Bir şekilde frekans uyumluğu yakalamışsınızdır. Hakkında bilgi edinme zahmetine katlanmazsınız hatta karşı taraftan da talep gelmez. Sadece sanırım evlidir, sanırım bekardır, sanırım çocuğu vardır, sanırım kırk yaşındadır gibi varsayım edinmişsinizdir.  Hasbelkader hakkında bir detay öğrendiğinizde yaaaa durumu da yaşabilirsiniz. Çünkü kafanızdaki sanırımlara ters düşmüştür.  Yani ne çok övebileceğiniz ne de uzak durmalı kesinliği edindiğiniz biri, birileri olmuştur. Hiçbir zaman özellikle aramaz, aranmazsınız. Hatta bu şekilde birkaç yıl geçip sonra ailece görüşelim, hadi dışarıda bir kahve içelim durumları bile olur.

Herkesin bir yaşantısı var tabi. İş bu yaşantı alanlarında karşılaşmak olduğunda sudan çıkmış balığa dönüyoruz. Karşılaştığınızda teneffüs sonrası dersine devam eden öğretmen eşliğinde sohbetinin akıcılığıyla sizi kendini dinlettirir bulunduran kişi kaldırımda, barda, alışveriş mekanında denk geldiğinizde dut yemiş bülbül formatlı…  Tamda burada hikayemiz başlıyor aslında. : )

Aramızda on metre kadar mesafe.  Yürüyoruz. Yalnızım, yalnız görünüyor. Yönüm henüz değişmedi. Bir adımımı hafif sağa çeksem yürürken yan yana denk gelebiliriz. Hala yürüyorum, yürüyor. Onca zaman geçerim açıldığını yeni fark ettiğim bir mağaza solumda. Aklımda soru karşılaşsak mı karşılaşmasak mı?   Muhtemelen aklındaki soru karşılaşsam mı karşılaşmasam mı? (Ben görüp görmemezliğe gelme oyununu sevmiyorum. Ne gerekçeyle olursa olsun görmedim, küsmüştüm, başkasına benzettim saçmalığında nasılsın soruma, onu soramıyorsam da hafifçe başımla gördüm teşekkürler, iyi günler sonra görüşürüz anlamına gelen işaretimi almamışsa mümkünatı yok bir daha selam vermem.) Hayda stresle karışık iç ses vakit daraldı; ne benden tek bir hareket ne de ondan.  Yapılacak zaten seçenek kalmadı görmedim oyununu karşılıklı oynamak. ..

İlginç varlıklarız biz. Panik halimiz var ve yalnızken birçok işi beceremiyoruz. Sosyalliğimiz bile kalmıyor bazen. Neden olduğumuz gibi görünme ihtimalini ya da olduğumuz gibi kabul edilme şansını desinler altında değiştiriyoruz ki. İçeride yani çalışırken son derece rahat olan kadın dışarıda suspus. Ya da çalışırken yanlış anlaşılma korkusu yaşamayan adam, karısı yanında olduğunda nasılsından önce karım diyerek bak bil uyarısıyla karşılaşma merasimi sunar.  Azıcık rahat olmakta fayda var. Unutmadan ben görmemezlikten gelmedim.

Kız çocuk erkek çocuk bir bahçenin hoplayan, zıplayan, bisikletini bir tur için ödünç isteyen, evine girip karnını rahatça doyuran, annesine bilmen ne hanım teyze diye hitap eden, babasının getirdiği çikolatayı rahatça paylaşabilendi. Her şeyden önce çocuk kalbinin küçük çırpıntıları komşular tarafından bilinir hoş görü ile o süreçler rahatça geçerdi.

Toplamda kaç kişiydik pek bilmiyorum ama Canan vardı en çok anlaştığım ve sevdiğim.  Ümmühan vardı. Aykut, Soydan, Şafak, Buket, Teoman, İnci ve şu an yüzlerini hatırlasam da isimlerini unuttuğum diğerleri.   Sabah dokuza kalmaz buluşurduk sitenin tam ortasında. Yaz akşamlarının zorunlu eve çağrılma faslına kadar doya doya koşar, bağırır, gürültümüzden azar işitir, elimiz yüzümüz pislik içinde dönerdik. Ellerimi yüzümü yıkayana kadar yorgunluk bastıran uyku da tatlıydı.

Büyüdük.

Az önce liste de adı olmayan biri vardı. Güzelliği dillere destan, zekâsı takdir gören, ailesi en sevilen, oğullarına eş, kendilerine gelin olması en çok istenilen.  Belki de bu yüzden hem en iyi arkadaş oluyordu hem de mesafeli bir yan. Biz büyüdük ve değişti dünya şarkıları gençliğimize eşlik ederken değiştik ve herkes hem kendi yollarına gitti hem de eski site küçüldü de küçüldü içine sığılmaz fabrikasyon istenmez oldu. Adresler değişti bir bir.

