Kız çocuk erkek çocuk bir bahçenin hoplayan, zıplayan, bisikletini bir tur için ödünç isteyen, evine girip karnını rahatça doyuran, annesine bilmen ne hanım teyze diye hitap eden, babasının getirdiği çikolatayı rahatça paylaşabilendi. Her şeyden önce çocuk kalbinin küçük çırpıntıları komşular tarafından bilinir hoş görü ile o süreçler rahatça geçerdi.

Toplamda kaç kişiydik pek bilmiyorum ama Canan vardı en çok anlaştığım ve sevdiğim.  Ümmühan vardı. Aykut, Soydan, Şafak, Buket, Teoman, İnci ve şu an yüzlerini hatırlasam da isimlerini unuttuğum diğerleri.   Sabah dokuza kalmaz buluşurduk sitenin tam ortasında. Yaz akşamlarının zorunlu eve çağrılma faslına kadar doya doya koşar, bağırır, gürültümüzden azar işitir, elimiz yüzümüz pislik içinde dönerdik. Ellerimi yüzümü yıkayana kadar yorgunluk bastıran uyku da tatlıydı.

Büyüdük.

Az önce liste de adı olmayan biri vardı. Güzelliği dillere destan, zekâsı takdir gören, ailesi en sevilen, oğullarına eş, kendilerine gelin olması en çok istenilen.  Belki de bu yüzden hem en iyi arkadaş oluyordu hem de mesafeli bir yan. Biz büyüdük ve değişti dünya şarkıları gençliğimize eşlik ederken değiştik ve herkes hem kendi yollarına gitti hem de eski site küçüldü de küçüldü içine sığılmaz fabrikasyon istenmez oldu. Adresler değişti bir bir.

Ve yıllar sonra…

Arkadan bir sesin size seslendiğini duyarsınız.  O devasa boy birden küçülür de küçülür o tanıdığınız ve yine küçükken en çok dikkatini çeken ellerine bakarsınız onlar da silinmiş olur. Son bir gayretle simsiyah saçlarını ararsınız ama özgür değil kapatıldığını anlarsınız. Kapatılsa da çoktan grileşmiş olduğunu bilir sanki kendi saçlarınızın grisini bilmiyormuş gibi geçmişi ararsınız.  Adını söylersiniz şaşırdığınızı da ifade ederek size doğru öpülsün diye uzatılan eli sararak. Hemen yılların acımazsızlığı şikâyet konusu olur.  Merve’yi sorarsınız.

“O evlendi. Zengin bir aileye gelin gitti. Evin en küçük geliniydi. Dört eltisi vardı. Çocuk yakışıklıydı, çok yakışmışlardı. Ama ailenin en kötüsüymüş bize denk gelen. Bir akşam kafasına vazo fırlatmış. Yüzü kesildi. Sonra da kendini bilmeden birkaç ay yattı. Biliyor musun insan kendi kendine beynini yiyebiliyormuş. Adı neydi ki o hastalığın? Sonra yine hastalandı. Boşandı. Aklını kullanamayan biri haline geldi. Beynin de ki hasardan geçen ay kör oldu. Geçen hafta Bursa’da ameliyat oldu. “

Anlatmaya devam ediyordu. Kimseye belli etmesem de bazen kötüyüm. Duyduklarınıza alışmak kolay da birkaç soru sorup merakını giderdikten sonra hissettiklerinizi rafa kaldırmak etkileyici. Bu anlattıkları o güzeller güzeli arkadaşıma mı oldu? Eski arkadaşlara haber verilip bir ziyareti hak etmiyor mu eziciliğinde dinliyordum.   İşin garip yanı seviniyor muydum?  Dünyalar güzeliydi öylemi dünyalar güzeli… Son bir gayretle aklımdaki kötü düşünceleri geriye atıp hayatın izlerine şaşırıyordum. Hatta garip bir üşüme sarıyordu bedenimi. Kendimi düşünüyordum hatta çocuklarımı.  Kendinize hem kızıyor hem de kim bilir ne zaman hatırlayacağım bu anıyı geçmişe bırakıyordum.

“Bir kaç yokuş tırmandım, bir iki dönemeç. Döndüm ve yürüdüm burnumun doğrusuna. Yürüdüm yürüdüm bir kapı açıldı girdim. Yitirdim Kendimi kendi içimde…

Nazım Hikmet.