Emeğe saygı için şarkılarını paylaşmıyorum. Ama en azından bir kere bir albümünü baştan sona dinlemenizi dilerim.

Maddi olarak sahip olamadıklarımız kabul gördüklerimizden olsa da manen sahip olamadıklarımız kabul göremeyecek kadar etkilidir yaşantımızda. Sahip olamadık diye işimizi kaybedebilir, kötü alışkanlıklar edinebilir ve sevdiklerimizi terk edebiliriz. Ama hiç kimse o duyguyu ne kadar istediğimizi anlayamaz. İşte o duygunun en çok hissedildiği alanlardan biri çocuksuzluk. Eğer ona sahip olamıyorsanız dünyada ki tüm insanlar sizin hakkınızı elinizden alıyor hissine kapılırsınız. Dünyada ki tüm kadınlar o çocuğu sizden daha az hak ediyordur ve sanki çevredeki herkes sözleşmiş gibi hamile kalırlar. Doğum fobileri, eşe nazlanma hikâyeleri, ilginin merkezi durumları son derece saçma gelir. İki elin bele dayalı bacaklar hafif açık ve paytak yürüme hali sizin en iğrendiğiniz görüntülerden biri olur. Her kıpırdadığında ayy ayy sesi ise hiç inandırıcı gelmez. Çünkü başka bir hayalin içindesinizdir. Tek düşünülen O’na sahip olmak nasıldır düşüncesidir.

Yavaş yavaş çevre öğrenmeye başladıysa o daha fenadır. Çünkü siz zaten tüm testleriniz yapıldıktan sonra tüm gerçeklerle ve olasılıklarla aydınlatılmışsınızdır ve ihtimaller sıralıdır. Sonra bu sürece inanmaya başlamaya ve olmaması halinde sevdiğiniz insanla yaşamaya devam etmek için B planı yaparsınız. İlk günler suskunluk içinde geçer. Hele de buna sebep olan taraf ezilir de ezilir suçlarda suçlar kendini. Onca eğitime ve dünya görüşüne rağmen isteksiz bir ağızla terk edilmeye hazır olduğunu söyler. İnancı yoktur zaten bu söze sadece sıcacık sarmalanmayı bekler ve belki de her gece sevişmeyi ister. Çünkü çocuk sahibi olmamakla cinsellik ilk zamanlar birbirlerinin yerine en çok konandır. Sindirilir ve araştırmalar yapılır. Hafif bir suskunluk sebepsiz bir mesafe inşa edilmiştir. Bir tarafın büyük sabırla diğerini motive çalışmaları yapılır ve birbirlerine daha çok inanmak için bir sebepleri hep akıllarının bir köşesindedir. Arada aksi gibi bütün manasız tartışmalar da aklınızda sizi doldurur. Hem problemli hem de en çok kızdıransanız biraz daha içinizi acıtırsınız. Doktorların karşısında kadın ya da erkek olsun herkesle paylaşamam dediğiniz ne varsa paylaşırsınız. Aile sırrınız siz eşiniz ve denemek mümkünse tüp bebek departmanında ki en az 30 kişilik bir ekip içindedir. Arada perde kalmamıştır. Sizden birilerini bulursunuz tüm bu tedaviler sırasında. Garip ama yalnız olmadığınızı bilmek cesaret vericidir. Süreçler geçer de geçer eşler birbirlerini yeniden tanırda tanır ve her yıkımdan el ele çıkmayı, gülümsemeyi sevişmeyi becermiş olarak bu savaştan galip gelirsiniz. Ama çocuk çoğunlukla yoktur hayatınızda. Olmuyordur çünkü olamıyordur. Bazıları ise çetin mücadeleyle alırlar bebeklerini kucaklarına ve hiç unutmazlar arkadaşlarını. Hiç sevmezler karınlarını, hiç doğum fobisi yaşamazlar, hiç ay demezler, hiç eşe küsmezler ve paytak yürümezler. 9 aylık süreci aynı dili konuşabilenlerle geçirir ve çocuklarını paylaşarak büyütürler.

