Bir anda:

Hayatının en anlamsız işlerinden birini yaparken merdivenlerden küçük bir ofise doğru çıkarken kendisine sunulan hediyeyi bulmanın şaşkınlığını yaşar. Hayalinde bile o zamanlar şimdiden daha da genç olduğunu ve üzerinde kırmızı bir kazak olduğunu anımsar. O dakika bilir hayatının bir anlam kazandığını. Bir kuvvet sanki onu düşündürmüştür. Düşünmesi ile birlikte adını koyamadığı bu durumundan korkmuştur. Yanaklarında tatlı bir pembelik ve merdivenlerin hemen sonunda kapısı olmayan küçük ofise adım atış. “Hey ne oluyor kalbim sana?” derken işte karşı karşıya gelirler. “Ne olacak şimdi?”. Genç adam bir şeylerle meşgul olduğu masadan başını sağa doğru çevirir ve ilk kez karşılaşan sıradan insanların yaptığı gibi kısa ve net bir cümle ile “ Birine mi bakmıştınız?” der. Yine gelen basit bir cevap “Şu kalemi çekmeceye koyar mısınız?”. Bu kadar her şey bu kadar.

Ortalama otuz basamaklı merdivenleri çıkana kadar yüzünü bile görmediği bu genç adama aşık olmuştur. Yatağının içinde gözlerinden gelen bir gülümseme olmuştur genç kadının geçmişe olan yolculuğunda. Hala kendisi de inanamamaktadır. Düşlen gerçeğe bir geçiş. Aşklarının ilk başlangıçları bu güne dayanır, sonraki konuşmalarında karşılıklı bir evet olduğunu öğrenir her ikiside. Yağmurlu bir İstanbul ziyaretinde dünyanın en lezzetli simidi ve ayranı şahit olmuştur genç adamın genç kadına yep yeni sorusuna. “Benim sevgilim olur musun?”. Genç kadın adını koymuştur hayatının,” İlker” olmuştur . Aralarında başka bir soru olmamış bir Cuma günü birbirlerini gerçek çift yapacak imzayı atmışlardır. Her yıl ilk görüşme anının üzerine eklenen zamanın artık birbirlerini kovalayan sayılar olmasını kutlarlarken , kalplerinden tüm dilekleri birbirleri için diler ve birbirlerinin gülen yüzü olabilmişlerdir.

Artık hafif uyku hali hissetmeye başlamıştır genç kadın. Gözlerinin içinden gelen gülücükler biraz sönmüştür. Uykuya dalmadan önce bugünlerde biraz stres içinde olan eşine her şey çok güzel olacak demiştir. Bazen değişik de gelse seni seviyorum demenin yolunu bu şekilde seçmiştir Genç kadın. Seni seviyorum yerine her şey güzel olacak. Tam o sırada kendisine doğru gelen minik ayaklarının sesine dönüp bu günlerde hep yakınlarında olmak isteyen oğullarını ortalarına alıp yine yüzünde tatlı bir tebessümle uykuya dalmıştır. Nice 11. yıllara…

Buraya iki yıl önce bu vakitler gelmişti. Elleri birbirine kenetlenmiş ,hangi ayağını hangisinin üzerine koyacağını bilmeden, kendisinin dilenci sanılmasından korkarak ustasını görmüştü. Elinde kocaman bir kürekle , devamlı dönen taze dondurmayı çıkartıyor ve orta genişlikte süt beyazı kapların içine dolduruyordu. Tepelemeden yaptığı bu işlem bittikten sonra adının soğan zarı olduğunu öğreneceği belli belirsiz şeffaf bir kağıt parçasıyla kapatıyordu. Ustası kafasını bile kaldırmadan “Kızım para vermiyoruz poğaca falan istersen ön tarafa geç oradan versinler burası arka kapı” demişti. Nagehan kendisinin bile zor duyduğu bir sesle önce “Yok “ diyebilmiş sonra utancından bedeninin terlediğini hatta korku koktuğunu duyarak “Ben iş bakıyorum” diyebilmişti. Ustası o zaman kafısını kaldırmış sonra arkasına dönüp “Bir tabure getirin ; sıcak çayla birlikte yanına birde poğaca kesin “demişti. İşte bu imalathaneye ilk adımını bu şekilde atmıştı.

