Daha fazla bilgi için buradan faydalanabilir, ister cep telefonlarınızdan 5290 mesaj göndererek isterseniz de Türkiye İş Bankası, Garanti Bank, Yapı Kredi ve Akbank’tan 5055 Nolu hesap numarasına bağış yapabilirsiniz.

…..

Gerçek ile yalan arasında stres topu olan annesine bakar görür kendini. Zenginlik başa beladır vesselam. Ne şaşırtacak kadar çok olmalı nede arayacak kadar az. Karınca kararınca uygundur. Ele güne muhtaç değiliz çok şükür mantığı ile annesi dizinin ekrana yansıyan görüntüsünü yorumlar. Annesinin hararetli hararetli kurmaca gerçeğe gidişine eşlik eder.

…
Henüz oyunculardan baba rolündeki teşhis etmemiştir öleni. Yakınımıdır değimlidir belli değildir. Kötü baba olmuştur adam. Toplumda görmeye alışkın olduğumuz türden değildir ya. Eşi zamanında bırakıp gitmiştir. Diziyi izleyenler “ya adam hak etmiştir yâda kadın kötüdür.” Bir şekilde büyümüştür çocuk. İyi niyetlidir çok. Ailesiz olmasına rağmen olabileceği kadar efendi olabilmiştir. Gerisi zaten çocuğun suçu değildir. İyide nereye gitmiştir bu çocuk. Gerçekten ölmüş müdür yoksa feci halde bunalıp saklanmış mıdır? Telefonuna cevap vermez. Eş dost arar durur karakterimizi.

…

Neredeyse dua edecektir annesi. Çocuk O olsa da olmasa da yaşıyordur nasıl olsa.  Ama anne yüreği ister gerçek olsun, ister kandırmaca kimsenin yavrusuna bir şey olsun istemez. Fark etmese de annesi, nemlenir gözleri. İnsan olgunlaşması böyle bir gerçek sanırım diye geçirir içinden. Annesini kaybettiği haberini almış, kendisini çığlık çığlığa ağlarken hayal eder. Düşünmeyi dahi kabul etmez aklı. Çabucak gönderir görüntüleri.

….

Baba rolündeki oyuncunun kalbi ağzında aklında binlerce keşkelerle kavrulmakta. Keşke oğluma seni seviyorum deseydim, keşke daha çok ilgilenseydim, keşke onu anlasaydım, keşke, keşke,keşke. Ekran değişir. Morga giriş yapılmış, teşhis için morg kabininin kapısının açılmasını beklemektedir. Muhtemelen birazdan arkası yarına bırakılacak ve yine muhtemelen ölmeyecek olan ana karakter için boşuna stres yapıyordu annesi. Ve işte morg kabininin kapısı açılır. Babanın duru yüzünden tuzlu su hızla kendisini yer çekime teslim etmiş. Görüntüye eşlik eden müzik daha baskın hala gelmiştir. Morg görevlisi tüm ağırbaşlılığı ve izleyenler tarafından bu iş yapılır mı sorusu ile bir cesede yönelmekte. İşte tam örtülmemiş bir çift çıplak, mat, soğuk ayak…

Tam o sırada annesi oh der. Görüntü dizinin burada bittiğini gösterir, çeşitli markaların amblemleri ve hiçbir zaman kim olduklarını merak etmediğimiz makyajcısı, ışıkçısı, yönetmen yardımcısının isimleri hızla akar ekrandan.  Annesine soru sormaya hazırlanırken annesi cevap verir.

“İyi bari ya çocuk ölmemiş?”

“Nereden biliyorsun? Daha adam teşhis etmedi bile?”

“Bakmasına gerek yok ki. O ayaklar zengin ayağı mı?”

Biraz iş, biraz sağlık ve küçücük bir keyiflenme halimi birleştirdim ve yine yaşadığım şehirden İstanbul’a yolculuğumuz oldu. Bu sefer sıkışık değildim ve hastaneden çıktıktan sonra Şişli sokaklarında rahatça gezip, kendime kahve ısmarlamak, birazda şımartmak  beni sevindirdi. : )  Fakat beni anlattıran,  paylaştıran, keyifli hale getiren yapmış olduğum otobüs yolculuğumdu.

