Alışveriş merkezinin içine otoparktan girmişti. Sabahın erken saati olmasına rağmen bir çok yer doluydu. Havanın güzel olmasının etkisi olacağını düşünmüştü Orçun. Arabasını park etti. Park ettikten hemen sonra arka bagajı açıp kızının bebek arabasını ve kızının eşyalarının olduğu çantasını almıştı. Bilgisayarı hala arabadaydı.  Bir kaç zaman önce aldığı ve paçaları yapılmış iki adet pantolonunu hala eve götürmediği için kendi kendisine gülümsedi.   O sırada Volkswagen Passat marka bir araba hemen yanından geçti. Gayrı ihtiyari bir şekilde arabaya baktı. Bu onun işinin bir parçası sayılırdı. Otomotiv sektöründe çalışıyordu ve her binek arabanın oluşmasını çok iyi biliyordu. Kendisi de başarılı tasarımcılardandı. Aslında O;  arabaları kullananlara yakışıp yakışmadığına bakıyordu bir çeşit analiz gibi.  Ama bu 2008 model gümüş gri arabanın içindeki hoşluğu yönelmesini engelleyemedi. Güzel ve çekici bir bayandı. “Bu araba kadına yakışmış .“dedi içinden. Basit bir beğeni dürtüsüydü o kadar. Hemen kendisine gelip kızına yöneldi. Arka koltukta ana kucağına bağlı kızını ana kucağı ile birlikte alıp bebek arabasına yerleştirdi ve alışveriş merkezinin merdivenlerine yönel(miş)di.

Huysuzlanan Lara’yı annesine götürmek için alışverişini yarıda kesmeye karar verdi. Bir an önce otoparka, arabasına ulaşmaya çalışıyordu Orçun.  Arabasına doğru hızla yürürken arabasının arkasına park edilmiş kısa süre önce gördüğü Volkswagen Passat marka arabayı fark etti ve psikolojik olarak onu tanıdı. Tabi arabanın yanındaki güzelliği de.  Adımlarını hızlandırdı; yeteri kadar yaklaşınca  “Hanımefendi bir sorun mu var?” dedi derken de arka bagajı açık arabasını fark etti. Lara sakinleşir gibi olmuştu. Kadın birden sese doğru bakıp gülümsedi. “Pardon “dedi. Orçun arabasının başına gelenleri kafasında yorumlamaya başladı. Bu yüzüne bakmaya kıyılamayacak kadar güzel kadının iyi bir sürücü olmadığını, muhtemelen arabasını kendi arabasının yanına park etmek isterken yanlışlıkla arabasına çarptığını, çarpma sonucu arka kapağın attığını, bagaj kapısının bu yüzden açık olduğunu düşündü.  Kadın cevap alamayınca tekrar  “pardon”  dedi. Orçun “Arabama çarpmışsınız galiba ama önemli değil ufak bir kaza değil mi? Dedi.  Kadın yine “ Bir yanlış anlaşılma var galiba “dedi “Benim arabam hakkında konuşuyorsunuz!”  Orçun kulaklarına kadar kızardı. Aynı model aynı renk arabalar birbirinin aynısı olurdu ama nasıl olurda bu kadar basit bir hataya düştüğüne şaşırdı. Lara’nın yüzünden yaşadığı strese biraz da çekimine karşı koyamadığı bu kadınla iletişim kurmanın rahatsız edici hazzını tatmaya bağladı; özür dileyerek kendi arabasına ulaşmak için ayrıldı.  İki üç adım atmıştı ki ;”Nasıl yani?” dedi. “Nasıl yani?” “Ben arabamı bilmez miyim?  Lara’ya baktı sağ omzuna yasladığı başını kendisine doğru bakar bırakmış ağlamaktan uyuyakalmıştı. Bir şeylerin ters gittiğini mi anlatıyordu? Kızı babasını mı uyarıyordu?  İçinde panik fırtınası yaşıyordu şimdi. Birileri arabasını çalıyordu. Vakitli mi gelmişti yoksa biraz geç mi gelmeliydi?  Ne yapmalıydı? Arabasına sahip mi çıkmalı; yoksa onu gözlerinin önünde çalmalarına seyirci mi kalmalıydı? Kararını verdi bir kez daha arabasına bakacaktı. Tam arkasına dönecekti ki kendisine doğru gelen bir grup insan ve polis arabası gördü. “Ne oluyor” diye düşündü. Bir kaç adım geride bıraktığı kendi arabasıydı.  İçinden “Kızım” dedi gülümsedi. Onu uyarmıştı. Daha erken gelmesi bir çok tehlikeyi doğurabilirdi. Burada yapayalnız kalıp yaralanabilirdi. Bu gözü dönmüş hırsız sadece arabasıyla yetinmeyebilirdi.