İçeri girer girmez hemen sağ tarafta genişce bir lavabo vardı. Lavabonın yanında beş bölümden oluşan bir dondurma çevirme makinesi. Sol duvarda raflar vardı. Tüm dondurma malzemeleri bu raflarda dizili duruyordu. Odanın tam ortasında iki pişirme ocağı ortadaki duvara yaslı duruyordu.

Hemen iki adım atıp süte baktı sonra iki adım yana yürüyüp lavaboya gidip musluğu açıp sağ elini suya tuttu ve serçe parmağını süte şöyle bir batırdı. Daha vakti vardı ama süt kaynamadan önce ekleyeceği şekeri terazide tarttı; sonra dönüp lavaboda duran bir kaç parça bulaşığı yıkamaya başladı.

Düşünüyordu tabiki. Ne iyi günde yolu denk gelmişti bu üretim evine. Gerçekten ihtiyaçtan mı yoksa ona acıdığından mı işe almıştı bilemedi. İlk günler sadece dondurmaya ilave edilecek meyveleri defalarca bol suyla yıkayıp onları doğruyor dondurma üretilen kazanları temizliyor ustasının önlüğünü yıkıyarak kimseyle konuşmadan sessiz sakin günlerini geçiriyordu; Taki çırak çocuklardan biri sıcak tulumba kazanını eldivensiz tutana kadar. Ellerinin acısıyla inleyen Volkan ağlamakla ağlamamak arasında yüzünü buruştururken O dondurucuda duran bir tutam dondurmadan kesip poşetlere koymuş onlarıda ellerinin üzerine koyana kadar herkez ne yaptığına anlam verememişti. Bu hareket onun bir anda sevilmesini sağlamıştı. Dondurmanın bereketi o an için şifa olmuştu.

Uyanır gibi kendisine gelip az önce tarttığı şekeri bu kez sıcaklığını kontrol etmediği sütün içine boşalttı. Sonra geniş, tahtadan bir kürek yardımıyla karıştırdı. On dakika içinde süt kaynayacaktı hemen bir hesap daha yaptı kafasından. Süte kaynayınca ilave edeceği şekeri tarttı, hazırladığı şekerin içine gram olarak kattığı avrupa sahlepi ve normal sahlepi katıp harmanladı. Dondurma yapmanın mutlak çeşitli yolları vardı ama, O; ustasının yanındaydı ve onunkisini öğrenmişti. Süt iki tık yapar yapmaz kalan malzemeyi içine ilave etti ,altını kıstı;bir saat kadar kaynamaya bıraktı. Mama kıvamına gelince altını kapatacaktı.Nagehan ileride bir gün kendisini yetiştirip ustasınında iznini alarak adını verdiği bir dondurmacı açmak istiyordu. Biraz düşünerek biraz hazırlık yaparak sütün dondurma yapılmadan önceki kıvamını alması tamamlanmıştı. Birazdan ocağın üstünden kazanı alacak O kazanıda soğuması için beş altı saat bekletecekti. Soğuma işlemi olduktan sonra her biri en az yirmi dakika çevrilecek sekiz litrelik karışımı dondurma makinesi boşaltacak ve sade dondurma yapacaktı. Bu işlemin tamamını bitirmesi 2,5 satti alıcaktı. Ama olsun sonunda Aferim alacaktı.

Kıvamı tamamlanan kazanı kaldırdı kapıya doğru yürüyordu; kendisini sessizliğe o kadar kaptırmıştı ki ustasının “kolay gelsin” sözüyle irkilmiş kadınlara has tepki vererek elindeki kazanı var güçüyle atıvermişti. “Aman Allah’ım.” dedi içinden “Aman Allah’ım.”Gözlerini açmadan sol eli ile üst çenesini çekti sağ elinide kalbinin üzerine koydu Birilerinin acıdan bağırdığını duymayı bekliyordu. Ses gelmeyince buharın yüzüne değen sıcaklığıyla gözlerini açtı . Suçlu suçlu bakarak af diliyordu.

Ustasından ilk duyduğu şey; “ hemen bir parça dondurmayı poşete koy “ oldu. “Ayağımın üzerine koyacağım. “

Çekip gider…

“Üzgünüm!

