Yeni bir deneyimin keyfi, planladığımız yaşam standartlarımızın harcayalım diye seçenek olarak sunabildikleri kadar önemli. Her tür yaşamsal değerler tecrübe ile tespit edilmese de yaşama alanımın olgunlaşma hikâyesi yeni bir boyut kazandı. Geride kalan yıllara kafamı kaldırıp baktığımda tecrübelerimle olgunlaşmaya, çocuğumun gözünde yeniden çocuk gibi görünmeye başlayana kadar devam edeceğim. Hâlbuki öyle bir vakit vardı ki ben de küçük bir çocuktum. Cesaretlendirilmek isterdim. Ama roller değişti. Sabırlı olmayı, kontrolü elden bırakmamayı, sesimi tonlamayı öğrenerek cesaretlendirenim. Küsmelerim daha olgun gerekçelere dayanır oldu; bir de kaprislerini çekmeye başladıklarım. Her zaman özlemenin nasıl bir tanımlama olduğunu da öğreniyormuş insan. Değişiyormuş, abla teyzeye dönüyormuş birde yeniden oyuncakların. Onca olgunlaşma duygusuna rağmen çocuk gibi de kalabiliyormuş ruhun. Karşılıklı anlayışın, samimi sarılışların ve herkesten önce biz düşüncesiyle değerli oluyormuş ailen. Arada “ tamam, onun için, sen büyüksün diye itiraz etme” sözlerinin şaşkınlığıyla farkında olmadan yansıyana hayret edebiliyormuşsunuz.

Çocuk aklının geri çevirmesiz kabul ettiklerini ve kalbinin kırılma noktalarında neden sorusuna aynı cevabı kaç kez verdiğinizi unutup farkında olmadan sınava tabi tutulduğunuzu anlıyorsunuz bazen. Tabi gülümsemeniz hep cebinizde sessiz sinema oyununun tek yanıtı “seni seviyorum” eşliğinde. Hayat zor içinde duygusal gelgitlerin sıkıntısı gözler önünde kaldırımda, kucakta, bir pantolon cebinde, bir hıçkırıkta, bir kutu hapta yaşanmaya devam etmekte. Onları da biliyorum ama ilk başta dedim ya bunu kendime ayırdım.

Cevaplar her zaman yaşanarak öğretmeyi değil, olasılık üzerinden hesaplamaları tercih edebilir. Sadece bazı zamanlar hafif bir dudak burukluğu da kalabilir. Şimdi başkayım. Yeniden büyüyorum ve öğreniyorum. Severek yapmasını dilediğim mesleği olsun istiyorum. Oynarken öğreniyorum O’nu, farkında olmadan yeteneklerini fark ediyorum. Her gün biraz daha hem acemi oluyor hem de acemiliğimi atıyorum. Aile kavramı önemlidir. Ne olursak olalım sevgi ve saygıyı eksik etmez birbirimizle gurur duyarak hep kucaklaşırız. Bu aileme ve kendime armağanımdır bir de aklımda kalmış dünyaya getiremediğim diğerine…

Bu yazım daha önce misafir kalemler katagorisinde Evren Günlüğü’nde yayınlanmıştır. Evren Günlüğü’ne saygıyla.

Küçücükken;

 Şehir merkezine yirmi dakikalık mesafeye sıralanmış birçok köyden, gidiş sırasına göre sekizinci köye gitmeye bayılırdı. Küçücük yüreği sevgi ile taşardı. Gizli gizli aşk saklambacı oynanırdı çünkü. Evlerinden köye gidecek otobüsün kalkma saatini ezberlemiş, kırk beş dakikada bir kalkan otobüslerden birinin içinde, hep en arka beşlikte, sol tarafa oturmaya bayılır; o zamanın modası, walkmanin kocaman kulaklığını kulağına geçirir, sadece kaset dinleye dinleye giderdi hayallerinin köyüne. En çok  “Şinanay” çalardı, sık sık geri sardığı kasette. Hafta sonları böyle geçerdi. Yazlarınıda çalışan anne babanın tek çocuğu olmasına rağmen, onların da desteğiyle bir ayını bu  köyde geçirirdi. Evlerinde kaldığı Alaattin amcası babasının askerlik arkadaşıdır. Dört kızı vardır ve Nazan beşincisi olmuştur.