Arabasını kaybediyordu. Bilgisayarını, bilgisayarın içinde biriktirilmiş aile fotoğraflarını günlerdir dolapta ki yerine almak için bekleyen düz paça yapılmış hiç kullanılmamış pantolonları, alnının terini birikimi alıyorlardı işte gözlerinin önünde. Panik fırtınası ekonomik kaybedişe yer bırakmıştı.  Öfkelendi. Biraz sonra yakalansa da arabasını çalan kişi soğutmuştu arabasından. Bunu yaşatmaya hakkı yoktu.  Belli ki diğer arabada çalıntıydı her şey on on beş dakika içinde olmuştu.

Lara uyuyordu omzunda. Orçun şaşkın ve olayları sindirme peşinde.  Güzellerden de hırsız olur muymuş be ?  Soyulduğuna inanamıyordu.  Az önce gördüğü kalabalık artık yanındaydı. Bir polis memuru; “Giden araba sizinse üzülmeyin beyefendi” dedi. “Uzun zamandır takip ettiğimiz bir grup, ekipten diğer arkadaşlar birazdan yakalarlar sizde arabanıza kavuşursunuz. Şurada ki beyefendi de diğer arabanın sahibi” dedi. Orçun ise sadece gözden kaybolan arabasının tekerleklerinin tozlara bıraktığını sandığı lastik izlerine bakıyordu.

Adından anlaşılacağı gibi üç kişinin ilişkilerini anlatır bu kitap. Halil, Yakup ve Leyla’nın hikâyesini.  Zamanları ve şartları farklıdır, sevdikleri başka sevenleri başkadır. Konusuyla dikkatimi çekmese de dilinin akıcılığını yok saymam mümkün değil. Karakterlerini de güzel tasvirlemiş. Okunmaz değil.  Ama Türk edebiyatında farklı bir tarz çizmiş de değil. Yine de yazma adına yaptığı çalışmalarından dolayı takdiri hak ediyor. Başka bir kitabıyla daha çok anlaşabileceğimi ümit ediyorum. Keyifle okumanız dileğimle.

Duyguları düşünün. Uzun uzun anlatılsın ve bir de İstanbul olsun. Her şeyin sebebi. Bazen içine dâhil edilmiş bazen ölesiye nefret edilmiş. Bir adam olsun. Adını çok sonraları öğrenin. Adı Cenk olsun.

Aşkı olsun ya da aşkları. Bir kadın olsun ya da birkaç kadın olsun. Selin olsun bazen Deniz ve Demet olsun. Kafa karışıklığı olsun, yerine koyamamak ve sebebinin ne olduğu tam belli olmayan bir süreç olsun. Acı ve acıya bağlı duygular konuşsun.

Şair ve felsefe öğrencisi Cenk ile sonsuz sevgisini türlü sıkıntısına rağmen sunan Selin arasında gelişen olaylarla devam ediyor kitap. İçinde hayali aşkı ve izlerini buluyorsunuz. Evliliği, ihaneti, üzüntüyü, başka birilerini ve gidememeyi sonra şizofreniyi ve anlatılmış duyguları, oyunları, gelgitleri anlam veremediklerinizi, ürkmeyi… Hikâyede kapının aralanma kısmı sonunda Cenk’in ağzından anlatılmış. . Hasta bir adam ya da hastalıklı bir yaşam ama onun kimliğini belirleyecek gerçek duygular hem var hem yok. Genel olarak çok deşemeyeceğim kadar keyifle okudum bilesiniz. Nasıl desem başka bir büyü var bu kitapta. Okunası deşilesi bir yan var. Ne bir deli ne de çok âşık bir çığlık var. Yerine koyabilme ya da korkup kaçma isteği var. Mutlak okuyun…