Keşke çok daha anlamlı çok daha sevecen bir cümle ile başlayabilseydim anlatabileceklerime. Dürüstlük hatırına katlanmaya çalıştığım ikili gidiş gelişlerim bitirmek üzereydi beni ve sen bana gitme demezsin belki diye korktuğumdan kalemi elime aldım. Cesaretimin olmayışını ayıplama ne olur. Belki inanmayacaksın ama benliğimde pis bir karın ağrısıyla yaşıyorum devamlı. Hep kaçışlarım vardı ve hep kaçmalarımı ima eden haraketlerim. Sarıp sarmalanıp eski püskü eşya gibi kenara bile atılmayı beklediğim zamanlarım oldu. Ümit ettim hep kendi yanlışlığımı senin düzeltmeni, ama olmadı. Yoruldum hak edilmeyen davranışlar altında kalan seni kırmaktan. Başka olabilirim sanıyordum; sadece seninle uyuyabilirim. Olmadı… Üç kişilik uyku nöbetleri korkutuyor beni. Her gece onu elimden kaçırdığım için senin yanında ağlayan kalbim, ufacık kıpırtınla sana sıcacık bakan gözlerimin arasında kalıyorum. Sevmiyorum ve seviyorumun melez uyumu gibi bir şey bu. Dört yıllık gelgitlerimde kime söylediğimi bilmediğim seni seviyorumla daha fazla ruhumun silinip gitmesini istemiyorum. Gidenin yası silinmiştir belki bilmiyorum ama seninle de tam olarak yetinemiyorum ki. Bir terkedilişin ağır hüznünü yaşarmısın bilmiyorum ama bende terk edişimin şekline hüzünlüyüm. Keşke ben biraz daha adam gibi adam olup sevdanın bende ki bilinmez tuhaflığına çare bulsaydım. Sahiplenen ruhuna bir sarılışla bağlı kalsaydım. İhanetim ilk günden beri benimle. Bedenen olanların aksine en kötüsüyle, beynimle. Vakit gitme zamanı göstermekte. Bundan sonrası sadece kendime armağandır. Kimsenin kayıp gölgesinde yapboz parçası aramıyorum. Değişmeye kararlıyım ve bu değişimi kendime armağan ediyorum. İnanması zor olsa da seni de bir şekilde seviyordum. “

Mahallenin pek meraklı çifti olmuşlardı. Balkon sefalarına konu komşunun geleni gidenini, saçını makyajını, karı koca tartışmalarını kendilerince değerlendirir; kendilerince bundan değişik bir keyif alırlardı. Nurdan Hanım için neyse de Arif Bey zaman zaman bunu nasıl yaptığına şaşırırdı. Göbekli meraklı bir adam oluvermişti. Mahalleli kabul etmiş, bu hüzünlü iki yüzü çok sever olmuştu.

Her zaman oturdukları balkonlarında bu gün hava ılıktı. Son baharın en sevilen yanı buydu. Terletmezdi, ama üşütmezdi de. Tatlı tatlı sohbet ediyorlardı. Derin sohbetleri sürerken içinde eşya yüklü bir kamyonet hemen evlerinin karşısında ki apartmanın önünde durdu. Bakkal Ramiz efendinin yeni kiracısıydı. Gayrı ihtiyari bir şekilde karı koca yerlerinden balkon korkuluklarına doğru eğilip geleni gideni iyice görmek isteyerek hareket ettiler. Kapılarının hemen karşısında kaldırıma park etmiş araç kalabalık bir aile ile komşuluk yapamayacaklarının ip uçunu çoktan vermişti. Gelenler mutlaka yeni evlenmiş bir çift yada oldukça yaşlanmış karı koca olmalıydı. Kamyonetim küçük olması ve içindeki eşyanın üstünün öylece rast gele kapatılmış olması ilk başta bunu düşündürüyordu . Fakat kamyonetten kimse inmedi. Tam Arif bey şöföre soru soracaktı ki arabanın arkasından motosikletli biri geldi. Bu gelen de kimdi ?

Yorucu bir yolculuk yapmışa benzemiyordu? Yüzünü bir görselerdi. Neciydi ?

Yeni komşuları başında ki kaskı çıkarttığında yüzünde insana güven veren candan bir yan vardı. Meraklarından dolayı kendilerine bakan komşularını fark etmişti. Arif Bey karısının dürtüklemesiyle kendisine gelip komşusunun da kendisini terslemeyeceğini umarak sorusunu sordu.

-Merhaba Bey oğlum .Yeni komşumuz siz misiniz yoksa?

