmak daha çok anlatmak ve hayattan geçerken samimiyetle arada sırada şımarmak isteğimle bir türlü beceremediğim hisli ağlama seansları düzenlemek ve yaşama alanımın müteahhitliğini kendim yapmak.  Eskiden de vardım ama Tüy Kalem heyecanım bir başka. İyiki varsınız. Hepinize ilginizden ve desteğinizden dolayı sonsuz teşekkürlerimle…

hayata katılanlar hakkında… | izlesene.com

hayata katılanlar hakkında… | izlesene.com

Blogculuk zamanlarımı da sayarsak neredeyse iki yıl diyebiliriz ama Tüy Kalem olarak 11 Ağustos ‘da ilk yaşımızı kutlayacağız. O zamana kadar yüz değişikliği yapmayı istemiyordum ama daha ferah bir temanın sahiplenici etkisi iyi gelecektir düşüncesindeyim. Şimdilik hazırlık yapıyorum kendimce. Sesim çıkmaz ise merak etmeyiniz.  Buradayım ve uzun yıllar da bu keyfi yaşamak isteğim bilesiniz.

Arada ıslanmasa da alışkanlığımdan değişen yastığımı ters düz ediyordum

Camı kapatan tüle iliştirilmiş, her saydığımda üçyüzaltmışyedi çıkan anlamsız şekli tanıyordum

Ve

Aynamda ki yansımayı seyrediyordum

Düşmekte istiyordum kalkmakta, ağlamakta ağlatmakta doğaldı hayatta.

Gerekçelere sızanlar olurdu belki yeni bir bebek ismi bulmak gerekebilirdi

Ama zaman sığ bir düşünce de değil kararlı bekleyişle adını yazdırıyordu.

Kaldı, biz kaldık

Bekledi, biz bekledik

Sonra biz kaldık O gitti…