Maddi olarak sahip olamadıklarımız kabul gördüklerimizden olsa da manen sahip olamadıklarımız kabul göremeyecek kadar etkilidir yaşantımızda. Sahip olamadık diye işimizi kaybedebilir, kötü alışkanlıklar edinebilir ve sevdiklerimizi terk edebiliriz. Ama hiç kimse o duyguyu ne kadar istediğimizi anlayamaz. İşte o duygunun en çok hissedildiği alanlardan biri çocuksuzluk. Eğer ona sahip olamıyorsanız dünyada ki tüm insanlar sizin hakkınızı elinizden alıyor hissine kapılırsınız. Dünyada ki tüm kadınlar o çocuğu sizden daha az hak ediyordur ve sanki çevredeki herkes sözleşmiş gibi hamile kalırlar. Doğum fobileri, eşe nazlanma hikâyeleri, ilginin merkezi durumları son derece saçma gelir. İki elin bele dayalı bacaklar hafif açık ve paytak yürüme hali sizin en iğrendiğiniz görüntülerden biri olur. Her kıpırdadığında ayy ayy sesi ise hiç inandırıcı gelmez. Çünkü başka bir hayalin içindesinizdir. Tek düşünülen O’na sahip olmak nasıldır düşüncesidir.

Yavaş yavaş çevre öğrenmeye başladıysa o daha fenadır. Çünkü siz zaten tüm testleriniz yapıldıktan sonra tüm gerçeklerle ve olasılıklarla aydınlatılmışsınızdır ve ihtimaller sıralıdır. Sonra bu sürece inanmaya başlamaya ve olmaması halinde sevdiğiniz insanla yaşamaya devam etmek için B planı yaparsınız. İlk günler suskunluk içinde geçer. Hele de buna sebep olan taraf ezilir de ezilir suçlarda suçlar kendini. Onca eğitime ve dünya görüşüne rağmen isteksiz bir ağızla terk edilmeye hazır olduğunu söyler. İnancı yoktur zaten bu söze sadece sıcacık sarmalanmayı bekler ve belki de her gece sevişmeyi ister. Çünkü çocuk sahibi olmamakla cinsellik ilk zamanlar birbirlerinin yerine en çok konandır. Sindirilir ve araştırmalar yapılır. Hafif bir suskunluk sebepsiz bir mesafe inşa edilmiştir. Bir tarafın büyük sabırla diğerini motive çalışmaları yapılır ve birbirlerine daha çok inanmak için bir sebepleri hep akıllarının bir köşesindedir. Arada aksi gibi bütün manasız tartışmalar da aklınızda sizi doldurur. Hem problemli hem de en çok kızdıransanız biraz daha içinizi acıtırsınız. Doktorların karşısında kadın ya da erkek olsun herkesle paylaşamam dediğiniz ne varsa paylaşırsınız. Aile sırrınız siz eşiniz ve denemek mümkünse tüp bebek departmanında ki en az 30 kişilik bir ekip içindedir. Arada perde kalmamıştır. Sizden birilerini bulursunuz tüm bu tedaviler sırasında. Garip ama yalnız olmadığınızı bilmek cesaret vericidir. Süreçler geçer de geçer eşler birbirlerini yeniden tanırda tanır ve her yıkımdan el ele çıkmayı, gülümsemeyi sevişmeyi becermiş olarak bu savaştan galip gelirsiniz. Ama çocuk çoğunlukla yoktur hayatınızda. Olmuyordur çünkü olamıyordur. Bazıları ise çetin mücadeleyle alırlar bebeklerini kucaklarına ve hiç unutmazlar arkadaşlarını. Hiç sevmezler karınlarını, hiç doğum fobisi yaşamazlar, hiç ay demezler, hiç eşe küsmezler ve paytak yürümezler. 9 aylık süreci aynı dili konuşabilenlerle geçirir ve çocuklarını paylaşarak büyütürler.