-Evet .Uzunca bir süre komşu olacağız. Çalıştığım hastaneye en yakın yer burası.

Ufuk tek bir soruya karşılık sonra gelenleri engellemek için yada geleceğini çok iyi bildiği için onlar sormadan cevaplamaya devam etti. Böylece hem sohbeti çabuk bitirir hem de bir an önce işe koyulabilirdi. Baktığında Arif Beyin ve Nurdan Hanımın tatlı ve meraklı bir çift olduklarını anlamıştı. Nedense bu çiftçi üzmeyi istemedi. Ve konuşmasını sürdürdü.

-Aslında bu ev benim için büyük ama muayene olarakda kullanmayı düşünüyorum. O zaman daha büyüğüne bile ihtiyaç duyabiliyorsun.

Gülümsemesini devam ederek

-Peki tanıştığıma memnun oldum ben Ufuk. Doktorum.

Sözlerini tamamlayıp tamamlamaz iki katlı binanın kapısından içeri girdi ve hızla merdivenlerini çıkmaya başladı.

Arkasından baka kalan Arif Beyle Nurdan Hanım otorur hallerini alıp soğuduğu belli olan çaylarına bakdılar. Sonra birbirlerine bakıp adamın sıcak kanlı ve ilgili biri olduğunu düşündüler. Artık doktor bir oğulları vardı. Yok canım nerden de oğulları oluyordu. Korkmalarına gerek yoktu. Tansiyonu çıksa şuracıkta hemen yanı başlarında güvenli bir kapı vardı. Evlimiydi acaba? Yok canım hiç evli birine benzemiyordu. Evli olsa motorsiklet kullanırmıydı. Kaybettikleri oğulları büyüseydi oda doktor olur muydu? Yok canım karı kocanın akrabalarından öğretmenlik dışında bir yere gelebilen olmuş muydu? Oğulları da kesin ticaret yapardı. Yakışırmıydı beyaz önlük de ona. Keşke yaşasaydı da hiç yakışmasaydı…

-Bey çaylarımızı tazeleyin mi ? İçeriz bir bardak daha.

Mutlu olamama gibi bir sorunum vardı. Daha çok başkalarının soru ve cevaplarının bende kalması isteği. Akıllı, ilgisiz gibi gözüken bir yanım ve merakla her tıkırtının sebebini öğrenmeye çalışırken paranoyaklaşan halim vardı . Hayatımla ilgili kesinleşmiş kararım, nereden başlamalı ve yeniden nasıl hayat kurmalıyım planlarım.

Her gece beni bıraksın diye dua eder olmuştum. Benimle ilgili benden vazgeçmesini sağlayacak up uzun listesi olsun istiyordum; istiyordum ama bu listeyi hazırlaması için yüklenmiyordumda. Bazen bir trafik kazasında kaybetmiş olmayı bile dilemiş, hayalimde cenazesine gitmiş, kendimi hiç de ezik, yapayalnız , mutsuz hayal edememiştim. Sadece bitmesini diliyordum sadece dileyebiliyordum.

Bilmiyordum aslında insanın en kötü yanının kendisinde takılı kalması olduğunu. Yada seviyorum diyebilecek kadar kendini incitebileceğini. Bu benim çabucak geçmesini beklediğim bir şey değildi. Evet çok heyecanlı olmasamda yaşayabilirmişim gibi gelirdi. Ama şimdi her gece gerçekten düşünecek zamanım olunca korkularım bana başka hayallerde eşlik ediyordu.

Sordum kendime; “Neden hayatına aldınNneden onun hayatına katıldın?” diye. Bu ailemin onaylayabileceği türden bir adamdı belki de yada ben gerçekten bana verebilecekleriyle yetebilirmişim gibi bir hisse kapılmıştım. Bana yaptığı tek şey kendince sevmek oldu. Yetinemiyordum oysa ben. Kavga edecek biri istiyordum ben ,bazen onun için üzülmeyi, bazen küs kalmayı sonra nazlanarak barışmayı istiyordum. Onsuz alabilme duygusunun beni yakmasını, tüm arkadaşlarımla tanıştırılmayı beklememesini, hatta en yakın dostumun bir erkek olduğunu bilmesini. Özlenildiğim kadar özlemeyi. Kattıkları oldu ama ben her gün onun yüzüne bakarken daha çok yabancılaşıyordum ve her ezan vakti beni bir şekilde terk etmesini diliyordum. Ve bu zorunlu kalışa hiç kimseyi şahit seçemiyordum. Soluyordum aslında.