Birkaç değerli arkadaşım var. Patsy, Nesrin, Sena, Ayşegül ve Meral adına; Bu dün tesadüfen duyduğum ve beni bile acıtan bir konuşmaydı. Kanser gibi çocuksuzluk oranı da gitgide artmaya başladı. Öyle şeyler duydum ki. Bunun bir suç olduğundan tutun da hak etmişlik, kötü insan olmaya bile bağlanan olaylar zincirini biliyorum. Ama çocuksuzluk tıpta infertilite birçok sebebe dayalı olsa bile sebepsiz de olabiliyor. Evet, doğru herkes çocuk sahibi olamayabilir ama çocuk sahibi olanlar bunu ayrıca hak etmiş değildir. Çünkü her gün doğurup sokağa atanlarda mı hak etmiştir diye sormak istiyor insan. Ayrıca ne daha fazla insan ne de daha fazla iyilik yapıldığından hak edilmiştir o bebek. Çocuksuzsanız Allah tarafından cezalandırılansınızdır. Kötüsünüzdür. Hak etmişsinizdir. Garip ama ben mesafe bırakanları gördüm. Hoş töre denilen şey yüzünden insanın ağzını bir karış açık bırakan rezillikler zincirinde bu yaşanılası. Dili, dini, ırkı, milleti, düşüncesi ne olursa olsun çocuksuzluk duygusu bir çatı altında toplanacak ender duygulardandır. Anlamıyoruz bazen evet, hiç olmazsa saygı duyalım. Dokuzuncu kez olumsuz sonuç alınan mikroenjeksiyon tedavisinden sonra bunu onun hak etmediği sonucuna varan tüm duyarsız insanlara ithafendir. İyi ki varsınız düşüncesizler. Zira sizler olmasaydınız aile kurumunun bölünmez bütünlüğünü, sonsuz bağlılığı hiç bilmeyecektik. Tüm bunlar dışında şimdiden yeniden denemeye karar veren Nesrin’e bu sefer başarman dileğimle…

Kitabın ütopik bir yaklaşımla yazıldığı kesin. Kaldı ki hayatını ve hayatına dâhil olanları anlamlandırmaya çalıştığın zarlarla yaşayabilmek, yaşamak zorunda hissetmek çok sağlıklı bir düşünce olmasa gerek. ( En popüler adıyla takıntılı.) Sonuçta bu kitap insan iradesini tamamen yok sayıyor. Alıştığımız değerleri onaylamıyor olması kabul edilebilir olmasa da bazı noktalarda bahsedilen kişilerin normal olmadıklarını biliyor olmanız farklı bir bakış acısı yükleyebilmenize yardımcı oluyor. Ama bunun için az da olsa kitaba anlayışlı bir düşünceyle eşlik etmeye devam etmeli kişi. Aksi takdirde itirazlarınızla sıktığınız karakterimiz Luke ile anlaşmak mümkün değil. Daha yolun çok başında bu kitap sevgisiz anılmak üzere kitaplığınızda beklemek zorunda kalabilir.

Sosyal ahlak ve ilkelerine ters düşen maddelerin tamamı özenle sıralanmış bu kitapta. Öyle ağır başlı hanım insan profili çizmese de ben yazarın bazı noktaları özellikle zorlayarak yazmasını farklı bakış açısının daha çok konuşulması amaçlı olduğuna inanıyorum. Gerek Türkiye de gerek Dünya listelerinde onca olumsuz eleştiriye rağmen en çok sahip olunanlardan olmasını buna bağlıyorum. Fakat atılan zarla tecavüzü, cinayeti, intiharı ve tanrısallaşmayı zaten hep olan ve çoktan kararına almış olduğu düşüncelerini simgeleştirerek işini kolaylaştırdığı fikrindeyim. İnsan doyumsuzluğuna güzel örnek.

Bağış Yapmak için
Kurban ve Adak Bağışı için
Aylık Düzenli Bağış için

Bu seçenekler dışında alternatif arıyorum derseniz

Hediyeleriniz için

Bir Tuğlada Ben Olabilirim Demek için bu adreslere ziyaretinizi gerçekleştirip kararınızı verebilirsiniz.

LÖSEMİ KİMSEYİ ÜZMESİN istiyorsanız sık sık uğrayabilirsiniz.