Yazın tarlada çalışmak nasıldır öğrenmiştir Nazan.  Hele patates zamanını hiç kaçırmazdı. Traktörün tırmığı patates tarlasının içinden geçer, patatesleri toprağın içinden çıkartırdı. İki grup halinde çalışırlardı. Birinci grup, hemen tarlanın üstünde gördükleri patatesleri bir araya toparlardı. Nazan’ın da içinde olduğu ikinci grup, küme haline getirilmiş patatesleri sepetlere doldurur, oradan da sabah boş getirdikleri, giderken de yorgun neşelerine kattıkları şarkılarıyla, patateslerini römorka doldururlardı. Öğle sıcağında kolay mıydı ki bu işler? Öyle acıkırdı ki. Toprağa gömülmüş soğuk karpuz taze peynir ve tandırda pişmiş ekmek yeterlidir doymak için.

 Gündüz herkes gibi çalışırdı Nazan. Akşamları, aralarında çok yaş farkı olmayan, Alaattin’in kızlarıyla çekirdek yerdi. İki katlı evin geniş balkonundan O’nun Yalçın’ın bisikletiyle geçmesini beklerdi.  Sarı saçları, bal rengi gözleri ve uzun boyuyla köyün en yakışıklı çocuğudur. Güzel olması dışında şehirli olduğu için dikkat çeken Nazan’ın peşindeydi. Nazan, Yalçın’ın mavi bisikletiyle evlerinin önünden geçmesiyle yüreğinin kendisine hop diye batmasını bir kez hisseder; sonra kızlarla kıkırdaşır, uzaktan bakışa bakışa akşamı geceye ve sabaha bırakır, bir sonraki günün gündüzünü, akşamın hayaliyle, patates tarlasında çalışarak geçirirdi.

 ………………….

 Rüzgâr arkadan ensesine doğru esince içini üşüttü. Odaklanamıyor, ne düşüneceğini bilmiyordu. Oturacak bir yer aradı. Mermerle çevrilmiş, başında da Fatih Akkoyun yazan taşın yanına ilişti. Kalabalığa çok yakın değildi. Çantasında sigarasını aradı, yaktı, ciğerlerini küstüren bir nefes aldı.

 ……………………

Adı sevda mıdır? Bilinmez; ama ilk yanmışlığı on dört yaşına denk gelir Nazan’ın. Her çocuk gibi onunla evlenme hayalinin peşine gider elbette ama öyle yıllarca sürecek türden değildir. Büyümüşlerdir her ikisi de, yeni insanlar tanımış, hayata başka bakmayı öğrenmiş. Uzaktan bakışmaların tadını daha ileri götürecekleri kişileri seçmişlerdir; ama hiç konuşmasalar da gizliden saygı duymuş, birbirlerinin varlıklarını hiç unutmamışlardır. Nazan’ın köye gidiş gelişleri azalmış, artık tarla işlerine ilgisi kalmaz olmuştur. Eğitimi, yeni çevresi derken değişmiş, bir ayağı köyünde olsa da, o tanıdığı topraklara yabancılaşmaya başlamıştır. Alaattin amcası başının tacı, karısı ve çocukları ikinci ailesidir ama zamanı iyi değerlendirememe sorununa birde stres eklenince, telefonla daha çok görüşür olmuş, gönüllerini hoş tutar olmuştu Alaattin amcalarının.

………………………..

Dün akşam telefon geldiğinde inanamadı Nazan duyduklarına.  Alaattin amcası konuşacak birini aramış, üzüntüsünü paylaşmak için Nazan kızını seçmişti.

“Yalçın, dün akşam kız arkadaşıyla kavga etmiş.”

 Kızım diye başlar söze. Nazan’ın yüreği hop diye batar kalbine.

  “Sonra bir arkadaşıyla içmiş, içmiş”.

  Devam eder hararetli hararetli.

  “Sabaha karşı eve gelmiş annesinin meraklı, telaşlı bakışları arasında, sonra bir koşu odasına çıkmış; hayatını verecek kadar sevdiğini sandığı kızı aramış, ona küfürler yağdırmış.”

 Nazan kalbindeki hoplamanın, yakıcı kıymığa dönüşmesine izin vermekteydi. Alaattin Amcası devam eder…

  “Gençti Yalçın ama aklı yanlış hesaplar peşindeydi. Son sözleri, çok pişman olacaksın olmuş. O kadar bağırarak konuşuyormuş ki, annesi, babası onu seven ailenin tüm fertlerini uyandırmış. Sonra odasından hışımla çıkmış Yalçın”.

