Mecbur olduğunuz noktalar var hayatta. Size adı konmadan bildiğiniz. Akla ilk gelen size bundan sonra, bundan sonra ne olacak sorusu. Ufacık detaylarda hatırlanan tüm anlar ve saklanılanlar. Bir kar tanesi gizeminde vazgeçmiş ruh hali.

Hızla tırın altına doğru gittiğimi biliyordum…

Geçen yıl bu vakitler kızımın ilk yaşını kutlamıştık. Ondan önceki yıl da ailemize katılmasını. Karımın doğurmasını, kızımızın merhaba çığlığında gözlerinden akan yaşların bıraktığı izle ona yeniden âşık oluşumu.

Canım yanacaktı…

Neredeyse 7 yıllık evliliğim var ve ben 38 yaşındayım. Çok romantik değilim, çok yakışıklı çok karizmatik, çok düşünceli, çok anlayışlı da değilim. Tipik bildiğiniz erkeklerden işte. İyi para kazanıyorum ve en azından orta ölçekli bir araba da sıfır kilometrenin tadına bakmış ara bakımlarda lifttin üstünden bakım için kaldırılışını görmenin keyif verdiği bir yanı yaşamışlığım var.  Karım için de kendi evinde yaşama tadı.

Frene mi basmalıyım, yoksa sağa mı kırmalıyım direksiyonu?

Kızım düşkündür bana. Doğduklarında kulaklarının arkasından mis gibi bir koku yayılır ve büyüdükçe bu koku azalır. Belki de yeniden anne baba olmanız için yüreklendiren en güzel detaylardandır bu koku. Şu sıralar yeniden baba olmak istiyorum ama karımla daha paylaşmadım; hayır demesinden biraz korkuyorum.

Ne yapmalıyım ne yapmalıyım?

İşte aksi olduğum söylenir. Ama ben bunun zekâmla alakalı olduğunu düşünüyorum. Hayatta tek kıskandığım şey benden daha zeki birinin varlığı bir de minik prensesim. Disiplini çok severim ve iş dünyasının tüm kurallarını kullanmaya özen gösteririm. Gösterişli buluyorum. Sadece takım elbise yeterli olmuyor çünkü. Hatta iş dünyasında size verilen suratın bile önemi var diye düşünürüm.

Sağ taraftan çarparak durmayı denemeliyim…

Evde dağınığımdır. Çoraplarımı hiç kaldırmam, yüzümü kuruladığım havluyu yerine bırakmam, duştan sonra çok ıslak bırakma uyarılarına hiç uymam. Çoğu zaman gereksiz ne kadar konu varsa, o konuda karımla küsmüşlüğümüz vardır. Yine de sarıldığım da yumuşar yüzü ve ben bunu kullanırım bazen. Hayatta sevmek önemli ama sevildiğini bilmek çok daha önemli. Ben sevildiğimi bilmenin verdiği rahatlıkla sevdiği hissettirdim karıma biliyorum.  Yine de elimde çiçeklerle kapıda bekleyecek adam olamadım. Bazen kızımı düşünüyorum da…

Sağ tarafa çarpmayı dene…

Faturalarla uğraşmayı sevmiyorum. Otomatik ödeme talimatını da işi inada bindirdiğimden kabul etmiyorum. Karım ayda bir defa işe bir saat kadar geç kalıp faturaları ödemek zorunda bırakıyorum. Adam gibi adam olamadığım noktalarım var tabi ki. Kitap okumam okuyamam üç beş sayfa sonra uyuklarım ama karım okur bizde. Okuduğunu anlatır. Duygusal değilizdir aslında ikimiz de ama …

Öldüğümü anlar mıyım?

bazen insan konuşuyor. En çok da hangimiz önce ölürüz konuşması yapıyoruz. Ölüyoruz ve yeniden evleniyoruz sonra da küsüyoruz. Her zaman tartışmayla bitirdiğimiz konulardan ama bugün sabaha karşı karımın öpücüğüyle uyandım. Bedenim de uyandı tabi. Sonra bir rahatlıkla dinlenme moduna geçtik. İş için İzmit’e gidip gelecektim. Genelde kendine dikkat et konuşmaları yapardık. O sabah başka konuştuk.