Ve …

Hayatımın ikinci kısmı başladı. İlgili ve herşeyiyle yeten bu adama karşı bitmiştim ben. Bunu günlerdir kafamda tasarlıyordum zaten , basitçe. Bir kaç gün gereksiz gerginlikler yaratılmalıydı ve yüzüne bende saklı bir şey kalmadı ne olur bitirelim denilmeliydi. Zor olucaktı onun için biliyorum ama geceçekti. Gerçekten bir sebep olmasına gerek yoktu.Sevmekten vazgeçmek gerçek sebepti. Sadece bitmesi yeterliydi. Sonrasında kendine güveni tam bir kadın olucaktım ne istediğini bilen ve gerçekten yasaklı olmadan yeniden tadabilen, sevebilen. Dediklerimi uyguladım. Sandığımdan kolay oldu. İnsan tanırmış ya nerde olursa olsun düşmanını ben atlamıştım bu detayı. Tanıyamıyordum asil suskunluğunu. Beklediğim bu değildi ama olmuştu. Beklemediğim tepkilerle beklediklerim olmuştu.

Kimseye açıklama yapmamaya kararlıydım. İki evi rahatça bölüşebilmiştik. Neyseki küçük ama benim için oldukça şirin olanı seçmeme izin vermiş ve bana ait yapabilmişti. İlk yirmi güne kadar bu türden detaylarla uğraşmıştım. Kendime ait küçük yaşantımın ilk rüyaları sadece uykusuz günlerin tadını çıkartmak gibiydi. Yirmibirinci günümde resmi ayrılığı konuşacak kadar cesaretliydim. Sevecektim ya hayatı başka yönüyle. Saçlarım , duruşum değişmiş kendimce kendime hava katar olmuştum. Yoğunluğum azalmıştı yeni mobilyaların eve verdiği kokuyu seviyordum. Masam her gün birinin eşliğiyle neşeleniyordu. Yatılı misafirler zor günümde hep yanımdaydı; sanki ben zor günler geçiriyormuşum gibi. Kendime hediye ettiğim kırkbirinci günü hala özgür değildim. Olsun kaç gün geçerse geçsin başaracaktım.

Sonra moral yemekleri azalmaya başladı. Daha sessiz, sade günler geride bırakıyordum. Kendime yabancı sesimin soruları beni zorlamaya başladı. “Hani?” dedi kendime. “Hani böyle olmayacaktın?”. Daha çok kahve içiyor daha çok ters düz ediyordum kendimi. Onu düşünüyor kalbinin yakmasının geçmiş olabileceğini biliyor beni yakanı hissediyordum. Yine uykusuzdum ve yine özlüyordum. Bütün geceyi geride bıraktığım üç yılımı , alışkanlığımı ve ne acı ki kokusunu , neşesini özleyerek geçiriyordum. Ayrılık mevsimim sonbahar olmamalıydı . Gök gürlememeli beni korkutmamalıydı. Zor günümde ben vardım; kendim vardı. Birde her ezan vakti değiştirebileceklerim olsun diye ettiğim duamın kağıtda ki duruşu. Gece acı içinde gündüzlerim saplantılı bir biçimde hava kapanıp yağma ihtimaline odaklanmış sekilde geçiyordu ve onsuz dayanabileceklerim beni endişeye itiyordu. İlkbaharda denemeliydim boşanmayı.

Bu gün ayrılığın yetmiş dördüncü günü. Özlüyorum. Hayır deli gibi özlüyorum. Telefonum kulağımda çalma sesini dinliyorum. Yatağımdan çıkmadım hala. Eğer cevap verme asilliğini gösterirse “Beni yeniden özleyebilirmisin ? Lütfen! “ demeyi planlıyorum. Henüz kendi soluk sesimin beynime dönen kısmındayım. Belki ayrılığımın yetmişbeşimci günü yeniden onunla olabilirim.