Ve yıllar sonra…

Arkadan bir sesin size seslendiğini duyarsınız.  O devasa boy birden küçülür de küçülür o tanıdığınız ve yine küçükken en çok dikkatini çeken ellerine bakarsınız onlar da silinmiş olur. Son bir gayretle simsiyah saçlarını ararsınız ama özgür değil kapatıldığını anlarsınız. Kapatılsa da çoktan grileşmiş olduğunu bilir sanki kendi saçlarınızın grisini bilmiyormuş gibi geçmişi ararsınız.  Adını söylersiniz şaşırdığınızı da ifade ederek size doğru öpülsün diye uzatılan eli sararak. Hemen yılların acımazsızlığı şikâyet konusu olur.  Merve’yi sorarsınız.

“O evlendi. Zengin bir aileye gelin gitti. Evin en küçük geliniydi. Dört eltisi vardı. Çocuk yakışıklıydı, çok yakışmışlardı. Ama ailenin en kötüsüymüş bize denk gelen. Bir akşam kafasına vazo fırlatmış. Yüzü kesildi. Sonra da kendini bilmeden birkaç ay yattı. Biliyor musun insan kendi kendine beynini yiyebiliyormuş. Adı neydi ki o hastalığın? Sonra yine hastalandı. Boşandı. Aklını kullanamayan biri haline geldi. Beynin de ki hasardan geçen ay kör oldu. Geçen hafta Bursa’da ameliyat oldu. “

Anlatmaya devam ediyordu. Kimseye belli etmesem de bazen kötüyüm. Duyduklarınıza alışmak kolay da birkaç soru sorup merakını giderdikten sonra hissettiklerinizi rafa kaldırmak etkileyici. Bu anlattıkları o güzeller güzeli arkadaşıma mı oldu? Eski arkadaşlara haber verilip bir ziyareti hak etmiyor mu eziciliğinde dinliyordum.   İşin garip yanı seviniyor muydum?  Dünyalar güzeliydi öylemi dünyalar güzeli… Son bir gayretle aklımdaki kötü düşünceleri geriye atıp hayatın izlerine şaşırıyordum. Hatta garip bir üşüme sarıyordu bedenimi. Kendimi düşünüyordum hatta çocuklarımı.  Kendinize hem kızıyor hem de kim bilir ne zaman hatırlayacağım bu anıyı geçmişe bırakıyordum.

Beklediğim anlar yok. Öyle sonradan, sıradan beni hüzünlendiren ne varsa kaldırıp kenara koydum. Anlatacak çok şey her zaman var tabiki. Sorunluluklarım  sıradan sözcüklerim hepsi yanımda. Bir uyanış demek olabilir geçmişten bir tanıdık sizi kendinize  getirirken. Sahip olabildiklerime baktım. Sağlıklıyım.  Sıradan basit olmamışım.

Karanlığa kalmamış olmak güzel. Derinlerde sıkışıp kalmamış olmakta. Özel ve güzel ne varsa paylaşılmış anlatılmış. Bazen bir çocuk masalı bazen çocuk hayali olup kalmış ama yinede mutlu yanı  ağır basan. Dedim ya bir tanıdık sizi kendinizi getirirken çocukluğunuzu yeniden hediye veriyor.

O büyük deprem felaketinden sonra ilk karşılaşmamız. Yüzü hala çok tanıdık ama çok yaşlı. Karnı çok belirgin derece gebeliğini gösteriyordu. Şaşırdım önceleri. Nasıl bu kadar çabuk yaşlandığına hayret ederek. Gülümsedi. İşte o zaman o dişlerin çöküşünü görmek tiksintiden çok acı verdi. Onun için hüzünlendim. Mutluyum desede değildi belli ki. Karnındaki kız ama evde onu bekleyen oğlundan bahsedince de daha bir şaşırdım. Çünkü çok iyi görünmüyordu. Dedim ki acaba hangisini çok sevecek. Çünkü hepsini çok sevemeyeceği hissediliyordu. Ben herkeze yetebilecek güçlü bir kadınım anneyim profili yokdu. Daha çok keşke tek çocukla kalabilseydim, keşke hiç çocuk yapmasaydım, keşke hiç evlenmeseydim, keşke hep çocuk kalabilseydim hüznü vardı. Onun görmediklerini görüyordum sanki. Sıradan bir karşılaşma bir kaç saniyelik görevden yapılan sıradanlaşma. Ayrılmak istedim telefon numaramı ister diye korkarak. Korktuklarım olmadı. Spor  yapmak için haftanın belli günleri gittiğim salonu gitmek için hızlandırdım kendimi. Önünden geçdiğim bir vitrinden kendime yansıyana baktım. Sahip olabildiklerime sevindim. İyiki basit kalmamıştım.

……………….