Kız çocuk erkek çocuk bir bahçenin hoplayan, zıplayan, bisikletini bir tur için ödünç isteyen, evine girip karnını rahatça doyuran, annesine bilmen ne hanım teyze diye hitap eden, babasının getirdiği çikolatayı rahatça paylaşabilendi. Her şeyden önce çocuk kalbinin küçük çırpıntıları komşular tarafından bilinir hoş görü ile o süreçler rahatça geçerdi.

Toplamda kaç kişiydik pek bilmiyorum ama Canan vardı en çok anlaştığım ve sevdiğim.  Ümmühan vardı. Aykut, Soydan, Şafak, Buket, Teoman, İnci ve şu an yüzlerini hatırlasam da isimlerini unuttuğum diğerleri.   Sabah dokuza kalmaz buluşurduk sitenin tam ortasında. Yaz akşamlarının zorunlu eve çağrılma faslına kadar doya doya koşar, bağırır, gürültümüzden azar işitir, elimiz yüzümüz pislik içinde dönerdik. Ellerimi yüzümü yıkayana kadar yorgunluk bastıran uyku da tatlıydı.

Büyüdük.

Az önce liste de adı olmayan biri vardı. Güzelliği dillere destan, zekâsı takdir gören, ailesi en sevilen, oğullarına eş, kendilerine gelin olması en çok istenilen.  Belki de bu yüzden hem en iyi arkadaş oluyordu hem de mesafeli bir yan. Biz büyüdük ve değişti dünya şarkıları gençliğimize eşlik ederken değiştik ve herkes hem kendi yollarına gitti hem de eski site küçüldü de küçüldü içine sığılmaz fabrikasyon istenmez oldu. Adresler değişti bir bir.

Ve yıllar sonra…

Arkadan bir sesin size seslendiğini duyarsınız.  O devasa boy birden küçülür de küçülür o tanıdığınız ve yine küçükken en çok dikkatini çeken ellerine bakarsınız onlar da silinmiş olur. Son bir gayretle simsiyah saçlarını ararsınız ama özgür değil kapatıldığını anlarsınız. Kapatılsa da çoktan grileşmiş olduğunu bilir sanki kendi saçlarınızın grisini bilmiyormuş gibi geçmişi ararsınız.  Adını söylersiniz şaşırdığınızı da ifade ederek size doğru öpülsün diye uzatılan eli sararak. Hemen yılların acımazsızlığı şikâyet konusu olur.  Merve’yi sorarsınız.

“O evlendi. Zengin bir aileye gelin gitti. Evin en küçük geliniydi. Dört eltisi vardı. Çocuk yakışıklıydı, çok yakışmışlardı. Ama ailenin en kötüsüymüş bize denk gelen. Bir akşam kafasına vazo fırlatmış. Yüzü kesildi. Sonra da kendini bilmeden birkaç ay yattı. Biliyor musun insan kendi kendine beynini yiyebiliyormuş. Adı neydi ki o hastalığın? Sonra yine hastalandı. Boşandı. Aklını kullanamayan biri haline geldi. Beynin de ki hasardan geçen ay kör oldu. Geçen hafta Bursa’da ameliyat oldu. “

Anlatmaya devam ediyordu. Kimseye belli etmesem de bazen kötüyüm. Duyduklarınıza alışmak kolay da birkaç soru sorup merakını giderdikten sonra hissettiklerinizi rafa kaldırmak etkileyici. Bu anlattıkları o güzeller güzeli arkadaşıma mı oldu? Eski arkadaşlara haber verilip bir ziyareti hak etmiyor mu eziciliğinde dinliyordum.   İşin garip yanı seviniyor muydum?  Dünyalar güzeliydi öylemi dünyalar güzeli… Son bir gayretle aklımdaki kötü düşünceleri geriye atıp hayatın izlerine şaşırıyordum. Hatta garip bir üşüme sarıyordu bedenimi. Kendimi düşünüyordum hatta çocuklarımı.  Kendinize hem kızıyor hem de kim bilir ne zaman hatırlayacağım bu anıyı geçmişe bırakıyordum.

