Kafam kara tahtada kanatılıncaya kadar vurulmadı ama söyleyemediğim kelime için tokadını yemek zorunda kaldım. 43 kişilik sınıfta hayatlarımızdan çalındı. Sil baştan yaşabilme şansı olsaydı illa hakkını arayan, illa susmayan, illa neyse yapılacak olan şey onu yapan benle farklı olurdu.  Neyse ki o zamanlar adlandıramadığım eziklik duygusu çeşitli başarılar ve doğru eğitmenlerle azaltıldı yine de ilkokul öğretmen fobisini tam olarak silemedi. Zaten okuldan ayrıldıktan sonra kaçarcasına öğretmenimden uzaklaştım ve bir gün bile ziyaretine gitmedim.  Hasbelkader onu gördüğüm de yolumu değiştirdim ve hiç şansım yoksa adımı söylediği halde yüzüne bakmadım.  Varsa bir hak arama olayı kendi adıma sonuna kadar isteyeceğimi biliyorum ondan.   Zaman geçti ve onun psikolojik baskısına rağmen yitik giden biri olmadım. Neyse ki kendi kendini tamir etmek diye bir eylem var. O yüzden öğretmenler günü herkesin değil, onu hak edenlerin günüdür. Emekle işlemek sabrını gösteren öğretmenin günüdür bugün, kutlu olsun…

Giden hayat hikâyeleri sürüyor tabi. Dikkat kesilmemek içine dâhil olup gizliden yas tutmamak mümkün değil. Üst geçit yapılmadı ve iki gencecik insan evladı gitti. Biri ise kısmen burada. Ne kadar kalır anne ve baba ne zaman gerçekleri kabullenir bilinmez.

Her gün bu ve bunlar gibi nice haber okuyoruz. Son birkaç gündür en çok konuşulan haberlerden iki madde bahsettiklerim. Bilmeseler de (keşke hiç kendilerini bilmeseydik ) sabırlar diliyorum. Ama özellikle okulda üst  geçit için tüm velilerin ne yaptıklarını merak ettiğimi belirtmek istiyorum. Şimdi her gün üst geçit istiyoruz diye bağırıyorlar ve onca alınan (öğrenci velilerinden) röportajlarda hiçbir velinin biz bunun mücadelesini veriyorduk dediklerini duymadım. Ya da her hangi bir öğretmeni çok çabaladık bunun önüne geçebilmek için şeklinde konuştuklarını duymadım. Vaktin  de sesin çıkmamış ki. Şimdi üst  geçit istiyoruz diye bağırmanın ne anlamı var. Zaten sen bağırmasan da gerekli yerler harekete geçmiştir. Şirin görünme olayı diye bir kavram var. Tez zamanda üst geçit yapılır ve konu kapanır. Olan giden o pırlantalara oldu zaten. Bir de yirmi dört yaşında evli ve bir çocuk sahibi insanlıktan çıkmış yaratık tarafından hayatı çalınan evladımızın hüzünlü olayında daha da rezil bir durum var. Öncelikle yapılması gereken her şey yapılmış ve suç duyurusunda bulunulmuş ve gencecik bir evlat yitirilmiş. İnsanlıktan çıkmış adam görünümünde ki katilin ailesi yok muydu? Annesi babası ona engel olabilecek öğretmenin ailesine bu anlamda yardım edebilecek kimse yok muydu? Bir ana ki, bir baba ki, bir kardeş ki, bir amca ki, bir dayı ki, teyze ki, hala ki, ya da neyse o ki engel olamazlar mıydı? Nasıl evlat yetiştiriyorsunuz? Bizler de pırlanta gibi evlatlarımızı sizin yetiştiremedikleriniz katletsin diye mi büyütüp vatanına milletine hayırlı birileri haline getiriyoruz? Sonra sanki başka bir görevi varmış gibi, sanki bu olaydan sonra aylarca aranmış gibi onu yakalayan görevlilere hediye veriyorsun? Ne hediyesi ola ki bu? Zira kanımca hak edilecek herhangi bir durum olmamıştır. Arandığı halde bir ay kadar süre elini kolunu sallaya sallaya dolaşmış sonunda ya benimsin ya toprağın diyerek son noktayı koymuştur. Kim kazanmıştır? Öldüren mi ölmesine sebep olan birçok neden mi?

Yüzlerce fotoğraf arasında rast gele bir fotoğraf daha dikkatini çekmişti. Zihninde bile hayal meyal hatırladığı yüzünün de zaten büyük bir bölümünün görünmediği annesi. Babasına ait hiçbir şey yoktu. Olmamasına rağmen annesinden daha iyi hatırladığına kendiside şaşırdı. Demek o kadar başkaydı nefretle sevgi arasında kaldığı köprünün hatırı. Kokusunu aradı yoktu. Kâğıdın eskiyen kendine has kokusunu aldı ve onu da yere bıraktı.

Siyah beyaz fotoğrafların bile teknolojik geçişine tanık olabilmişti. İlk zamanlar neredeyse gri çıkan fotoğraflar yetmişli yılların hemen başında gerçekten iki renk olabilmiş. Siyah ve Beyaz. İçlerinden düğün fotoğrafına yöneldi. Karısının saçları salık, neredeyse belinde, duvak yere kadar, duvağın yanında aşağıya inmiş simden ipler. Yüzü tam olarak görünmüyor. Evlerine girmeden önce çekmişti karısının o günden kalan tek fotoğrafını. Şimdiki aklı olsaydı yanında dururdu. Gülümsedi. Karısını bile inanamazdı eski fotoğrafına.

Bir başkasına yöneldi. Kızını dünyaya getirmiş karısının kan ter içinde ne oldu der gibi bakışları. Yüzünde gülümseme yok; daha çok korkmuş bir ifade. Ama ilk saatlerini kaçırmadı baba olarak. Sonraki 4 çocuğunu da çekebildi Ahmet Efendi.

Artık puslu puslu renkli fotoğraflara yöneldi. Çocuklarının sünnetleri, hasta olduklarının anları. Piknik resimleri. Rakısına şerefe söylentisi, basit bir grevin görüntüsü, neden çektiğini bilmediği Bulvar gazetesinin başlığı, Türkan Şoray’la konuştuğu bir anı, gelinlerinin resimleri, git gide nasıl göbekli biri haline geldiğinin her bir detayları.

Uzun zamandır yapmadığı bu geçmişe yolculuk duygulandırmıştı Ahmet’i. İyi ki arada kadın günleri vardı. Torunlar, çocuklar derken hiç yalnız kalamaz olmuştu. Son zamanlarda aynaya da bakmıyordu. Gözleri buğulandı ve toplamaya başladı fotoğraflarını. Çok az bir yığın kalmıştı ki son resmini gördü. Dede olduğu belli olan resmini. Gerçekten yaşlanmış olduğu görünce apar topar topladı fotoğraflarını.