 Nazan konuşmanın sonuna odaklanmış, kıymık şiddetlenince kendini koltuğa bırakmıştı. Cevapsız dinliyordu.

“Yalçın çıkar çıkmaz odadan içki kokusunu salıyor dışarı. O kadar çok içmiş, nefesi bile yetmiş içkinin fazlasını dışırı vermeye. Dedesinin odasına dalıyor izinsiz, eskiden kalma alışkanlıkla, duvarda bekleyen silahı alıp, onca bağrış arasında kapatmış kendisini odasına. Kilitlemiş kapısını.”

 Nazan’ın gözleri buğulanmıştı artık. Sonunu anlamaya çalışıyordu bu hikayenin.

 “Masanın başına geçmiş Yalçın. Geri dönülmez yola girmiş kızım. Yapma çığlıkları, annesinin ciğerlerini sökmüş ama dinleyen kim? Yalçın Yalçın değil ki o an zaten. Şeytan gösterdi çekici gülüşünü ve ağzına dayanan tüfeği sol elinin yardımıyla ateşleyivermiş.  Manzarayı tarif etmenin mümkünü yok tabi. Ana, baba, kardeş, dede, babaanne insanlıktan çıkmışlar acılarının çokluğundan.”

Hala söyleyecekleri vardı Alaattin’in;

 “ Yalçının odasından ses yok. Zaten hemen oracıkta ölmüş. Cesaret eden olmamış, hemen kapıyı açamamışlar. Artık ne olduysa, bir tek annesi insanlıktan çıkmış tabloya bakmaya cesaret etmiş. Keşke o bakmasaydı.  Toplamış oğlunun parçalarını.”

 Nazan, kıymıklı sancıdadır şimdi. Güzel bir insanın, sıradan yitirilmesine yanıyor.  Devam ediyor Alaattin amcası

 “Acaba konuşacak gücü bulacak mı anası?” Büyük günah işledi Yalçın diyor.”

Artık ağlamaktadır Alaattin amcası ve telefonu kapatır.

 Haberi aldığından beri, büyük üzüntü yaşıyordu Nazan. Yalçın’a hem yakın hem uzak hissetmiş, eski günlerinin hatırına gelmek istemişti mezarlığa. Aslında, şu an burada olmasının da pek bir anlamı yoktu. Kimse tanımıyordu zaten kendisini. Gördüğü insanların arasında, köyünden tanıdıkları da yoktu. Üç beş kişinin onu toprağa bırakmasına içi sızladı. “Gerçekten büyük günah mı işlemişti Yalçın? Çok mu sevmişti acaba?” dedi. Sonra düşündü, bu nasıl bir duygudur ki hayatını sildiriyordu? Çok cesaretliydi demek Yalçın. Kendisinin de günaha girip girmediğini merak etti Nazan. Ailesinden, çevresinden kimse yoktu. Uğruna toprağa girdiği kadın da yoktu. Acaba, tetiği çekeceğini bilseydi, kavga eder miydi?

Yıllardır bu denli düşünmediğini biliyordu. Mezarlık, bir insanın kendi ile hesaplaşmasını sağlayacağı en iyi yerdi belki de ama ölülerden korkmamak mümkün değildi. Hayata dair ne varsa öyle yavandı ki şimdi. Yalçın’dan daha çok, Yalçın’ın annesini düşündü Nazan, sigarasını Fatih’in mezar taşının altında ki toprağa bastırırken.  Oğlu, yıllarca sürecek bir korkunun tuhaf yüzü olarak kalacaktı hafızasında, hayatında. Hep nefret edeceği bir kadın olacaktı. Oğlunun uğruna öldüğü kadındı. Birde uğruna ölünen kadın olarak anılacak genç kadın olacaktı. Bir ananın kendince haklı laneti hep üstünde kalarak. Nereden bilebilirdi ki sevdasından daha çok saplantılı duygularına odaklandığını? Yalçın’ın isimsiz yalnız kalışına ve ölümün gerçek duygusuna tanık olmaya korktu. Hemen oradan ayrılmaya karar verdi.  Önce, Yalçın’ın  ruhuna okudu, sonra Fatih Akkoyun’a…