İri yarı insan tasviri yapılsa da benim için dev olan Lennie, Lennie’nin aksine çıtı pıtı adam olan George’nin hikâyelerini anlatır kitap. Para biriktirerek hiç kimsenin emri altında çalışmamak George’nin, dev yapısına rağmen çocuksu saflığıyla evinde tavşan bakmak isteyen Lennie’nin gerçekleştirmek istedikleri hayalleridir. Olaylar hızla akıp gider ve arkadaşlardan biri diğerinin iyiliğini düşündüğünden onu öldürerek kitapta sonu okursunuz. Aslında olayların gelişme bölümü yumuşak hissi hobisi, sevme güdüsüyle farkında olmadan öldürebilme kuvveti ile Lennie’dir.

Bu kitap benim kitaplığıma kattığım kitaplardan değil heyecanla beklediğim başka bir kitabın yerine gelerek yanlış anlaşılma sonucu bulduğum bir kitaptır. Özellikle tercih ettim diyemem. Bahaneyle ne anlatıyor merakım kalmamış oldu bu iyi tarafı. Size şu sebepten dolayı tercih edin ya da etmeyim diyemem ama okuyucu yorumlarına bakın derim yinede…

Sedat ve Pınar bu kitabın kahramanları ve “Şizofreni Yalnız Oynanmaz” da ki gibi anlatımla karşılıyorlar bizleri. Şiirsel konuşma ve devrik cümleler yine tanıdık. Kahramanlarımızın hayatlarına dâhil oluyorsunuz ve bu dâhil de geçmişe dair bilinmezlik, yaşamlarını nasıl devam ettiriyorlar, kimlerdir belirsizliği cevaplanmadan devam ediyor. Her karakter aynı dille konuşuyor. Tam olarak akıp giden romanlardan değil. Hani, başka tasvir edilmeli belki. Bir şeyler eksik olmasına rağmen hikâye de değişik üslubuyla bağlayıcıda. Farklı bir anlatışın adı olmuş ve ileride kendisi gibi yazanların sayısını artıracağına inanıyorum. Yeni bir betimleme bulunmalı belki de. Zira roman değil, şiir değil ama farklı. Ayrıca sık okuyanları bile zorlayabilecek, çok az ya da hiç kullanılmayan kelime yoğunluğuyla dikkat çekiyor. Mitolojik unsurları bilmek de gerekiyor ve bir noktada tanıdık gelebiliyor bu kitap; ihanetin varlığıyla. Düşünmedim değil, çok derin sevda masalında kötü bir darbenin izlerimi bu denli coşturuyor Vidinlioğlu’nu bu denli konuşkan yapıyor. Gerçekler Vidinlioğlu’nun dünyasından kalemiyle bizlere aktardığı gibi olabilir de sadece içine dönük, zor olduğu kadarda bizlerden birilerinin yansıdığı karakterleri farklı dünyalardan çok iyi analiz etmiş olması olabilir de. Ama sonuç olarak farklı konuşuyor ya da anlatıyor. Okunası.

Yazarın dünyayı yeniden keşfetme, bilinmeyi ortaya çıkartma çabası ve olayların belli bir zaman aralığında geçirmesi tanıdık. Kahramanlar güçlü, saygın kişiler ve kesinlikle konu olan olaylar hakkında kısmen bilgililer. Üstelik yazarın ısrarla Robert’in başına iş açmayı sevmesi de biraz ilginç. Bu maddeler sıralandığında Da Vinçi Şifresi’nde ki keyfi bulamadım. Kitapların peş peşe okunmasının daha iyi olacağını söylemelerine rağmen yazarın kitaplarını okuyanlara sorup, ortak paydada buluştukları konu, konularının bağımsız olduğunu desteklemeleri ve  bende destekliyorum. Ortak payda Robert Langdon ve iyi ki dünya da : )

“Sır Düzen’in içinde gizli” cümlesinin aydınlanması ancak son birkaç sayfada oluyor. Peter Soloman, Katherine Solomon ve Robert Langdon taraflarında hiç umulmadık düşman sizi şaşırtıyor. Düşmanı tanıyamıyorsunuz ve açık vermiyor da yazar. Ama mason kelimesinden de onu açıklama süresinden sıkıldığınız zamanlarınız oluyor.