 Topuklarının zonklaması azalmış soğuk bir bardak suyu yudumlamış ve kahvesinin tadına bakar bulmuştu kendisini. Kendisine yakıştıramasa da ara ara yaptığı gibi sigara istedi canı. İlk sorduğu buralarda içilip içilemiyor olmasıydı. Mayıs ayında kendisinin pek de mantıklı bulmadığı yasa hayata geçecek zaten keyif aldığı bir kaç şeye daha sınırlama geleceği için yine kendi kendine söyleniyordu ki onu daha fazla kasacak bir cevap gelmedi. Ve sigarasını yaktı derin bir nefes çekti …

 Nefesini veremiyordu. İşte O orada tam karşısında duruyordu. Eski kocası. Eski hayat arkadaşı. Ne zaman eskimişlerdi? Aradan zaman geçsede insanın içine işleyen acı bir tarafı vardı. Bu hikayeyi kimin neden bırakmak istediğinin bir anlamı yoktu. Önemli olan bu hikayenin bitmiş olmasıydı. Sigarasından derin bir nefes daha çekti ve Selim’inde kendisini fark edip etmediğini merak etti. Onun bulunduğu tarafa doğru oturuyordu acaba uzun zamandan beri burdamıydı yoksa onunla aynı andamı oturmuştu? Aman allahım güzel başlamış bir Cumartesi günü ve şuan  onsuz kaldığı günlerde kendisiyle yüzleşirken  hisettiği acılarını yeniden hissederek bir cafede oturuyor ve kendisiyle istemesede bir kez daha hesaplaşıyordu.

 İstemese  de beyni onu o noktaya bir zamanlar kendine ait olan adama doğru bakmaya itiyordu. Saçlarında artık hafif bir kırlaşmama vardı ne? Hafif göbek yapmıştı. Elleri her zaman ki gibi bakımlı. Ve kolunda koleksiyonuna kattığı saatlerden biri. Ama ona hediye ettiği saatlerden biri ; beyni onu hemen algılamıştı. Demek hala üzerinde ona kendisini hatırlatacak bir şeyler taşıyordu. Farkında olmadan gülümsedi. Çünkü ondan ayrıldıktan sonra bu kararına çok pişman olmuş, iki yıl gibi kısa sürede birbirlerini tüketmiş, anlayışlı davranmayıp acele etmiş kendilerini çift yapan kararı bir Çarşamba günü tek celsede bitirmişlerdi. Ama biten sadece kağıt üzerindeydi.Demek ki….

 Tam o sırada artık gördüğü suliletin tablolaşmış hali gözüne çarptı. Bu tablonun çevreçe içine alınan gerçek kısmını. Şimdi ki karısını ve uzak sayılabilecek bir mesafeden bile tıpkı babasını andıran kızını. Kalbi acıdı. Kalbi acıdığı için daha çok acıdı. Bunu neden yapıyordu kalbi kendisine. Mutlu mesut aile tablosuna bakmayı kesmeliydi bir an önce. Kendisinin hak ettiği bir manzara bu gördüğü. Ama başkaları kendisine ait yeri almıştı. Şu an tüm kalbiyle kıskanıyordu.  Hani unutmak zordu. Peki ya saat. Onu neden takıyordu. O saatin hiç bir anlamı yoktu. Sadece kiyafetlerini tamamlayan bir aksesuar. Bırak saati kendisinin bile bir anlamı yoktu. Aman allahım ağlayacaktı neredeyse. Kendisi yıllardır bunun pişmanlığını yaşayarak  yeni bir hayat kurmakta zorlanırken Selim hayatını yaşamaya devam ediyordu. Mutsuz olan taraftaydı. O tarafta kalmayı istemiyordu. Hem vardı hem yoktu. İşte hayat . Bitti denince ne bitiyor nede bir kere tadına bakmışsanız birilerini geride bırakabiliyordu. Geçmiş geçmiş olmuyordu. Gelecek ise hep ondan bir şeyler ümit etmek. Ümit etmesen bile bir zamanlar var olanları bir şarkı sözünde, bir kaldırım taşında, bir tabak çorbada, sevdiğin bir rengin içinde buluyordun.