Birkaç değerli arkadaşım var. Patsy, Nesrin, Sena, Ayşegül ve Meral adına; Bu dün tesadüfen duyduğum ve beni bile acıtan bir konuşmaydı. Kanser gibi çocuksuzluk oranı da gitgide artmaya başladı. Öyle şeyler duydum ki. Bunun bir suç olduğundan tutun da hak etmişlik, kötü insan olmaya bile bağlanan olaylar zincirini biliyorum. Ama çocuksuzluk tıpta infertilite birçok sebebe dayalı olsa bile sebepsiz de olabiliyor. Evet, doğru herkes çocuk sahibi olamayabilir ama çocuk sahibi olanlar bunu ayrıca hak etmiş değildir. Çünkü her gün doğurup sokağa atanlarda mı hak etmiştir diye sormak istiyor insan. Ayrıca ne daha fazla insan ne de daha fazla iyilik yapıldığından hak edilmiştir o bebek. Çocuksuzsanız Allah tarafından cezalandırılansınızdır. Kötüsünüzdür. Hak etmişsinizdir. Garip ama ben mesafe bırakanları gördüm. Hoş töre denilen şey yüzünden insanın ağzını bir karış açık bırakan rezillikler zincirinde bu yaşanılası. Dili, dini, ırkı, milleti, düşüncesi ne olursa olsun çocuksuzluk duygusu bir çatı altında toplanacak ender duygulardandır. Anlamıyoruz bazen evet, hiç olmazsa saygı duyalım. Dokuzuncu kez olumsuz sonuç alınan mikroenjeksiyon tedavisinden sonra bunu onun hak etmediği sonucuna varan tüm duyarsız insanlara ithafendir. İyi ki varsınız düşüncesizler. Zira sizler olmasaydınız aile kurumunun bölünmez bütünlüğünü, sonsuz bağlılığı hiç bilmeyecektik. Tüm bunlar dışında şimdiden yeniden denemeye karar veren Nesrin’e bu sefer başarman dileğimle…

Bir zamanlar gençti tabi. Ne kadar kızarsa kızsın doğru düşünemediğini şimdi daha iyi biliyordu, bir zamanlar kabul etmediği yanlış adımlar şimdi içinde kıymık oluştura oluştura kabul görüyordu. İşin garibi zaman ve mekânlar farklı olsa bile farklı kişiliklerin doğuşuna sebep olanların yetiştirdikleri de aynı süreçten geçiyordu. Bazen çok özel bir sebep bulunamıyordu. Bazen anatomi denilen şey sormadan karışıyordu, sinir bozucu misafir olarak dâhil oluyordu. Düşünmek için ya da geçmişe iç geçirmek için doğru bir zaman değildi ama yarın ile bugün arasında kabul görecek zor bir kararın duyulduğu akşama içgüdüsel hazırlık yapılıyordu. Sol elini kitaptan kurtarıp ona kaldığı yeri hatırlatacak ayracı yerine yerleştirip genişçe yatak odasındaki aynalı çekmecenin altında çeşitli zamanlarda yazdığı defterlerine yöneldi. İçlerinden bir kısmı son zamanlarda yapılan tatil fotoğrafları ile de doluydu. Defterleri çekmeceden kurtarmaya çalışırken içlerinde biricik sevdalısıyla karısından habersiz çekildiği fotoğraflardan biri düştü. Bu resim internet tıklarıyla bakıp seçtikleri şirin tatil köyünde çekilmişti. Genelde sarı ya da sarının tonlarından hardal sarısı döşenirdi bu tarzdaki yerler. Belki de bütçe yansıması böyle oluyordu. Hâlbuki beyazı çok severdi. Bembeyaz döşenmiş oda hayaliyle resimlere bakar, sarının tonlarıyla olanlara dört gece beş günlük rezervasyon yaptırır ve koca yılı bu birkaç günde boşaltırdı. Yolculuklarda iyi planlanmalıydı ve plan hataları hayal kırıklığı olmamalıydı. Geride bir gün tesadüfen önünüze döküldüğünde kendi izlerinize, o günün izlerine ya da değişime tebessümle eşlik edebilen olmalıydı. Ağlamak serbest olmalıydı çünkü yaş olgunlaştıkça kirpikler daha kolay ıslanıyordu. Yaşlılıkta ağır geliyordu. Zaman çabuk geçiyor isteklerimize uymayarak çoğu zaman çekilmez oluyordu. Evladınız büyüyordu ve elalemin adamını eş diye seçiyordu. Siz bir yandan mutlu olurken bir yandan kabul edemiyordunuz. Sizin minicik sevgiliniz yarına hazırlanıyordu. Sevgiliniz hazır oluyordu ayrılığa da siz ondan habersiz cesaret edemiyordunuz onsuzluğa. Sonra bir gün bir köşeye kaçıyor ve neşe içinde yapılan hazırlığa kendinize odanıza kapatarak, kaçarak hazırlanıyordunuz.