4 Temmuzdan bugüne sağlıklı bir insan nasıl zorla hasta edilir sorusuna gönül rahatlığıyla üstümde test edildiğinden cevap verebilirim ki hiç zorlanılmadan…

Sabah oğlumun bana seslenmesiyle onu kucağıma almak için eğildiğim de tamda kuyruk sokumu diye tabir edilen bölge de anormal bir durum oldu. Tam olarak anlatamadığım şey benim bir anda haraket kabileyitimi büyük ölçüde azalttı. Biraz uzandım, dinledim vs vs derken işime gittim. Sonra yavaş yavaş tüm sırtımda dayanılması zor bir ayrı, ayaklarımda karıncalanma, hissislik, denge sorunu gibi şikayetlerim oldu ve ben hastaneye gittim. Orada film vs çekildi ve disk kaymasına bağlı omurilikte hasar oluştuğu söylenildi. Doktor hasarı kontrol etmek istediğini söyledi ve belimi muayene edeceğini umarken hani şu bel çekme dediğimiz işlemi yaptı. Dur ne yapıyorsun dememe bile fırsat vermeden her şey bitmiş oldu. İğne ilaç vs vs derken eve gönderildim. Ama hiç ağrım geçmedi. Ayaklarımı oynatamıyordum. Sol ayak parmaklarımı kendime doğru çekemiyordum. Yolculuk yapabileceğim hale gelince Prof. Dr. Mahmut Berkman randevu alarak muayene oldum.

Sonuç:

Ufacık bir bel tutulması yaşayan bu insan, basit bir kas gevşetici ve sıcak soğuk duş desteğiyle çok rahat bu sureci geçirebilecekken, tutulmuş bölgeye yapılan baskılama o bölgede çapı küçük, alanı büyük bir yırtığa sebep olmuştur. Yanlış uygulamaya bağlı hasta mağduriyeti söz konusudur. Bu durumda hastanın bir kaç ay aralıksız ağrı duyması, özellikle sol ayağını kullanırken zaman zaman beyninin onu kontrol edememesi çok doğaldır. Adı üstünde hırsızın hiç suçu yokmu mantığı. Belimin tutulmaması gerekirdi değil mi ama : ) Özellikle akşam saatlerinde dayanamıyorum artık ağrılarıma. Ama çok şükür ki tedavime bağlı ciddi bir azalma var. Alıştım da oturma yastağıma. Artık bir kaç saat o olmadan oturabiliyorum. Biraz biraz bir şeyleri rahat kaldırabiliyorum. En azından bilgisayarımı taşıyorum hiç batma hissi olmadan. Ama eğer ben beş yıl boyunca söylenilenlerden hiç dışarı çıkmaz ve kendimi her türlü sert haraketten korursam kurtardım demektir paçayı. (Mahmut Bey’e ilgisinden ve bilgilendirmelerinden dolayı teşekkür ederim)

Ne güzel iş değil mi? Hasta olduğunuz için doktora gidiyorsunuz ama daha hasta çıkıyorsunuz. Ve her zaman hepimizin hem ekonomik , hem konum, hem ulaşım yüzünden ulaşamayacağı doktorların teşhislerini paylaşınca baştan ona gitseydin lafını duyuyorsunuz.

Aynı süreçleri yaşayıp, gereksiz yere ameliyat edilip, iki ay sonra tam düzelme olmadığı gerekçesiyle yeniden ameliyat edildiği için büyük ölçüde yürüme zorluğu çeken birinin dava haberini aldım bugün. Şimdi bu gencecik arkadaşımız önümüzdeki günlerde iyi bir ekip tarafından üçüncü ameliyatını olacak ve omuriliğine yanlış anlamadıysam 20 cm platin yerleştirilecek. 28 yaşında ki bu gencecik arkadaşımız hayatı boyunca çok az aktiviteyi yapabilecek. Ben hala iyileşmeyi bekliyorum. Ağrılarımın dikkatimi dağıtmayacağı kadar azalmasını. Şansım vardı kısa sürede doğru doktara ulaştım. Ya ulaşmasaydım…

Eskiden nasıldım tam olarak hatırlamıyorum. Daha doğrusu bazı şeyler kopuk kopuk. Bunun normal bir süreç olduğu söylenilmekte. İstem dışı zorunlu unutmak deniyor en açıklayıcı biçimde. Ama her andığımda gülümsemekle ağlamak arasında kalıp, duru yüzümden gözyaşımı bırakmamayı da öğrendim. Hepimiz öğrendik. Ama depremle yaşamayı öğrenin (nasıl olacaksa bir ara da bu çok modaydı) gerçeğine değil, depremle gidenlerin acıtan, sıla özlemiyle izlerini sevdirmekle öğrendik.

