Her sabah evden işe yolculuğumun tanıdık adı çalıştığım şirketin servis aracı. Yaklaşık 15 dakikalık yol arkadaşlığında ki yüzlerin hepsi tanıdık. Neredeyse koltuklarımıza oturuş yerimiz bile biletli yolcular gibi belirli. Arada başka numaralı koltuklara oturan kişileri saymazsak tabi.

Evden işe sürecek yolculuğumda bir ucunu telefonuma taktığım kulaklığıma volüme vererek kulağıma denk gelecek kısmı yerlerine yerleştirirken sabahın şu dakikalarında beni ya neşelendirecek yâda hüzünlendirecek şarkıyı seçtim. Bu sabah kulağıma gelen ilk şarkının seslendireni MFÖ ve Yalnızlar Garı şarkıları.

Yazı turadan daha garip bir şey benim kendime yaptığım. Frekansı değiştirme fırsatım kendimde ama yaklaşık 3 yıldır hafta içi her gün devam eden bu yolculuğun bende ki oyunu. Her sabah her bir frekansın adını çok iyi bildiğim ses dalgalarını sadece ilk şarkı için değiştirmeden dinliyorum.  Bir şarkılık hüznüm ya da sevimcim olur.  Bazen karıma ilk evet dediğim anı bazen bir korku filmini bazen havadaki bulutu düşünürüm. Ağladığım zamanlarımda olur kimsenin göremediği. Saklarım yüzümün sol tarafında kalan bana yakıştığı hep nitelenen gamzemin eşiğinde. Öyle zamanlarım olur ki bir dans sahnesinde kendimi çılgınca dans ederken bulurum. Her hareketi yapmak kolay olur. Genellikle dans ederken partnerlerim başkaları olur. Karım bir masada oturur ve övünen gözlerle beni destekler görürüm. Kendi kendiyle konuşmanın dışındadır yaptığım.

Yalnızlığımdan kurtuluşun değişik avuntusudur. Kendi kendini köreltip yıpratmanın dışında bir çeşit hareketlilik. Her kesin hayalleri yok mudur nasıl olsa? Benimkisi kimine göre değişik kimine göre basit olabilir ama bu bazen bir akrabaya kırgınlığını bazen eşe kavuşma dakikalarının özlemini bazen çağın modası stres denen en yakın arkadaşımızı geride bırakmanın farklı şekillendirilmişidir. Hayat güzel. Sizde deneyin tüm gücünüzle.  Birazdan yeni günü şekillendirmeye başlayacağım. Bir sabah kahvesi içip hemen eşimi arayacağım. Sonra bilgisayarın ekranında beni nitelendiren mesleğimin kurallarını oynayacağım. Akşam olunca her salı değiştirilen duvar ilanı yerini bir sonrakine bırakana kadar benim eve gitmeden önceki ilk durağım olacak.  “Ne aptal bir ilan” diye diye  ona alışacağım. Ama hepsinden önce servisimden inip yüz metrelik yolumu yürüyeceğim.

…..

Gerçek ile yalan arasında stres topu olan annesine bakar görür kendini. Zenginlik başa beladır vesselam. Ne şaşırtacak kadar çok olmalı nede arayacak kadar az. Karınca kararınca uygundur. Ele güne muhtaç değiliz çok şükür mantığı ile annesi dizinin ekrana yansıyan görüntüsünü yorumlar. Annesinin hararetli hararetli kurmaca gerçeğe gidişine eşlik eder.

…
Henüz oyunculardan baba rolündeki teşhis etmemiştir öleni. Yakınımıdır değimlidir belli değildir. Kötü baba olmuştur adam. Toplumda görmeye alışkın olduğumuz türden değildir ya. Eşi zamanında bırakıp gitmiştir. Diziyi izleyenler “ya adam hak etmiştir yâda kadın kötüdür.” Bir şekilde büyümüştür çocuk. İyi niyetlidir çok. Ailesiz olmasına rağmen olabileceği kadar efendi olabilmiştir. Gerisi zaten çocuğun suçu değildir. İyide nereye gitmiştir bu çocuk. Gerçekten ölmüş müdür yoksa feci halde bunalıp saklanmış mıdır? Telefonuna cevap vermez. Eş dost arar durur karakterimizi.

…

Neredeyse dua edecektir annesi. Çocuk O olsa da olmasa da yaşıyordur nasıl olsa.  Ama anne yüreği ister gerçek olsun, ister kandırmaca kimsenin yavrusuna bir şey olsun istemez. Fark etmese de annesi, nemlenir gözleri. İnsan olgunlaşması böyle bir gerçek sanırım diye geçirir içinden. Annesini kaybettiği haberini almış, kendisini çığlık çığlığa ağlarken hayal eder. Düşünmeyi dahi kabul etmez aklı. Çabucak gönderir görüntüleri.

….