Kitap Yelda’nın yorgun ilişkisinden kaçmak için Güneydoğuya görev için gitmesiyle başlar. Görevi başka ülkelerinde katılımcılığı ile bölgedeki töre cinayetleri hakkında bir rapor hazırlamaktır. Ne var ki bir yandan işinin gerektirdiklerini yerine getirmeye çalışsa da Selim’e olan aşkı onu hiçbir yerde rahat bırakmaz. Kapsama alanının dışında olmadığı sürece kendini mutlu hisseden Yelda’nın Selim’in sesine olan tutkusu etkiliyor insanı. Sevdikleri uzakta olan ya da özleyenleri arattırıyor. Konuşmalarında zamana ihtiyacı olan çifti rol olarak giyinmiş olsalar da Yelda Selim için önemini öğrenmeye çalışır. Her telefon konuşmalarında ne yaptığını, biriyle beraber olup olmadığını anlamaya çalışır. Onun sesini duyması için de kayalıklara, kapsama alanına gitmesi gerekir. Tüm bu özlem duygusuna rağmen Tamer’le birlikte olmaya hayır demez Yelda. Zaman geçer özlemi çığ gibi büyür ve Selim gelir Yelda için. Tam kavuşma heyecanı ve kurşunlara hedef olan sevgileri.

Seyhun düşünceleriyle şirketine adım atarken kapıda onu bekleyen personelinden Ali’nin “günaydın efendim” sözüyle kendisine gelir gibi oldu. “Acaba nasıl görünüyorum?” sorunu cevapladı günaydınla birlikte.

Kaç yıldır birlikte omuz omuza sırt sırta çalışıp kendilerini bu güne taşıyan işlerin temelini atmamışlar mıydı? Parayı pulu değerlendirebilen beyinleri söz konusu aşkları olunca hızla tükenmiş ve bu sabah Sakine’nin dediği gibi artık çocuklarının sadece babası olarak mı bırakmıştı?  Bitmiş miydi? Bitirebilir miydi?

Günaydınlar eşliğinde birkaç metre yürüdü. Kısacık bir yürüyüş ve kıpırtısız dudaklarıyla kendi kendine konuşuyordu Seyhun. Kendini otomatiğe bağlamış, günlük yaşamın sıradanlığı ile kendisini yedinci kata çıkartacak asansörü çağırdı.

“Demek çocuklarının babasıyım artık. O zaman bitiririm bende.” diyordu Seyhun. Ne olacak yani bunca yıl devam etti diye bundan sonra devam edecek değildi ya. Ara ara oda göz çapkınlığı yapmamış mıydı?  Eh canının başkalarını çektiği zamanlarda oldu. “Keşke” dedi. “Keşke”. “Çocuklarının babasıymış. Bulsun bakalım benim gibisini. Sakine hanım Sakine Hanım sen kimsin be sen kimsin ki senin için yas tutayım!” İçinde öfke nöbeti gelgit zinciri ile Seyhun Sakine’yi boşamış her geçe gönlünü birinin yatağında eğlendirir bulmuştu ki asansörün kapısının açılması ile öfke nöbetinden azda olsa uzaklaşıp asansöre doğru adım attı. İçeri girip yönünü kapıya doğru çevirirken içeride ki insanların günaydın efendim sözlerine sadece başıyla selam verdi. Ve tabi hemen O’nu fark etti, O’nu gördü.

İşte hemen arkasında sol köşede onca güzelliği ve kokusu ile duruyordu. İçi kıpırdadı. Hafifçe öksürdü. Kanın basınç yapan hali hiç olmadık yerlerde kendisini gösterirdi. Erkekliğin bu yanını hiç sevmezdi Seyhun. Ceketini kolundan alıp üzerine giyinmek, vücudunun oynadığı oyunu unutturmak için dikkat dağıtmaya yöneldi. Hayat her türlü güzelliği ile orada, asansörün sol köşesinde duruyordu. Saçları ne beline ne de omuzlarına yakındı. Fönlenmiş duruyordu. Dudaklarında hafif ve tadını merak ettiren bir ruj, kokusu burnunun hemen ucunda. Bu rengi yeni kullanıyor olmalıydı. Yoksa kesin fark ederim diyordu. Öfke nöbeti gururu, aklının karışıklığı ile offf. “Boş ver” dedi içinden daha güzeli…