Anlatılcak çok şey var ama ne sonunu getirmek münkün ne de tam olarak anlaşılmak. Ama 17 Ağustos 1999 yılının ağır hüznü gönlümde. Aynı gece bir çok vatandaşım gibi ben de o saniyeleri yaşadım. Her şeyin farkına varma zamanı geldiğin de bizde gözlerimiz ile gördüklerimizin derdine düştük. Fiziksel ve ruhi yaralanmalar eşliğinde sağ olmalarını dilediğimiz sevdiklerimize kavuşma isteği ve büyük bir hüsran…

Bunlar doğal afetin benim yada bu süreci görenlerin yaşadıklarından küçücük bir ayrıntı. İşte tam burada şu geliyor akla. Her binanın çöküşü doğal mıydı?

Sevdiklerimizi sağ bulma ümidi bitince , toprağa vermek için iş makinelerin çalışma sırasında gördüklerimiz, daha çok para kazanma düşüncesiyle hazırlanmış bir iskelette emaneten oturduğumuzu görterdi bize. Zaten belli bir zaman sonra kendi kendine çökecek binada , depremin beşinci günü iki adet çocuk sağ kurtarıldı. (Detaylara girip iç karatmayayım.)

Biz yanlış gördük ve dava açtık. (Kesinlikle tazminat davası değil) İşin garibi bu dava zamanla nasıl olduysa kendiliğinden düştü. Çükü onca ısrarımıza rağmen hiç kimse ilgilenmedi. Kesinlikle rapor bile vermediler bina için. Kendi imkanlarımızla yaptırdığımız belgelerle bilgi sahibi olmuş olduk. Sonuç derseniz % 100 hatalı imar ve hala yapmaya devam etiği evleriyle dolan cepler ve bizden gidenler. Çok adil bir ödeşme. Hesaplar zamana kaldı.

Buradan sonrasını anlatmayacağım. Soğuk taşta adı yazan ve altına 17 Ağustos 1999 tarihi not edilen tüm herkesin yakınlarına baş sağlığı diliyorum. Başımız sağolsun…

Bu gün anlatmaya çalıştığım şey bir ambulansın hikayesidir.

İşten eve dönüş yolunda bir ay sonra taşınmayı planladığımız evimize uğramaya karar verdik ve yolumuzu o yöne doğru yönelttik. Algılamasın da herhangi bir anormallik olmayan tüm vatandaşlarımın hatta ünlü ağzıyla halktan olan benim gibilerin yaptığı gibi kırmızı ışıkta durduk. O sırada arkamdan gelen bir ambulans seçtim. Çok yakın mesafe de değildi. Siren çalmıyordu ve ben yavaş mı geliyor yoksa hızlı mı algılayamadım. Yani yol istemek için önde ki aracı uyarmalı mıyım bekleyeyim mi düşüncesindeyken ambulansın yavaş geldiğini gördüm. Bu arada sabırsızlar için kırmızı ışıkta ne kadar bekleyeceğim çekilin ben giderim düşüncesine cevap olsun diye konan geri sayım 11 saniyelere kadar düşmüştü. Ben kırmızı ışıkta bekleme süresinin bitmesini beklerken ambulans siren çalmaya başladı. Tabi şeritlerin açılması vs vs derken bende dahil bir çoğumuz aynı anda hareket etmeye başladık ve bir şekilde trafik akmaya başladı. Bulunduğumuz kavşak biraz tehlikeli olup olası problemleri önleme amacıyla (Ben öyle düşünüyorum. Yoksa her yüzmetre de bir neden trafik lambası konulsun ki.) sık sık ışıklandırılmıştır. Bizi geçince ambulans yine yavaşladı. Bir müddet takip etmeye karar verdim ve arkasından gittim. Bizim bu çok akıllı arkadaşımız ışıklara gelince siren çalıyor sonrasında tın tın gidiyor.