“Aykut ben senden önce ölürsem sen yeniden evlenene kadar kızım sana emanet. Sen evlendiğinde anneannesi bakacak. Eğer o hayatta değilse teyzesi bakacak. Eğer teyzesi yoksa da halası bakacak. Ama kesinlikle sana ait başka bir kadın büyütmeyecek”… Hayret edilecek şey ki küsmemiştik.

Arabam tırın altında kaldı.

Küsmeliydik.

Kitapta bunların özetidir. Zengin bir ailenin genç oğlunu yetiştirsin, onu evliliğe hazırlasın diye artık yapmamaya yemin etmiş Kostak Emine ‘nin hikâyesi.

Kitap Denizli’de geçer. Konu ile kısa bir araştırma yaptığınızda da Denizli iline ait eski bir gelenek olduğunu öğreniyorsunuz. Fakat eğreti gelinler hiç evlenemez, çocuk doğuramaz ve âşık olamazlarmış. Çünkü sadece küçük bir bohça ile çağrıldığı eve gider, orada bakılır, işinin bittiği düşünüldüğünde ise başka birinin evine yollanırmış. Ancak tecrübesine rağmen güzellikleri tükenmeye başladığında eğreti gelinlik yaptığı gençlerden birinin himayesinde, istenilmesi durumunda kalabilirmiş. Böyle bir hayat yaşar, insanlarda bunu doğal karşılarlarmış.

Şükriye Kozalı’nın kaleminden de dökülen bu tür bir konudur. Kostak Emine’nin parasızlıktan son işim diye kabul etmek zorunda kaldığı ve sonunda aşık olarak aşkına kavuştuğu hikayesi. Konusu ilginç geldiği için okuduğum sevdiğim kitaplardan. Kitap sinemaya da aktarıldı. Filmini de izledim ama kitapla kıyasladığınızda kitap çok çok başarılı.

Eski zamanların soylu hanımefendisi anlatır kitap. Kadın soyludur soylu olmasına ama kendine güveni tam değildir. Dikkat çekebilecek kadar güzel ama kocası tarafından istenmeyecek kadar çekingen ve güvensiz. Asillerin kraliçesi ve annedir aynı zamanda. Eski zamanların ses getiren yeniliklerine adını yazdırmayı da becerebilen. Güvensiz ama yenilikler için zeki.

Bernand Mickey Wrongle namı diğer Ağaçkakan ve Prenses Leight Cheri’nin neotemi (geç kalmak) üzerine kurulu yaşantılarıdır. Pazar, hastaneye sevgilinin gelmediği gün, kibrit cebinde her zaman yanmayı bekleyen küçük alev olarak hayat bulur yaşantılarında. Biri doğuştan, diğeri kanun kaçağı olma gerekçisi ile sonradan soylu. Kızıl olmalarının doğal beceri olduğuna inanan bu iki tip bir Hawaii uçuşunda denk gelirler. “Aşkı kalıcı kılmayı kim biliyor?” diyerek mahremiyetlerine kabul ettikleri yaşantılarıdır kitapta anlatılan.

Okuduğum ne kadar kitap varsa, aykırılığıyla kafa tutan karakterlerin hepsi aşırı zeki olarak anlatılmış bulurum. İnsanı üzerine çeken karakterler savaşında beyin ile ağız mesafesini, ağzına geleni istediği gibi söyleme seçeneğini işaretlettirip destekler hale getirme işi sevilen türden sanırım. Çünkü Ağaçkakan’dan çok Leight Cheri’nin kullandığı bu yol destek görüyor. Küfür de hayatın bir parçası, yerinde olunca kadına da yakışıyor.