 Sigarasını telaşlı söndürdü Aslı. Bir an önce oradan kalkmak istiyordu. Bir an önce yeni hayat kurmak. Yeniden karşılaştıklarında yada onu gördüğünde hiç değilse yanında tıpkı ona benzeyen bir oğlan istiyordu…

Elleri, karşısında kimin olduğunu bilmediği birinin kollarını sıkıyordu.Yüzü, iliklenmemiş ceketin içinde . Algılayabileceği ne varsa algılıyordu Deniz. Hiç tanımayıp sarıldığı biri bir erkek olmalıydı. Erkeklere has bir koku ve adını bilmediği acayip şuh parfümü vardı. Zaten belli belirsiz onu hissediyordu. Birden uyandı kendini çekme vakti geldiğini anladı; çünkü köpeklerin havlaması bitmişdi. Kendisini geri çekip , kokusuyla içini titreten kişinin yüzüne doğru bakmak için bir adım geri attı. Kafasını kaldırırken kazağına deydiği için elektriklenen uzun saçlarını düzelterek ona doğru bakarken kapı otomatiği söndü.

“İyimisiniz” sorusuna kuru bir “evet” dedi.
” Evet, evet iyiyim.”

Hala çok yakındılar , çok yakın bir mesafen konuşuyorlardı. Adamın ona soru sormasıyla nefesinin yüzüne doğru geldiğini hissetti , yüzünde tarcın kokusu dalgalandı. “Acaba sahlep mi içti” diye düşündü. Yüzüne doğru bakabilmek için yüzünü kaldırmak zorunda kaldı demek ki karşısındaki de yüzünü eymek. Birden kendi nefesininde ona gideceğini bildiğinden konuşmakta tereddüt etti. Acaba nefesi kokuyormudur diye. “Aman Allah’ım titreyecekmiyim” diye düşünüyordu. Kitaplardan çıkmış karaktermiş gibi neredeyse ona aşık olacak kadar yakındı artık.

İkinci cümle , “Gerçekden iyi misiniz “oldu.

Köpekler geldiği gibi gitmişlerdi. Henüz dışarıya çıkacak kadar cesaretli değildi. Bundan sonrasında ne yapması gerektiğini bilemiyordu. Ama hala çok yakın bir mesafedeydiler ve bu koku onu bitirmek üzereydi. Dudaklarını ağzının içine alıp ,elektriklenen saçlarını düzeltip kendisini biraz daha çekdi. Sonra belli belirsiz gülümsedi Deniz.

“Kusura bakmayın” dedi kısaca. Bu sefer yüzüne bakabiliyordu. Her şey tam net olmasada gözleri karanlığa alışmış seçebiliyordu. Bu görüntü sıkıntılı ve gergin bir ruh hali yaratıyordu kendisinde. Kokusu bulunduğu tüm alana yayılmış, özel bir yetenekle sanki düşüncelerine hükmediyordu. Çekim kuvveti denen şey varsa iki insan arasında ; bunu yaşıyordu Deniz tek başına. Yine ister istemez kapının camından dışarıya baktı; Gördüğü tabloda bir değişim olmuşmudur diye. Ne söyleyeceğini bilmiyordu ama aklının kendisinden hızla uzaklaştığını biliyordu.

Her ikiside sustu. Deniz’in kendisinden bir parça daha uzaklaşmasından yararlanarak O’da başını döndürüp sokak kapısının camından boynunu hafifçe eğerek baktı. Sonra bir iki adım attı ve kapı otomatiğini elleriyle aradı ve buldu. Deniz onu izliyordu. İlk gördüğü şeyle gözlerini kapattı.” Kahretsin!” diye geçirdi nerdeyse ağlayacaktı. “Ne önemi var” diyemiyordu bir bağlılık yeminini gördü sol elinin parmağında. Tarcın kokusunu ağzının içinde hissetmeyi istedi, tekrar boynunun hemen altına saklanmak düşündüklerine inanamayarak.

“Tekrar geçmiş olsun size iyi akşamlar.”

Hiç bir şey diyemedi yine. Kimdi adı neydi bilemedi. Bir daha görme umudu olup olmadığını da bilmiyordu. “Gitme” dedi ama içinden. “Bana ne yapdın böyle? “Asla unutamayacağı bir çift siyah göz, harika bir gülümseme ,müthiş bir ten kokusu ve tarçın kalmışdı Deniz’in elinde.

Deniz; yarım dakikalık yaşamın değişen tarafından kendisine kalan acıyı yaşıyordu. Neredeyse ağlayacaktı. Neyseki bir adım sonra bahçesinde olacağı evine gidecekti. Öfkesinden ağlamamaya çalışıyordu. “Hiç değilse adını sorsaydım. Bir kere daha görseydim” dedi. ” Artık evinin bahçesindeydi.

- Anne tarçın var mı?

TuyKalem.Org