Evetlere saatler kalmıştı. Kızı için birkaç satır karaladı ve hiç vermeyecekleri arasına aldı. Ancak gerçekten gittiğinde tesadüfen bulacaklardı. Artık gerçek insanların gerçek sorunlarına farklı zamanlarda sahte sorunları olan sahte insanların oynadığı rollere konu olabilecek yeni adres doğuyordu. Hayatın kendisi yeniden yazılıyordu. Bir baba kalbi evladına kıyamıyor onu kaybetmekten korkuyordu. Bu yüzden herkesten saklı gözyaşlarını içinde kalmasını öğretmeye çalışıyordu. Kızını çok seviyordu…

Birbirinden farklı karakterleri özellikle olgun yaş aralığında seçmiş. Beni en çok etkileyen çocukluk aşkına bağlı kalmış bir adamın, içinden geniz geçen tüm şehirlere sevdası ve başladığı noktaya çocukluk aşkını bulmaya gelmesini anlatan oldu. Deniz ve çocukluk aşkı deniz ile buluşmuş olanı. Yarım kalıp kaçırmışlığa dayanan hikâyeler en üzücü olanlardır ve bu noktada çok başarılı.

Kitaba isim olan Şiir ve Öykü’nün tutucu aile yapısında farklılığı ve itirazlarıyla karşımıza çıkması, bir grup orta yaş arkadaş toplantısında cinselliklerine bağlı anılarını paylaşma süreçlerini anlatan bölüm ve diğerleri hepsi güzel. Aynı hikâyeyi beş farklı noktadan anlatması yine kitabın ilgi çekmesini sağlayan detaylardan.  Kısa sürede çok değil bir saatlik zaman zarfında bile bitirebileceğiniz bu kitabı sevebilirsiniz.

Mecbur olduğunuz noktalar var hayatta. Size adı konmadan bildiğiniz. Akla ilk gelen size bundan sonra, bundan sonra ne olacak sorusu. Ufacık detaylarda hatırlanan tüm anlar ve saklanılanlar. Bir kar tanesi gizeminde vazgeçmiş ruh hali.

Hızla tırın altına doğru gittiğimi biliyordum…

Geçen yıl bu vakitler kızımın ilk yaşını kutlamıştık. Ondan önceki yıl da ailemize katılmasını. Karımın doğurmasını, kızımızın merhaba çığlığında gözlerinden akan yaşların bıraktığı izle ona yeniden âşık oluşumu.

Canım yanacaktı…

Neredeyse 7 yıllık evliliğim var ve ben 38 yaşındayım. Çok romantik değilim, çok yakışıklı çok karizmatik, çok düşünceli, çok anlayışlı da değilim. Tipik bildiğiniz erkeklerden işte. İyi para kazanıyorum ve en azından orta ölçekli bir araba da sıfır kilometrenin tadına bakmış ara bakımlarda lifttin üstünden bakım için kaldırılışını görmenin keyif verdiği bir yanı yaşamışlığım var.  Karım için de kendi evinde yaşama tadı.

Frene mi basmalıyım, yoksa sağa mı kırmalıyım direksiyonu?