İki kat sonra asansör durdu ve dört kişi indi. Geriye beş kişi kaldılar. Beşinci katta yine duracaklarını çok iyi biliyordu Seyhun. Ve sol köşede soluğunu yanında hayal eden Sevgi ile baş başa kalacaklardı. Ona yakınlaşmak için bir katlık yolculuk işine yaramazdı.  Bunun hayalini çok kurmuştu. Asansörün düğmesine bassa bana bak kadın dese ve ona sıkıca sarılsa. Ara ara düşünür ama o ağır ciddi duruşuna, personeli ilemesafesine zarar gelir düşüncesiyle hiç yapmadı Seyhun. Artık neredeyse Elli yaşına gelmişti ve bu türden gençlik heyecanını hak ettiğini düşündü. Sonra hüzünlendi. Ne vardı ki kalp kıracak.

Asansör tamda beklediği noktada diğer yolcularını indirmek için durdu. Seyhun onca pişmanlığına rağmen aklındakileri uygulamaya karar verdi. Personeli iyi çalışmalar eşliğinde asansörü boşalttılar. Bu sefer Sevgi tedirgin bir öksürük çıkardı. Seyhun hala arkasını dönük şeklinde duruyordu. Kalbinde tarifi zor bir kıpırdama; tüm bu duygular yaşanırken asansörün kapıları kapanmış harekete geçmişti ki iki kat arasında Seyhan asansörün durdurdu. Garip sesler ve gürültü çıkardı asansör. Hafif korkuttu ve iki kat arasında durdu.

İşte orada kendini iyice köşeye sıkıştırmış bir şekilde duruyordu. Ne oluyoruz der gibi bakan gözleriyle Seyhun’un içini kıpırdatıyordu. Sonra “Seyhun” dedi kadın. “Seyhun ben …”

Şimdi konuşma zamanı değil sessizce birbirlerini şımartma zamanıydı. Yavaş yavaş öpüştükten sonra Seyhun, “Özür dilerim” dedi.  Sevgi; “Bende. Tüm o sözler içinde” dedi.

“Pişman oldun değil mi ?”

“Çok üzgünüm. Benim için önemini biliyorsun. Ama lütfen ne söyleyeceksen tane tane yavaş yavaş söyle. İncitmeden, kırmadan, beni öfkelendirmeden.”

“Söz daha dikkatli olacağım”

“Bende ama her tartışmamızda bana Sakine deme lütfen. Bu beni daha çok kızdırıyor” dedi

Sevgi devam etti. Sabah söyleyemediklerini anlatıyordu. Seyhun tüm bu konuşmalar sırasında şanslı birlikteliklerine ve onca iyi kötü paylaşımlarına rağmen birbirlerinden ayrı olamamalarına bir kez daha gönlü rahatlayarak eşine sarıldı ve kısa öptü. “Bu ruju yeni almışsın.” dedi. Gülümsediler ve yeniden yakınlaşmışlardı ki “Seyhun bey iyi misiniz?” sorusu geldi.

 Birkaç güne yeni bir yaşam alanına geçiş yapacağız. Onun tatlı heyecanı sarmış durumda beni. Ama evin bu boşalan, kutulara yerleşmiş, ayak tıkırtısını daha çok veren, gülen resimlerin duvara bıraktığı izi gösteren, sıcaklığını kaybetmiş halini küskün buluyorum. Onca sinir edici meseleye rağmen sevmişim meğersem. Yeni ev, yeni eşya ve yeninin tatlı heyecanı bile bastıramıyor üzerimde ki garip hissi. İnsan hiç önemsemediklerini daha çok seviyor demek ki. Küçük olduğu için modüler mobilyanın gençlik aşısı görevi görmesi çabası tabi. Burnumun ucu üşüdü bu yüzden belki de. Hastayım şimdi. Yatıyorum. Ev çok sessiz ve buz gibi. Çünkü hayat belirtileri toplanmış durumda. Bir hafta içinde anahtarını yeni sahibine teslim edilmek üzere hayal ediliyor sık sık pabucu dama atıldı ya. Alışırım nasıl olsa biliyorum sonra bir zamanlar diye bahsedilir fotoğraflarda en çok oğlumun paytak yürüyüşünden, ağzı burnu kirler içinde yemek yemesinden, yanağına sevgi dolu öpücük anından küçük küçük yansıyan gözüktüğü zaman. Bana sonsuz neşe ve mutluluk verebildi bu ev. Sıra kiminse onu da neşeli olarak selamlamasını dilerim. Ha unutmadan sdettir ya ev hediyesi kabul edilir : )