 Aile şirketlerine sahip olanlar beni belki biraz daha iyi anlarlar. Bizler yolculuklarımızı birbirlerimizden ayrı ayrı gerçekleştiririz. Olası kaza ihtimallerini ve hayatlarımızı kaybetme olasılığımızı aza indirmek ve geriden gelen ailemizi oluşabilecek kötü durumlardan korumak için.  Dünde ailemden iki kişi ve ben az önce sizlere sıraladığım sebeplerden dolayı -iş, sağlık, dinlenme ihtiyacı- yolculuk etmemiz gerekiyordu. Otobüsle gitme isteğime saygı duydular   ve ben oldukça keyif aldığım bir yolculuk yaptım. Şehirler arası yolculuğun kendine has düşündüren, güldüren, lastik seslerine karışan tatlı anıları kulağımda kendime seçtiğim şarkıların imtihanı idi; sevgiyle andığım. Gülümsedim çokca, sonra özlediklerimin notlarını aldım, kendime söz verdiğim hatır telefon görüşmelerini yapma kararımı unutmamak için.

 Tabi yolculuk yaptığınız insanların çeşitliliği de sizi şaşırtıyor.  İçimizde iki çift lafı bir araya getiremeyenden tutunda, ses tonunu ayarlayamayan, kaynanasından tutunda son zamanların en popüler cinayetini çözene kadar sesli beyin karmaşası vardı.  Kendimi sessizliğimle eşlik ederken buldum ve çokca beslenebildiğimi düşündüm. Arada kaleme alıp anlatacağım bir birinden farklı hikayelerin bilinmeyen yüzleri oldular. : ) Sonra otobüs yolculuğundan önce yıllardır yemediğim sokak tostlarından bir tane aldım. Bir tane dediğime bakmayın kocaman bir yarım ekmek. Et ve et ürünlerini tüketmediğim, tüketemediğim halde sucuklu bir tost aldım. Nasıl anlatılır bilmiyorum ama doymasam kocaman bir tane daha alırdım tadı damağımda kaldı.

 İki saate sığan telefonsuz, bilgisayarsız, masasız, evetsiz, hayırsız geçen zamana ne kadar ihtiyacım olduğunu yine şaşırarak anladım. Dünyanın dönme hızına yetişemeyeceğimi bilirim oysa. İşimi severek çok keyifle yapıyorum ve işimin gerekliliklerini yerine getirirken gerçekten mutlu olabiliyorum ama arada farkında olmadan kaçırıdklarım da olabiliyormuş. Şimdi kendi kendime karar aldım ne kadar yoğun olursam olayım yeniden önce kedim diyeceğim. Nasılsa dünya dönecek ve ben biraz ara ara oturabilirim : )  

Beklediğim anlar yok. Öyle sonradan, sıradan beni hüzünlendiren ne varsa kaldırıp kenara koydum. Anlatacak çok şey her zaman var tabiki. Sorunluluklarım  sıradan sözcüklerim hepsi yanımda. Bir uyanış demek olabilir geçmişten bir tanıdık sizi kendinize  getirirken. Sahip olabildiklerime baktım. Sağlıklıyım.  Sıradan basit olmamışım.

Karanlığa kalmamış olmak güzel. Derinlerde sıkışıp kalmamış olmakta. Özel ve güzel ne varsa paylaşılmış anlatılmış. Bazen bir çocuk masalı bazen çocuk hayali olup kalmış ama yinede mutlu yanı  ağır basan. Dedim ya bir tanıdık sizi kendinizi getirirken çocukluğunuzu yeniden hediye veriyor.

O büyük deprem felaketinden sonra ilk karşılaşmamız. Yüzü hala çok tanıdık ama çok yaşlı. Karnı çok belirgin derece gebeliğini gösteriyordu. Şaşırdım önceleri. Nasıl bu kadar çabuk yaşlandığına hayret ederek. Gülümsedi. İşte o zaman o dişlerin çöküşünü görmek tiksintiden çok acı verdi. Onun için hüzünlendim. Mutluyum desede değildi belli ki. Karnındaki kız ama evde onu bekleyen oğlundan bahsedince de daha bir şaşırdım. Çünkü çok iyi görünmüyordu. Dedim ki acaba hangisini çok sevecek. Çünkü hepsini çok sevemeyeceği hissediliyordu. Ben herkeze yetebilecek güçlü bir kadınım anneyim profili yokdu. Daha çok keşke tek çocukla kalabilseydim, keşke hiç çocuk yapmasaydım, keşke hiç evlenmeseydim, keşke hep çocuk kalabilseydim hüznü vardı. Onun görmediklerini görüyordum sanki. Sıradan bir karşılaşma bir kaç saniyelik görevden yapılan sıradanlaşma. Ayrılmak istedim telefon numaramı ister diye korkarak. Korktuklarım olmadı. Spor  yapmak için haftanın belli günleri gittiğim salonu gitmek için hızlandırdım kendimi. Önünden geçdiğim bir vitrinden kendime yansıyana baktım. Sahip olabildiklerime sevindim. İyiki basit kalmamıştım.

……………….