Kitap içinde Türkiye’den de bahsediliyor ve hapishane müdürü ile rüşvet pazarlığından. Aslında okumayanlar için çok detay vermek istemiyorum ama zaten ne oluyorsa her şey bu pazarlık sonrası başlıyor. Saflar belirleniyor. Baba oğul kutsal savaşı başlıyor ve geçmişi bugün ile on saatlik zaman diliminde öğreniyorsunuz.  Ve iyi bir macera romanı yazdığından emin oluyorsunuz her şeyi bildiğini düşünenlerden olmuyorsunuz. Baştan sona kötü dediğim bir kitap değil. Doğru ya da yanlış araştırılmış ve emek harcanmış bir kitap. Melekler ve Şeytanlar’ıda okuyacağım. Kısmen büyük bir sürpriz beklemiyorum. Keyifle okuyun.

Birbirinden farklı karakterleri özellikle olgun yaş aralığında seçmiş. Beni en çok etkileyen çocukluk aşkına bağlı kalmış bir adamın, içinden geniz geçen tüm şehirlere sevdası ve başladığı noktaya çocukluk aşkını bulmaya gelmesini anlatan oldu. Deniz ve çocukluk aşkı deniz ile buluşmuş olanı. Yarım kalıp kaçırmışlığa dayanan hikâyeler en üzücü olanlardır ve bu noktada çok başarılı.

Kitaba isim olan Şiir ve Öykü’nün tutucu aile yapısında farklılığı ve itirazlarıyla karşımıza çıkması, bir grup orta yaş arkadaş toplantısında cinselliklerine bağlı anılarını paylaşma süreçlerini anlatan bölüm ve diğerleri hepsi güzel. Aynı hikâyeyi beş farklı noktadan anlatması yine kitabın ilgi çekmesini sağlayan detaylardan.  Kısa sürede çok değil bir saatlik zaman zarfında bile bitirebileceğiniz bu kitabı sevebilirsiniz.

Chuck gerçekten zeki bir kalem ve bu yüzden kitaplarında zekânın kokusunu alabiliyor ve bu kokuyu kendinize döndürebiliyorsunuz.  Belki de bu yüzden on yıldır insanların hayatına dâhil olan ve sözleriyle düşündürebilenlerden.  Hikâyenin içine dâhil edilmiş cümlelerin aklınızda kalıp sizi etkisi altına alabilecek kadar başarılırıdır. Dünya geneline bakıldığında da örneklerine çok kısa sürede girebilmiştir. Kitabın içinden kendime ayırdığım sözler de var tabii ki. Genel olarak keskin bir dönüş sağlamasa da düşündürdüğü için çekincelerimi kabul edilir yapmıştır. Kendime seçtiklerim arasında;

“Sonra bir şeyler oldu, kendimi bıraktım.

Eğer ne istediğini bilmezsen, bir bakarsın istemediğin bir sürü şeyin olmuş.

Sizler özel değilsiniz, sizler güzel ya da eşi benzeri olmayan kar tanesi de değilsiniz, sizler işiniz değilsiniz, sizler paranız kadar değilsiniz, bindiğiniz araba değilsiniz, kredi kartlarınızın limiti değilsiniz,
sizler her şey gibi çürüyen birer organik maddesiniz. Hepimiz aynı pisliğin lacivertiyiz.”

Jack her zaman olmasını dilediği kişiliği yani adıyla Tyler’ı içinden gün ışığına çıkartmasıyla olaylar başlar. Marla ile de bu arayışları için gittiği kanserli hastaların dayanışma günlerinden birinde tanışır. Her şeye ya da her hangi bir nedene bağlı olarak duyulan itirazın acı ile kontrol edilebileceğine inanır ve bir akşamda dövüş kulübünün temeli atılır.

Kendi adıma çok başarılı bulduğum bu kitap sinemaya aktarılmıştır.  Kitaba neredeyse tamamen bağlı kalınmıştır. Okunup izlendiğinde birbirine yabancılaştırılmamış ender eserlerden. İzlemeden önce kitabı okumanızı tavsiye ederim. Konumuzla alakası olmasa da filmde Edward Norton performansı on üzerinden ondur.  Çok beğendiğim nadir kitaplardan okumanızı dilerim.

Akıcı, sade bir dili var kitabın. Birkaç farklı karaktere eşit derece de önem verilmesi artı olsa da cümleler kitaba yoğunlaşmanızı zorlaştırıyor. Okuma alışkanlığını geliştirenler için bir sonraki cümle şaşırtıcı değil aksine sizin kaleminizden dökülmüş gibi tanıdık. Belki de okumadan önce izlemeseydim yoğunlaşabilmem daha kolay olabilirdi. İki farklı genç kızın tesadüfler sonucu tanışması ve farklı kişilikleri ile arkadaşlık etmeleri ve başından geçenleri anlatıyor. Ortada bitmiş hissi veremiyor bu kitap. Handan ve Behiye’yi ne bitirmiş ne de başlamış oluyorsunuz.