Stephen King ile tanışmam son derece akıcı bir dil kullanılarak yazılan bu kitapla başlar. Bu tanışma benim tarafımdan severek okunan diğer kitaplarına zemin hazırlaması bakımından önemliler arasındadır. İlk cümle itibariyle sizi bağlayan bu kitap okuduğunuz bazı sahnelerde içinizi burkarak devam eder.

Yazılıp okuyucu tarafından sahiplenildiği için sinemaya aktarılmış ve okuyucusunun bağlılığını beyaz perdede hisseden başarılılar arasındadır.  Keyifle okunan bu kitabın baş kahramanları Paul Edgecambe   ve  John Coffey ‘dir.  Paul bir gardiyandır Cold Montain hapishanesinde idamlıklar bölümde çalışmaktadır.  Otuz beş adet idama tanıklık etmiştir. Paul’un hapishane içinde görev yaptığı bölüm E blok diye tanımlanır. Bu E bloğun ortasındaki yeşil ve sarımsı marleyle kaplı geniş koridora diğer mahkûmların dediği gibi  “Son yol” adıyla bahsedilmez “Yeşil Yol” deniliyordu. Zaten kitabın ismi de buradan geliyor. Ve bir gün John Ceffey Yeşil Yol’a getiriliyor. İşler bu kısımda değişmeye başlıyor. Çünkü vücudunda ki bilinmeyen enteresan güçle ölmüş bir fareyi yeniden canlandırıyor, hasta bir kadını iyileştiriyor ve hatta idrar yolları enfeksiyonuna bağlı sağlık sıkıntısını yaşayan Paul’uda iyileştiriyor.   Zamanla derin bir sevgi oluşsa da John idamdan kurtulamıyor. Paul’un anılarını şimdiden geçmişe ve yeniden bugününe getirerek anlatan bu kitap on üzerinden on denilecek türden.

Sinemeya aktarılmış kitapların bir çoğunu hayal kırıklığı içinde izlerim. Çünkü okurken gözünüzde canlandırdığınız karakterler sizin o an ekranda gördüklerinizle kesinlikle aynı değildir. Bir cümle, bir mimik, ufacık bir renk karmaşası etkiler. Ama ekrandan yansıyanını da sevdim ben. Tavsiye edebilirim.

Küçücükken;

 Şehir merkezine yirmi dakikalık mesafeye sıralanmış birçok köyden, gidiş sırasına göre sekizinci köye gitmeye bayılırdı. Küçücük yüreği sevgi ile taşardı. Gizli gizli aşk saklambacı oynanırdı çünkü. Evlerinden köye gidecek otobüsün kalkma saatini ezberlemiş, kırk beş dakikada bir kalkan otobüslerden birinin içinde, hep en arka beşlikte, sol tarafa oturmaya bayılır; o zamanın modası, walkmanin kocaman kulaklığını kulağına geçirir, sadece kaset dinleye dinleye giderdi hayallerinin köyüne. En çok  “Şinanay” çalardı, sık sık geri sardığı kasette. Hafta sonları böyle geçerdi. Yazlarınıda çalışan anne babanın tek çocuğu olmasına rağmen, onların da desteğiyle bir ayını bu  köyde geçirirdi. Evlerinde kaldığı Alaattin amcası babasının askerlik arkadaşıdır. Dört kızı vardır ve Nazan beşincisi olmuştur.

