Büyüdük De Kirlendik

Küçükken, kocaman bahçeli site içince bir blokta 5.katta kapı numarası dokuz olan dairede oturur üstüme gelen iki kardeşi sorunsuz hazmedip oyun kapılarının keşfedilesi dünyasında turlardım. Kooperatif sistemi çok popülerdi o zamanlar. Yıllarca ödenir, ortak paylaşımca fabrikasyon evler yapılır içleri azıcık değişik olan evler varlık belirtisi kabul edilirdi. Varlıklılar sınıfında olmasam da çok mutlu olanlar arasındaydım.

Kız çocuk erkek çocuk bir bahçenin hoplayan, zıplayan, bisikletini bir tur için ödünç isteyen, evine girip karnını rahatça doyuran, annesine bilmen ne hanım teyze diye hitap eden, babasının getirdiği çikolatayı rahatça paylaşabilendi. Her şeyden önce çocuk kalbinin küçük çırpıntıları komşular tarafından bilinir hoş görü ile o süreçler rahatça geçerdi.

… DevamInI Okuyunuz

Tedavim Yanlış Değil Ters Haraket Yaptım

Her gün okuyoruz desem abartmış olmam sanırım. Düzenli olarak görülür bizim gazetelerimizin üçüncü sayfasında. Doktorun yanlış müdahalesi sonucu diye başlayan ve sonunda bize çık çık çektiren haberin detayını.

4 Temmuzdan bugüne sağlıklı bir insan nasıl zorla hasta edilir sorusuna gönül rahatlığıyla üstümde test edildiğinden cevap verebilirim ki hiç zorlanılmadan…

Sabah oğlumun bana seslenmesiyle onu kucağıma almak için eğildiğim de tamda kuyruk sokumu diye tabir edilen bölge de anormal bir durum oldu. Tam olarak anlatamadığım şey benim bir anda haraket kabileyitimi büyük ölçüde azalttı. Biraz uzandım, dinledim vs vs derken işime gittim. Sonra yavaş yavaş tüm sırtımda dayanılması zor bir ayrı, ayaklarımda karıncalanma, hissislik, denge sorunu gibi şikayetlerim oldu ve ben hastaneye gittim. Orada film vs çekildi ve disk kaymasına bağlı omurilikte hasar oluştuğu söylenildi. … DevamInI Okuyunuz

17.08.1999

Gazete sayfalarına sanki mandalla sıkıştırılmış gibi duran, yıldan yıla hatırlanan acıtasyonlarından çok daha ağır izler taşır bu gün. Geriye dönüp ruhunda kalan izleri, göçük altından çıkartılmayı başarmış fotoğraflarla anmak hiç kolay değil. Alışkanlık diye günün belli bir saatinden sonra kapatılan ışıklar, göz kapaklarımıza ağırlık yapamamaktadır hala. Yıllar olmuştur şöyle derinden gözlerimi kapatıpta hiç düşünmeden, içimde acıtan bir yan olmadan uyumayalı. Gidenlerin izleri durur yürekte.

Eskiden nasıldım tam olarak hatırlamıyorum. Daha doğrusu bazı şeyler kopuk kopuk. Bunun normal bir süreç olduğu söylenilmekte. İstem dışı zorunlu unutmak deniyor en açıklayıcı biçimde. Ama her andığımda gülümsemekle ağlamak arasında kalıp, duru yüzümden gözyaşımı bırakmamayı da öğrendim. Hepimiz öğrendik. Ama depremle yaşamayı öğrenin (nasıl olacaksa bir ara da bu çok modaydı) gerçeğine değil, depremle gidenlerin acıtan, sıla özlemiyle izlerini sevdirmekle öğrendik. … DevamInI Okuyunuz

ACİLİM ÇEKİLİN

Hayatta olmayacak şey yok. Hele sağlık olunca nereden ne geleceğini tahmin etmek imkansız. Bir sabah oğlumu kucağıma alma isteğimi belimi inciterek,sonrasında yanlış tedavi ile konuyu derinleştirerek ödemiş bulunuyorum. Daha sonra bu süreci sizinle detaylıca paylaşırım.

Bu gün anlatmaya çalıştığım şey bir ambulansın hikayesidir.

İşten eve dönüş yolunda bir ay sonra taşınmayı planladığımız evimize uğramaya karar verdik ve yolumuzu o yöne doğru yönelttik. Algılamasın da herhangi bir anormallik olmayan tüm vatandaşlarımın hatta ünlü ağzıyla halktan olan benim gibilerin yaptığı gibi kırmızı ışıkta durduk. O sırada arkamdan gelen bir ambulans seçtim. Çok yakın mesafe de değildi. Siren çalmıyordu ve ben yavaş mı geliyor yoksa hızlı mı algılayamadım. Yani yol istemek için önde ki aracı uyarmalı mıyım bekleyeyim mi düşüncesindeyken ambulansın yavaş geldiğini gördüm. … DevamInI Okuyunuz