Bu roman farkındalık bakımından değişik bir pencere sunar. Kendi adıma çok çok keyifle okudum. Uzun zaman da oldu. Sonra bir şekilde kitaplığımda özenle muhafaza ettiğim kitabı kaybettim.  Kişisel olarak kitap için çok fazla eleştiri yazısı okumadım fakat dikkatimi çeken şey birden fazla kişinin çeviri yaptığı ve iki farklı kişinin çevirisini okuyanların kitaptan aynı lezzeti alamadıkları yönündedir. Kitap elimde olmadığı için ben hangisini okudum bilemiyorum.  Ama sıkıcı, rahatsız edici yönde izlenim edinmediğimi biliyorum. Tabi ikinci kez okumadığım için kıyaslama şansım pek yok zaten.  Okumayı düşünenler için bu detaya dikkat etmeleri isteğimle okumanızı dilerim.

Bir anda:

Hayatının en anlamsız işlerinden birini yaparken merdivenlerden küçük bir ofise doğru çıkarken kendisine sunulan hediyeyi bulmanın şaşkınlığını yaşar. Hayalinde bile o zamanlar şimdiden daha da genç olduğunu ve üzerinde kırmızı bir kazak olduğunu anımsar. O dakika bilir hayatının bir anlam kazandığını. Bir kuvvet sanki onu düşündürmüştür. Düşünmesi ile birlikte adını koyamadığı bu durumundan korkmuştur. Yanaklarında tatlı bir pembelik ve merdivenlerin hemen sonunda kapısı olmayan küçük ofise adım atış. “Hey ne oluyor kalbim sana?” derken işte karşı karşıya gelirler. “Ne olacak şimdi?”. Genç adam bir şeylerle meşgul olduğu masadan başını sağa doğru çevirir ve ilk kez karşılaşan sıradan insanların yaptığı gibi kısa ve net bir cümle ile “ Birine mi bakmıştınız?” der. Yine gelen basit bir cevap “Şu kalemi çekmeceye koyar mısınız?”. Bu kadar her şey bu kadar.

Ortalama otuz basamaklı merdivenleri çıkana kadar yüzünü bile görmediği bu genç adama aşık olmuştur. Yatağının içinde gözlerinden gelen bir gülümseme olmuştur genç kadının geçmişe olan yolculuğunda. Hala kendisi de inanamamaktadır. Düşlen gerçeğe bir geçiş. Aşklarının ilk başlangıçları bu güne dayanır, sonraki konuşmalarında karşılıklı bir evet olduğunu öğrenir her ikiside. Yağmurlu bir İstanbul ziyaretinde dünyanın en lezzetli simidi ve ayranı şahit olmuştur genç adamın genç kadına yep yeni sorusuna. “Benim sevgilim olur musun?”. Genç kadın adını koymuştur hayatının,” İlker” olmuştur . Aralarında başka bir soru olmamış bir Cuma günü birbirlerini gerçek çift yapacak imzayı atmışlardır. Her yıl ilk görüşme anının üzerine eklenen zamanın artık birbirlerini kovalayan sayılar olmasını kutlarlarken , kalplerinden tüm dilekleri birbirleri için diler ve birbirlerinin gülen yüzü olabilmişlerdir.

Artık hafif uyku hali hissetmeye başlamıştır genç kadın. Gözlerinin içinden gelen gülücükler biraz sönmüştür. Uykuya dalmadan önce bugünlerde biraz stres içinde olan eşine her şey çok güzel olacak demiştir. Bazen değişik de gelse seni seviyorum demenin yolunu bu şekilde seçmiştir Genç kadın. Seni seviyorum yerine her şey güzel olacak. Tam o sırada kendisine doğru gelen minik ayaklarının sesine dönüp bu günlerde hep yakınlarında olmak isteyen oğullarını ortalarına alıp yine yüzünde tatlı bir tebessümle uykuya dalmıştır. Nice 11. yıllara…

Buraya iki yıl önce bu vakitler gelmişti. Elleri birbirine kenetlenmiş ,hangi ayağını hangisinin üzerine koyacağını bilmeden, kendisinin dilenci sanılmasından korkarak ustasını görmüştü. Elinde kocaman bir kürekle , devamlı dönen taze dondurmayı çıkartıyor ve orta genişlikte süt beyazı kapların içine dolduruyordu. Tepelemeden yaptığı bu işlem bittikten sonra adının soğan zarı olduğunu öğreneceği belli belirsiz şeffaf bir kağıt parçasıyla kapatıyordu. Ustası kafasını bile kaldırmadan “Kızım para vermiyoruz poğaca falan istersen ön tarafa geç oradan versinler burası arka kapı” demişti. Nagehan kendisinin bile zor duyduğu bir sesle önce “Yok “ diyebilmiş sonra utancından bedeninin terlediğini hatta korku koktuğunu duyarak “Ben iş bakıyorum” diyebilmişti. Ustası o zaman kafısını kaldırmış sonra arkasına dönüp “Bir tabure getirin ; sıcak çayla birlikte yanına birde poğaca kesin “demişti. İşte bu imalathaneye ilk adımını bu şekilde atmıştı.