Kitap okunurken sıkmıyor ve masallarda ballandıra ballandıra anlatılan altın top nerede diye sorarak sizi düşündürüyor. Ayrıca Robins çizgisini pekiştiriyor. Kitap kitaplığımda…

Seyhun düşünceleriyle şirketine adım atarken kapıda onu bekleyen personelinden Ali’nin “günaydın efendim” sözüyle kendisine gelir gibi oldu. “Acaba nasıl görünüyorum?” sorunu cevapladı günaydınla birlikte.

Kaç yıldır birlikte omuz omuza sırt sırta çalışıp kendilerini bu güne taşıyan işlerin temelini atmamışlar mıydı? Parayı pulu değerlendirebilen beyinleri söz konusu aşkları olunca hızla tükenmiş ve bu sabah Sakine’nin dediği gibi artık çocuklarının sadece babası olarak mı bırakmıştı?  Bitmiş miydi? Bitirebilir miydi?

Günaydınlar eşliğinde birkaç metre yürüdü. Kısacık bir yürüyüş ve kıpırtısız dudaklarıyla kendi kendine konuşuyordu Seyhun. Kendini otomatiğe bağlamış, günlük yaşamın sıradanlığı ile kendisini yedinci kata çıkartacak asansörü çağırdı.

“Demek çocuklarının babasıyım artık. O zaman bitiririm bende.” diyordu Seyhun. Ne olacak yani bunca yıl devam etti diye bundan sonra devam edecek değildi ya. Ara ara oda göz çapkınlığı yapmamış mıydı?  Eh canının başkalarını çektiği zamanlarda oldu. “Keşke” dedi. “Keşke”. “Çocuklarının babasıymış. Bulsun bakalım benim gibisini. Sakine hanım Sakine Hanım sen kimsin be sen kimsin ki senin için yas tutayım!” İçinde öfke nöbeti gelgit zinciri ile Seyhun Sakine’yi boşamış her geçe gönlünü birinin yatağında eğlendirir bulmuştu ki asansörün kapısının açılması ile öfke nöbetinden azda olsa uzaklaşıp asansöre doğru adım attı. İçeri girip yönünü kapıya doğru çevirirken içeride ki insanların günaydın efendim sözlerine sadece başıyla selam verdi. Ve tabi hemen O’nu fark etti, O’nu gördü.

İşte hemen arkasında sol köşede onca güzelliği ve kokusu ile duruyordu. İçi kıpırdadı. Hafifçe öksürdü. Kanın basınç yapan hali hiç olmadık yerlerde kendisini gösterirdi. Erkekliğin bu yanını hiç sevmezdi Seyhun. Ceketini kolundan alıp üzerine giyinmek, vücudunun oynadığı oyunu unutturmak için dikkat dağıtmaya yöneldi. Hayat her türlü güzelliği ile orada, asansörün sol köşesinde duruyordu. Saçları ne beline ne de omuzlarına yakındı. Fönlenmiş duruyordu. Dudaklarında hafif ve tadını merak ettiren bir ruj, kokusu burnunun hemen ucunda. Bu rengi yeni kullanıyor olmalıydı. Yoksa kesin fark ederim diyordu. Öfke nöbeti gururu, aklının karışıklığı ile offf. “Boş ver” dedi içinden daha güzeli…

İki kat sonra asansör durdu ve dört kişi indi. Geriye beş kişi kaldılar. Beşinci katta yine duracaklarını çok iyi biliyordu Seyhun. Ve sol köşede soluğunu yanında hayal eden Sevgi ile baş başa kalacaklardı. Ona yakınlaşmak için bir katlık yolculuk işine yaramazdı.  Bunun hayalini çok kurmuştu. Asansörün düğmesine bassa bana bak kadın dese ve ona sıkıca sarılsa. Ara ara düşünür ama o ağır ciddi duruşuna, personeli ilemesafesine zarar gelir düşüncesiyle hiç yapmadı Seyhun. Artık neredeyse Elli yaşına gelmişti ve bu türden gençlik heyecanını hak ettiğini düşündü. Sonra hüzünlendi. Ne vardı ki kalp kıracak.

