İnsan belli bir yaşa geldiğinde kendine daha az mazeretler uyduruyor. Sanırım daha istekli isteklerine ulaşma hedefleri planlıyor ve öne çıkabiliyor. Tüm bu karmaşıklık içinde kendime ne yapıyorsun sorusunu sorduğumda isteklerim ve yapabileceklerimin her zaman mutluluğumu beslediğini biliyor olmam tesadüfle olmuyor. Tüm bunlar arasında hiç takdirsiz küçümseme cümleleri ile daha keyifleniyorum. Nasıl olsa karşımızdaki ne yaparsa yapsın beğenmemek için binlerce mazeretimiz oluyor ve hiç merak edilmediği halde çok daha profesyonel örneklerle konuşmalar uzayıp gidiyor.

Ben tüm bu eleştiriler arasında onca yoğunluğuma rağmen kendime yeni bir tecrübe katmak istedim. Daha önce de yapmak için fırsatlarım olmasına rağmen saçma sapan bahanelerle bıraktıklarıma sahip çıkmaya karar verdim. Bir çalışma masası aldım. Banka kartları, ehliyet, nüfus cüzdanı, sağlık sigortası vs gibi sıralanıp gidecek kartlığa bir de öğrenci kimlik belgesi ekledim.   Oturup ders çalışamasam da bir yerlerden yakalamaya çalışıyorum.  Gençler evli ve çocuklu biri olarak onlara örnek olduğumu düşünürlerken bende enerjilerinden keyif alarak sıra arkadaşlığı yapmaya çalışıyorum.

Yüzlerce fotoğraf arasında rast gele bir fotoğraf daha dikkatini çekmişti. Zihninde bile hayal meyal hatırladığı yüzünün de zaten büyük bir bölümünün görünmediği annesi. Babasına ait hiçbir şey yoktu. Olmamasına rağmen annesinden daha iyi hatırladığına kendiside şaşırdı. Demek o kadar başkaydı nefretle sevgi arasında kaldığı köprünün hatırı. Kokusunu aradı yoktu. Kâğıdın eskiyen kendine has kokusunu aldı ve onu da yere bıraktı.

Siyah beyaz fotoğrafların bile teknolojik geçişine tanık olabilmişti. İlk zamanlar neredeyse gri çıkan fotoğraflar yetmişli yılların hemen başında gerçekten iki renk olabilmiş. Siyah ve Beyaz. İçlerinden düğün fotoğrafına yöneldi. Karısının saçları salık, neredeyse belinde, duvak yere kadar, duvağın yanında aşağıya inmiş simden ipler. Yüzü tam olarak görünmüyor. Evlerine girmeden önce çekmişti karısının o günden kalan tek fotoğrafını. Şimdiki aklı olsaydı yanında dururdu. Gülümsedi. Karısını bile inanamazdı eski fotoğrafına.

Bir başkasına yöneldi. Kızını dünyaya getirmiş karısının kan ter içinde ne oldu der gibi bakışları. Yüzünde gülümseme yok; daha çok korkmuş bir ifade. Ama ilk saatlerini kaçırmadı baba olarak. Sonraki 4 çocuğunu da çekebildi Ahmet Efendi.

Artık puslu puslu renkli fotoğraflara yöneldi. Çocuklarının sünnetleri, hasta olduklarının anları. Piknik resimleri. Rakısına şerefe söylentisi, basit bir grevin görüntüsü, neden çektiğini bilmediği Bulvar gazetesinin başlığı, Türkan Şoray’la konuştuğu bir anı, gelinlerinin resimleri, git gide nasıl göbekli biri haline geldiğinin her bir detayları.

Uzun zamandır yapmadığı bu geçmişe yolculuk duygulandırmıştı Ahmet’i. İyi ki arada kadın günleri vardı. Torunlar, çocuklar derken hiç yalnız kalamaz olmuştu. Son zamanlarda aynaya da bakmıyordu. Gözleri buğulandı ve toplamaya başladı fotoğraflarını. Çok az bir yığın kalmıştı ki son resmini gördü. Dede olduğu belli olan resmini. Gerçekten yaşlanmış olduğu görünce apar topar topladı fotoğraflarını.

Olaylar oldukça disiplinli ve kuralları ile öğrencilerini eğitmeye çalışan Welton Akademisinde geçer. Akademinin en önemli özelliklerinden birisi öğrencilerin okulda yatılı kalmasıdır. Öğrencilerin aileleri için çocuklarının böyle bir okula kabul edilmeleri statü bakımından gurur kaynağıdır. Fakat her şey hem Welton Akedemisi hem de öğrenciler için Todd Anderson adındaki yeni öğrencinin katılması ve yeni İngilizce öğretmenlerinin katılmasıyla değişir. Todd son derece çekingen kişiliğiyle dikkat çeker. Ve Neil önderliğinde Knox, Charlie, Cameron, Pitts ve Meeks ile tanışır. Bay Keating ise ilk ders itibariyle farklılığıyla öğrencileri arasında çok sevilir. Kendisi daha önce bu okulun mezun ettiği eski öğrencilerdendir. Ondan etkilenen öğrencileri daha önce Bay Keating’de katıldığı eski bir derneği hayata geçirir. Ölü Ozanlar Derneğini. Git gide kendine güvenen ne istedikleri bilen birey olurlar ve hayatları ile ilgili kararları verme isteğiyle ailelerine karşı gelebilirler. İçlerinden Neil onca uğraşa rağmen ailesini istekleri konusunda ikna edemez ve aile baskısı yüzünden hayatına son verir. Okulda farklılığıyla dikkat çeken Keating suçlanır ve görevine son verilir. Fakat okuldan ayrılırken öğrencilerinin sevgi gösterisi herkes için ders verir.

Tüm hikâye yukarıda geçtiğim özetten ibarettir. Bu kitap okuma alışkanlığı edinmelerini istediğimiz genç arkadaşlarımız için sevdirici özelliği rahatlıkla taşır.  Akıcı, sıkmadan düşündüren gençlik hikâyesidir.