İçeri girer girmez hemen sağ tarafta genişce bir lavabo vardı. Lavabonın yanında beş bölümden oluşan bir dondurma çevirme makinesi. Sol duvarda raflar vardı. Tüm dondurma malzemeleri bu raflarda dizili duruyordu. Odanın tam ortasında iki pişirme ocağı ortadaki duvara yaslı duruyordu.

Hemen iki adım atıp süte baktı sonra iki adım yana yürüyüp lavaboya gidip musluğu açıp sağ elini suya tuttu ve serçe parmağını süte şöyle bir batırdı. Daha vakti vardı ama süt kaynamadan önce ekleyeceği şekeri terazide tarttı; sonra dönüp lavaboda duran bir kaç parça bulaşığı yıkamaya başladı.

Düşünüyordu tabiki. Ne iyi günde yolu denk gelmişti bu üretim evine. Gerçekten ihtiyaçtan mı yoksa ona acıdığından mı işe almıştı bilemedi. İlk günler sadece dondurmaya ilave edilecek meyveleri defalarca bol suyla yıkayıp onları doğruyor dondurma üretilen kazanları temizliyor ustasının önlüğünü yıkıyarak kimseyle konuşmadan sessiz sakin günlerini geçiriyordu; Taki çırak çocuklardan biri sıcak tulumba kazanını eldivensiz tutana kadar. Ellerinin acısıyla inleyen Volkan ağlamakla ağlamamak arasında yüzünü buruştururken O dondurucuda duran bir tutam dondurmadan kesip poşetlere koymuş onlarıda ellerinin üzerine koyana kadar herkez ne yaptığına anlam verememişti. Bu hareket onun bir anda sevilmesini sağlamıştı. Dondurmanın bereketi o an için şifa olmuştu.

Uyanır gibi kendisine gelip az önce tarttığı şekeri bu kez sıcaklığını kontrol etmediği sütün içine boşalttı. Sonra geniş, tahtadan bir kürek yardımıyla karıştırdı. On dakika içinde süt kaynayacaktı hemen bir hesap daha yaptı kafasından. Süte kaynayınca ilave edeceği şekeri tarttı, hazırladığı şekerin içine gram olarak kattığı avrupa sahlepi ve normal sahlepi katıp harmanladı. Dondurma yapmanın mutlak çeşitli yolları vardı ama, O; ustasının yanındaydı ve onunkisini öğrenmişti. Süt iki tık yapar yapmaz kalan malzemeyi içine ilave etti ,altını kıstı;bir saat kadar kaynamaya bıraktı. Mama kıvamına gelince altını kapatacaktı.Nagehan ileride bir gün kendisini yetiştirip ustasınında iznini alarak adını verdiği bir dondurmacı açmak istiyordu. Biraz düşünerek biraz hazırlık yaparak sütün dondurma yapılmadan önceki kıvamını alması tamamlanmıştı. Birazdan ocağın üstünden kazanı alacak O kazanıda soğuması için beş altı saat bekletecekti. Soğuma işlemi olduktan sonra her biri en az yirmi dakika çevrilecek sekiz litrelik karışımı dondurma makinesi boşaltacak ve sade dondurma yapacaktı. Bu işlemin tamamını bitirmesi 2,5 satti alıcaktı. Ama olsun sonunda Aferim alacaktı.

Kıvamı tamamlanan kazanı kaldırdı kapıya doğru yürüyordu; kendisini sessizliğe o kadar kaptırmıştı ki ustasının “kolay gelsin” sözüyle irkilmiş kadınlara has tepki vererek elindeki kazanı var güçüyle atıvermişti. “Aman Allah’ım.” dedi içinden “Aman Allah’ım.”Gözlerini açmadan sol eli ile üst çenesini çekti sağ elinide kalbinin üzerine koydu Birilerinin acıdan bağırdığını duymayı bekliyordu. Ses gelmeyince buharın yüzüne değen sıcaklığıyla gözlerini açtı . Suçlu suçlu bakarak af diliyordu.

Ustasından ilk duyduğu şey; “ hemen bir parça dondurmayı poşete koy “ oldu. “Ayağımın üzerine koyacağım. “