Asansör tamda beklediği noktada diğer yolcularını indirmek için durdu. Seyhun onca pişmanlığına rağmen aklındakileri uygulamaya karar verdi. Personeli iyi çalışmalar eşliğinde asansörü boşalttılar. Bu sefer Sevgi tedirgin bir öksürük çıkardı. Seyhun hala arkasını dönük şeklinde duruyordu. Kalbinde tarifi zor bir kıpırdama; tüm bu duygular yaşanırken asansörün kapıları kapanmış harekete geçmişti ki iki kat arasında Seyhan asansörün durdurdu. Garip sesler ve gürültü çıkardı asansör. Hafif korkuttu ve iki kat arasında durdu.

İşte orada kendini iyice köşeye sıkıştırmış bir şekilde duruyordu. Ne oluyoruz der gibi bakan gözleriyle Seyhun’un içini kıpırdatıyordu. Sonra “Seyhun” dedi kadın. “Seyhun ben …”

Şimdi konuşma zamanı değil sessizce birbirlerini şımartma zamanıydı. Yavaş yavaş öpüştükten sonra Seyhun, “Özür dilerim” dedi.  Sevgi; “Bende. Tüm o sözler içinde” dedi.

“Pişman oldun değil mi ?”

“Çok üzgünüm. Benim için önemini biliyorsun. Ama lütfen ne söyleyeceksen tane tane yavaş yavaş söyle. İncitmeden, kırmadan, beni öfkelendirmeden.”

“Söz daha dikkatli olacağım”

“Bende ama her tartışmamızda bana Sakine deme lütfen. Bu beni daha çok kızdırıyor” dedi

Sevgi devam etti. Sabah söyleyemediklerini anlatıyordu. Seyhun tüm bu konuşmalar sırasında şanslı birlikteliklerine ve onca iyi kötü paylaşımlarına rağmen birbirlerinden ayrı olamamalarına bir kez daha gönlü rahatlayarak eşine sarıldı ve kısa öptü. “Bu ruju yeni almışsın.” dedi. Gülümsediler ve yeniden yakınlaşmışlardı ki “Seyhun bey iyi misiniz?” sorusu geldi.

Kadın memesine meme demenin utanç olarak algılanıp, görevinin çocuk emzirmek olduğu yâda çeşitli iç çamaşırı markalarına pazar ağı yaratmak için memeye sahip olmadığımızı hepimiz biliyoruz. Kendimize sadece beş dakika kadar kısacık vakit ayırarak buna çözüm bulabiliriz. Yâda yılda sadece bir defa çekilecek mamografi ile.

Meva’nın (Türkiye Meme Vakfı) “Farkındayım, Korkmuyorum” kampanyası son zamanlarda hastalığa yakalanma yaşının da yirmili yaşlara kadar düşmesini de öne çıkartarak kadınları bilinçlendirmeyi hedefliyor. Bu kampanyanın en önemli ağlarından biri de “pembe düşün” projesi. Yüzlerce çeşit üründe pembe kullanılmasını ve gelirin bir kısmını bu projeye adanmasını istiyorlar. Sizlerde daha fazla bilgi almak ve meme sağlığınız ile ilgili bilgilere ulaşmak istiyorsanız buradan gerekli bilgileri alabilirsiniz.

Eylül’ün Atıf – Musa – Stevan – Yusuf ve Bünyemin’le yeniden başlayan hayatı. Kimiyle  güçlü bir kadın, kimiyle kocasının  ailesi hapsine sıkışmış iki çocuklu kadın, kiminde farklı ülkerin başarılı aşığı oyunuyla buluyoruz. Birbirinden farklı beş kadın erkek hikayesini okurken hepsinde kendinize en yakın olanı yada olasılıklarınız listesinde seçtiklerinizle Zehra Tezvaran’a katılıyorsunuz.

Akıcı ve anlaşılır bir dille yazmış. Yazarın, sahip olup okuduğum tek kitabı. Popüler kitapları hakkında hiçbir fikrim yok.  Önerileriniz olursa bu beni mutlu eder. Sakin bir kafayla okuyun özellikle evli çiftler için sıkıcı tartışmalara sebep olabilir : )