Konusu itibariyle zaman zaman sizi kimi desteklemeniz gerektiği konusunda sorguya çekse de gönül hep aynı şeyi seçiyor. Sevgiyi; ya da olmasını dilediği kuvvetli sevgiyi.  Bu sevgi ki kişilerin istem dışı kendilerini içinde buldukları bir duygu yoğunluğu olarak ifade edilse bile ben bir insanın diğerini ilk gördüğün de sevip sevmemeye karar vereceğine inananlardanım. Cümlelerim özetleyici gibi gelse de kitap size der ki;

Aile baskısı altında büyüyen Felix hatta tam adıyla Felix de Vandessene ailesinin de katıldığı bir baloya eşlik eder ve orada Kontes Henriette yine tam adıyla Kontes Henriette de Mortsauf tanışır ve onun güzelliğinden çok etkilenir. Uzunca süre ona odaklı yaşar ve yine hiç ummadığı bir anda onunla karşılaşıp tanışırlar. Sık sık bir araya gelmeye başlarlar. Kontes kocasından, onu sevmediğinden, çirkinliğinden bahsederden Felix kendi ailesini paylaşır ve birbirlerine aşık olan iki insan olurlar. Felix günün birinde mevki sahibi olmak için başka ülkelere gider ve Kontesle mektuplaşmaya devam ederler. Birbirlerine son derece bağlı ama birbirlerini uzaktan seven insanlardır. Ve yine bir gün Kontes Felix’in başka birine aşık olduğunu öğrenir ve hastalanır. Felix aşkı tattığını sandığı süreci doldurup geri geldiğinde Kontesi hasta yatağında bulur ve ona bıraktığı mektubu alır. Kontes ölmüş Felix ise hep onu sevmiş biri olarak hayatına devam eder.

Kitap aynen yukarıda ki paragrafı anlatır size. Biri yasaklı yani evli diğeri bekar ama birbirine aşık iki insandır anlatılan. İşin bu kısmı sizi üzmüyor değil. Birini ölesiye çok sevecek ama başka birine bağlı kalmaya kendini mahkum ederek yaşamaya devam edeceksin. İmkansızı okumak canını yakmayacaklar için çok başarılı. Okuyun derim.

Yeni bir deneyimin keyfi, planladığımız yaşam standartlarımızın harcayalım diye seçenek olarak sunabildikleri kadar önemli. Her tür yaşamsal değerler tecrübe ile tespit edilmese de yaşama alanımın olgunlaşma hikâyesi yeni bir boyut kazandı. Geride kalan yıllara kafamı kaldırıp baktığımda tecrübelerimle olgunlaşmaya, çocuğumun gözünde yeniden çocuk gibi görünmeye başlayana kadar devam edeceğim. Hâlbuki öyle bir vakit vardı ki ben de küçük bir çocuktum. Cesaretlendirilmek isterdim. Ama roller değişti. Sabırlı olmayı, kontrolü elden bırakmamayı, sesimi tonlamayı öğrenerek cesaretlendirenim. Küsmelerim daha olgun gerekçelere dayanır oldu; bir de kaprislerini çekmeye başladıklarım. Her zaman özlemenin nasıl bir tanımlama olduğunu da öğreniyormuş insan. Değişiyormuş, abla teyzeye dönüyormuş birde yeniden oyuncakların. Onca olgunlaşma duygusuna rağmen çocuk gibi de kalabiliyormuş ruhun. Karşılıklı anlayışın, samimi sarılışların ve herkesten önce biz düşüncesiyle değerli oluyormuş ailen. Arada “ tamam, onun için, sen büyüksün diye itiraz etme” sözlerinin şaşkınlığıyla farkında olmadan yansıyana hayret edebiliyormuşsunuz.

Çocuk aklının geri çevirmesiz kabul ettiklerini ve kalbinin kırılma noktalarında neden sorusuna aynı cevabı kaç kez verdiğinizi unutup farkında olmadan sınava tabi tutulduğunuzu anlıyorsunuz bazen. Tabi gülümsemeniz hep cebinizde sessiz sinema oyununun tek yanıtı “seni seviyorum” eşliğinde. Hayat zor içinde duygusal gelgitlerin sıkıntısı gözler önünde kaldırımda, kucakta, bir pantolon cebinde, bir hıçkırıkta, bir kutu hapta yaşanmaya devam etmekte. Onları da biliyorum ama ilk başta dedim ya bunu kendime ayırdım.

Cevaplar her zaman yaşanarak öğretmeyi değil, olasılık üzerinden hesaplamaları tercih edebilir. Sadece bazı zamanlar hafif bir dudak burukluğu da kalabilir. Şimdi başkayım. Yeniden büyüyorum ve öğreniyorum. Severek yapmasını dilediğim mesleği olsun istiyorum. Oynarken öğreniyorum O’nu, farkında olmadan yeteneklerini fark ediyorum. Her gün biraz daha hem acemi oluyor hem de acemiliğimi atıyorum. Aile kavramı önemlidir. Ne olursak olalım sevgi ve saygıyı eksik etmez birbirimizle gurur duyarak hep kucaklaşırız. Bu aileme ve kendime armağanımdır bir de aklımda kalmış dünyaya getiremediğim diğerine…

Bu yazım daha önce misafir kalemler katagorisinde Evren Günlüğü’nde yayınlanmıştır. Evren Günlüğü’ne saygıyla.