Baba rolündeki oyuncunun kalbi ağzında aklında binlerce keşkelerle kavrulmakta. Keşke oğluma seni seviyorum deseydim, keşke daha çok ilgilenseydim, keşke onu anlasaydım, keşke, keşke,keşke. Ekran değişir. Morga giriş yapılmış, teşhis için morg kabininin kapısının açılmasını beklemektedir. Muhtemelen birazdan arkası yarına bırakılacak ve yine muhtemelen ölmeyecek olan ana karakter için boşuna stres yapıyordu annesi. Ve işte morg kabininin kapısı açılır. Babanın duru yüzünden tuzlu su hızla kendisini yer çekime teslim etmiş. Görüntüye eşlik eden müzik daha baskın hala gelmiştir. Morg görevlisi tüm ağırbaşlılığı ve izleyenler tarafından bu iş yapılır mı sorusu ile bir cesede yönelmekte. İşte tam örtülmemiş bir çift çıplak, mat, soğuk ayak…

Tam o sırada annesi oh der. Görüntü dizinin burada bittiğini gösterir, çeşitli markaların amblemleri ve hiçbir zaman kim olduklarını merak etmediğimiz makyajcısı, ışıkçısı, yönetmen yardımcısının isimleri hızla akar ekrandan.  Annesine soru sormaya hazırlanırken annesi cevap verir.

“İyi bari ya çocuk ölmemiş?”

“Nereden biliyorsun? Daha adam teşhis etmedi bile?”

“Bakmasına gerek yok ki. O ayaklar zengin ayağı mı?”

Kitap Yelda’nın yorgun ilişkisinden kaçmak için Güneydoğuya görev için gitmesiyle başlar. Görevi başka ülkelerinde katılımcılığı ile bölgedeki töre cinayetleri hakkında bir rapor hazırlamaktır. Ne var ki bir yandan işinin gerektirdiklerini yerine getirmeye çalışsa da Selim’e olan aşkı onu hiçbir yerde rahat bırakmaz. Kapsama alanının dışında olmadığı sürece kendini mutlu hisseden Yelda’nın Selim’in sesine olan tutkusu etkiliyor insanı. Sevdikleri uzakta olan ya da özleyenleri arattırıyor. Konuşmalarında zamana ihtiyacı olan çifti rol olarak giyinmiş olsalar da Yelda Selim için önemini öğrenmeye çalışır. Her telefon konuşmalarında ne yaptığını, biriyle beraber olup olmadığını anlamaya çalışır. Onun sesini duyması için de kayalıklara, kapsama alanına gitmesi gerekir. Tüm bu özlem duygusuna rağmen Tamer’le birlikte olmaya hayır demez Yelda. Zaman geçer özlemi çığ gibi büyür ve Selim gelir Yelda için. Tam kavuşma heyecanı ve kurşunlara hedef olan sevgileri.

Olaylar zengin bir çevrede başarılı kişiler arasında geçer. Bir bankada kariyer yapmış Aydan, doktor kocası Haluk ve Mimar Cem arasında. Küçücük bir proje ile başlar Aydan ve Cem’in tanışmaları. Monotonluktan çok sıkılmış Aydan için hal ve hareketlerinde rahat olan ve işinde başarılı olmuş bekar erkek fikri heyecan verici olmaya başlar. Kocasının siyah beyaz film tutkunu olması, paylaştıklarının sıradanlaşması boşluğunda hızla Cem’e doğru gider Aydan. Sonuçta doğru olmayan ve Aydan’ı git gide daha çok etkileyen aldatma süreci, vicdan azabının ağırlığı ve Cem’e ilgisi arasında kalıp kendini meşgul etme çabasına girer. Sonuçta bir gün daha çok heyecan yaşamak için aklının karışıklığından komşusundan bir kül tablasını çalar. O çalma duygusu o kadar heyecan yaratır ki ihtiyacı olmadığı halde küçük, minik, önemsiz şeyleri çalmaya başlar. Bu arada Cem kendisinden uzaklaşmış Aydan’a da bunu hissetmiştir. Kendisini sevmediğini, ufak, sıradan bir macera olarak gördüğünü bilen Aydan içindeki boşluğu çalma dürtüsüyle bastırmaya çalışır. Sonunda komşusu tarafından yakalanıp şikâyetçi olana kadar devam eder. Tüm kariyerini ve iyi bir eş olma özelliğini bir anda yitirir. Yalnız, mutsuz ve çaresiz bulur kendisini ve eşine anlatır tüm olanları. Çok kırılır Haluk, affetmesi mümkün olmadığını söyler ama af edebilir yüreği. Başka bir şehre taşınırlar.

Altan’ın okuduğum başka kitapları da oldu. Diğerlerinde paylaşımlarım olacak ama ben pek akıcı şaşırtıcı bir yazar olarak niteleyemiyorum kendisini. Okurken bilgilendiren yanını bulamıyorum.  Okuyucu sahiplenici bir yan yok sanki. Onu sıkı takip edenler için görüş çok farklı olabilir. Ancak birçok eserini okumakla netleşecektir ama hala okumamış olanlar için birkaç saatte okunup bitirilebilecek bir kitap.