Yazın tarlada çalışmak nasıldır öğrenmiştir Nazan.  Hele patates zamanını hiç kaçırmazdı. Traktörün tırmığı patates tarlasının içinden geçer, patatesleri toprağın içinden çıkartırdı. İki grup halinde çalışırlardı. Birinci grup, hemen tarlanın üstünde gördükleri patatesleri bir araya toparlardı. Nazan’ın da içinde olduğu ikinci grup, küme haline getirilmiş patatesleri sepetlere doldurur, oradan da sabah boş getirdikleri, giderken de yorgun neşelerine kattıkları şarkılarıyla, patateslerini römorka doldururlardı. Öğle sıcağında kolay mıydı ki bu işler? Öyle acıkırdı ki. Toprağa gömülmüş soğuk karpuz taze peynir ve tandırda pişmiş ekmek yeterlidir doymak için.

 Gündüz herkes gibi çalışırdı Nazan. Akşamları, aralarında çok yaş farkı olmayan, Alaattin’in kızlarıyla çekirdek yerdi. İki katlı evin geniş balkonundan O’nun Yalçın’ın bisikletiyle geçmesini beklerdi.  Sarı saçları, bal rengi gözleri ve uzun boyuyla köyün en yakışıklı çocuğudur. Güzel olması dışında şehirli olduğu için dikkat çeken Nazan’ın peşindeydi. Nazan, Yalçın’ın mavi bisikletiyle evlerinin önünden geçmesiyle yüreğinin kendisine hop diye batmasını bir kez hisseder; sonra kızlarla kıkırdaşır, uzaktan bakışa bakışa akşamı geceye ve sabaha bırakır, bir sonraki günün gündüzünü, akşamın hayaliyle, patates tarlasında çalışarak geçirirdi.

 ………………….

 Rüzgâr arkadan ensesine doğru esince içini üşüttü. Odaklanamıyor, ne düşüneceğini bilmiyordu. Oturacak bir yer aradı. Mermerle çevrilmiş, başında da Fatih Akkoyun yazan taşın yanına ilişti. Kalabalığa çok yakın değildi. Çantasında sigarasını aradı, yaktı, ciğerlerini küstüren bir nefes aldı.

 ……………………

Adı sevda mıdır? Bilinmez; ama ilk yanmışlığı on dört yaşına denk gelir Nazan’ın. Her çocuk gibi onunla evlenme hayalinin peşine gider elbette ama öyle yıllarca sürecek türden değildir. Büyümüşlerdir her ikisi de, yeni insanlar tanımış, hayata başka bakmayı öğrenmiş. Uzaktan bakışmaların tadını daha ileri götürecekleri kişileri seçmişlerdir; ama hiç konuşmasalar da gizliden saygı duymuş, birbirlerinin varlıklarını hiç unutmamışlardır. Nazan’ın köye gidiş gelişleri azalmış, artık tarla işlerine ilgisi kalmaz olmuştur. Eğitimi, yeni çevresi derken değişmiş, bir ayağı köyünde olsa da, o tanıdığı topraklara yabancılaşmaya başlamıştır. Alaattin amcası başının tacı, karısı ve çocukları ikinci ailesidir ama zamanı iyi değerlendirememe sorununa birde stres eklenince, telefonla daha çok görüşür olmuş, gönüllerini hoş tutar olmuştu Alaattin amcalarının.

………………………..

Dün akşam telefon geldiğinde inanamadı Nazan duyduklarına.  Alaattin amcası konuşacak birini aramış, üzüntüsünü paylaşmak için Nazan kızını seçmişti.

“Yalçın, dün akşam kız arkadaşıyla kavga etmiş.”

 Kızım diye başlar söze. Nazan’ın yüreği hop diye batar kalbine.

  “Sonra bir arkadaşıyla içmiş, içmiş”.

  Devam eder hararetli hararetli.

  “Sabaha karşı eve gelmiş annesinin meraklı, telaşlı bakışları arasında, sonra bir koşu odasına çıkmış; hayatını verecek kadar sevdiğini sandığı kızı aramış, ona küfürler yağdırmış.”

 Nazan kalbindeki hoplamanın, yakıcı kıymığa dönüşmesine izin vermekteydi. Alaattin Amcası devam eder…

  “Gençti Yalçın ama aklı yanlış hesaplar peşindeydi. Son sözleri, çok pişman olacaksın olmuş. O kadar bağırarak konuşuyormuş ki, annesi, babası onu seven ailenin tüm fertlerini uyandırmış. Sonra odasından hışımla çıkmış Yalçın”.