Bu hareket nedense çok dokundu bana ve olayı anlatabileceğimiz yada bu tür bir durumda herhangi birine nasıl ulaşacağımızı bilmediğimin farkına vardım. Polise gidip söylesem ne yapacak ceza mı yazacak derken yaşadığım şehirde ki hastanelerden birini aradım. Dedim ki xx xx 927 plakalı ambulans doğru olmadığını düşündüğüm bir hareket yapıyor ve ben onun nereye bağlı olduğunu hangi hastaneye bağlı olduğunu öğrenmek istiyorum. Bana bu konuda yardımcı olabilir misiniz dedim. Tabi dedi ve telefonu kapattık. Açıkcası geri dönenin olacağını hiç sanmıyordum ki beş dakika bile geçmeden hastaneden geri döndüler.

112 acil servisi aradım. Aynı durumu ona da anlattım ve dedim ki

Bir O ambulans görevi dışındayken trafik kurallarına uymama hakkına mı sahip?

İki Ambulanslar dışında binek arabalarda da hastalar, hamile kadınlar, küçük çocuklar taşınmıyor mu?

Üç Ambulansa yol vericem telaşı içerisinde olası kazanın sebebi kim olacak?

Dört hepsinden önemlisi o hastanesine geç gittiği ve geç bilgilendirildiği için şu an ona ihtiyacı olan biri varsa ve geç kalınmışlığa bağlı kayıp oluşursa bunun bedelini kim ödeyecek sorumlu kim olacak dedim?

Dinlediler çokta ilgilendiler gerçekten. Telefonda ki sesin insanı önemseyen bir yanı olduğunu hissediyorsunuz. Gerçekten elimden geleni yapacağım şu an sizi bir çok nokta dinliyor çok haklısınız dedi. Ben yine konunun o şekilde kalacağını düşünüyordum ki tüm bu konuşmaların bitmesinden beş dakika sonra 112 Acil servisinden telefon numarama döndüler. Plakası verilen ambulansın hangi hastaneye bağlı olduğunu ve bir sonra ki için yapılanlar hakkında bilgi verdiler ve teşekkür ettiler. Hoşuma gitti. Gerçekten bir şeyler değişir değişmez bilemem ama ben gören ama susan lnsanlardan değilim. Belki birilerinin onu gördüğü gerçeği ile babasının arabasını kullanmadığını ve insanlık duygularını kaybetmemesi gerektiğini anımsar

Bu yılda sınava girecekler için kat sayılar, taban hesaplamaları (bilemiyorum bu ikisi aynı anlama geliyor olabilir) okul başarı puanı, matbir, mat iki adı altında ayrıştırılan bölümler vs vs belirsizliğini koruyacak. Zaten stresli olan öğrenci ana ve babalarını daha da gererek; “Çocuğum ben sana güveniyorum; ama yediğin önünde yemediğin arkanda sen bizi mahcup etme, üç yüz puan işini görür mü ?” gibi ikili konuşmaların da gerginlik sebebi olacakları için çok mutluyuz. Ne güzel değil mi “Ailem beni anlamıyor bir yere kapak atayım da neresi olursa olsun” diye idealsiz yetişen gençlerimize. Allah tan benim zamanım da başlamamıştı bu değişiklikler ama yine de başka olsun isterdim. Yaşasın Ösym .

Son olarak ailemizin en küçüğü biricik kardeşime, önünde senin için aydınlanmış güp güzel bir yolun tatlı heyecanını yaşattın. Artık çok daha başka çok yeni tecrübelerle kendini sen yapacakları belirleyeceksin, yaşanılası tatlı bir öğrencilik deneyimin olacak. Bu süreçleri kendin için istediğin şekilde geçirmeni diliyorum. Şimdiden yeni deneyimlerin hayırlı olsun.