 Nazan konuşmanın sonuna odaklanmış, kıymık şiddetlenince kendini koltuğa bırakmıştı. Cevapsız dinliyordu.

“Yalçın çıkar çıkmaz odadan içki kokusunu salıyor dışarı. O kadar çok içmiş, nefesi bile yetmiş içkinin fazlasını dışırı vermeye. Dedesinin odasına dalıyor izinsiz, eskiden kalma alışkanlıkla, duvarda bekleyen silahı alıp, onca bağrış arasında kapatmış kendisini odasına. Kilitlemiş kapısını.”

 Nazan’ın gözleri buğulanmıştı artık. Sonunu anlamaya çalışıyordu bu hikayenin.

 “Masanın başına geçmiş Yalçın. Geri dönülmez yola girmiş kızım. Yapma çığlıkları, annesinin ciğerlerini sökmüş ama dinleyen kim? Yalçın Yalçın değil ki o an zaten. Şeytan gösterdi çekici gülüşünü ve ağzına dayanan tüfeği sol elinin yardımıyla ateşleyivermiş.  Manzarayı tarif etmenin mümkünü yok tabi. Ana, baba, kardeş, dede, babaanne insanlıktan çıkmışlar acılarının çokluğundan.”

Hala söyleyecekleri vardı Alaattin’in;

 “ Yalçının odasından ses yok. Zaten hemen oracıkta ölmüş. Cesaret eden olmamış, hemen kapıyı açamamışlar. Artık ne olduysa, bir tek annesi insanlıktan çıkmış tabloya bakmaya cesaret etmiş. Keşke o bakmasaydı.  Toplamış oğlunun parçalarını.”

 Nazan, kıymıklı sancıdadır şimdi. Güzel bir insanın, sıradan yitirilmesine yanıyor.  Devam ediyor Alaattin amcası

 “Acaba konuşacak gücü bulacak mı anası?” Büyük günah işledi Yalçın diyor.”

Artık ağlamaktadır Alaattin amcası ve telefonu kapatır.

 Haberi aldığından beri, büyük üzüntü yaşıyordu Nazan. Yalçın’a hem yakın hem uzak hissetmiş, eski günlerinin hatırına gelmek istemişti mezarlığa. Aslında, şu an burada olmasının da pek bir anlamı yoktu. Kimse tanımıyordu zaten kendisini. Gördüğü insanların arasında, köyünden tanıdıkları da yoktu. Üç beş kişinin onu toprağa bırakmasına içi sızladı. “Gerçekten büyük günah mı işlemişti Yalçın? Çok mu sevmişti acaba?” dedi. Sonra düşündü, bu nasıl bir duygudur ki hayatını sildiriyordu? Çok cesaretliydi demek Yalçın. Kendisinin de günaha girip girmediğini merak etti Nazan. Ailesinden, çevresinden kimse yoktu. Uğruna toprağa girdiği kadın da yoktu. Acaba, tetiği çekeceğini bilseydi, kavga eder miydi?

Yıllardır bu denli düşünmediğini biliyordu. Mezarlık, bir insanın kendi ile hesaplaşmasını sağlayacağı en iyi yerdi belki de ama ölülerden korkmamak mümkün değildi. Hayata dair ne varsa öyle yavandı ki şimdi. Yalçın’dan daha çok, Yalçın’ın annesini düşündü Nazan, sigarasını Fatih’in mezar taşının altında ki toprağa bastırırken.  Oğlu, yıllarca sürecek bir korkunun tuhaf yüzü olarak kalacaktı hafızasında, hayatında. Hep nefret edeceği bir kadın olacaktı. Oğlunun uğruna öldüğü kadındı. Birde uğruna ölünen kadın olarak anılacak genç kadın olacaktı. Bir ananın kendince haklı laneti hep üstünde kalarak. Nereden bilebilirdi ki sevdasından daha çok saplantılı duygularına odaklandığını? Yalçın’ın isimsiz yalnız kalışına ve ölümün gerçek duygusuna tanık olmaya korktu. Hemen oradan ayrılmaya karar verdi.  Önce, Yalçın’ın  ruhuna okudu, sonra Fatih Akkoyun’a…