Kızım düşkündür bana. Doğduklarında kulaklarının arkasından mis gibi bir koku yayılır ve büyüdükçe bu koku azalır. Belki de yeniden anne baba olmanız için yüreklendiren en güzel detaylardandır bu koku. Şu sıralar yeniden baba olmak istiyorum ama karımla daha paylaşmadım; hayır demesinden biraz korkuyorum.

Ne yapmalıyım ne yapmalıyım?

İşte aksi olduğum söylenir. Ama ben bunun zekâmla alakalı olduğunu düşünüyorum. Hayatta tek kıskandığım şey benden daha zeki birinin varlığı bir de minik prensesim. Disiplini çok severim ve iş dünyasının tüm kurallarını kullanmaya özen gösteririm. Gösterişli buluyorum. Sadece takım elbise yeterli olmuyor çünkü. Hatta iş dünyasında size verilen suratın bile önemi var diye düşünürüm.

Sağ taraftan çarparak durmayı denemeliyim…

Evde dağınığımdır. Çoraplarımı hiç kaldırmam, yüzümü kuruladığım havluyu yerine bırakmam, duştan sonra çok ıslak bırakma uyarılarına hiç uymam. Çoğu zaman gereksiz ne kadar konu varsa, o konuda karımla küsmüşlüğümüz vardır. Yine de sarıldığım da yumuşar yüzü ve ben bunu kullanırım bazen. Hayatta sevmek önemli ama sevildiğini bilmek çok daha önemli. Ben sevildiğimi bilmenin verdiği rahatlıkla sevdiği hissettirdim karıma biliyorum.  Yine de elimde çiçeklerle kapıda bekleyecek adam olamadım. Bazen kızımı düşünüyorum da…

Sağ tarafa çarpmayı dene…

Faturalarla uğraşmayı sevmiyorum. Otomatik ödeme talimatını da işi inada bindirdiğimden kabul etmiyorum. Karım ayda bir defa işe bir saat kadar geç kalıp faturaları ödemek zorunda bırakıyorum. Adam gibi adam olamadığım noktalarım var tabi ki. Kitap okumam okuyamam üç beş sayfa sonra uyuklarım ama karım okur bizde. Okuduğunu anlatır. Duygusal değilizdir aslında ikimiz de ama …

Öldüğümü anlar mıyım?

bazen insan konuşuyor. En çok da hangimiz önce ölürüz konuşması yapıyoruz. Ölüyoruz ve yeniden evleniyoruz sonra da küsüyoruz. Her zaman tartışmayla bitirdiğimiz konulardan ama bugün sabaha karşı karımın öpücüğüyle uyandım. Bedenim de uyandı tabi. Sonra bir rahatlıkla dinlenme moduna geçtik. İş için İzmit’e gidip gelecektim. Genelde kendine dikkat et konuşmaları yapardık. O sabah başka konuştuk.

“Aykut ben senden önce ölürsem sen yeniden evlenene kadar kızım sana emanet. Sen evlendiğinde anneannesi bakacak. Eğer o hayatta değilse teyzesi bakacak. Eğer teyzesi yoksa da halası bakacak. Ama kesinlikle sana ait başka bir kadın büyütmeyecek”… Hayret edilecek şey ki küsmemiştik.

Arabam tırın altında kaldı.

Küsmeliydik.

Chuck gerçekten zeki bir kalem ve bu yüzden kitaplarında zekânın kokusunu alabiliyor ve bu kokuyu kendinize döndürebiliyorsunuz.  Belki de bu yüzden on yıldır insanların hayatına dâhil olan ve sözleriyle düşündürebilenlerden.  Hikâyenin içine dâhil edilmiş cümlelerin aklınızda kalıp sizi etkisi altına alabilecek kadar başarılırıdır. Dünya geneline bakıldığında da örneklerine çok kısa sürede girebilmiştir. Kitabın içinden kendime ayırdığım sözler de var tabii ki. Genel olarak keskin bir dönüş sağlamasa da düşündürdüğü için çekincelerimi kabul edilir yapmıştır. Kendime seçtiklerim arasında;

“Sonra bir şeyler oldu, kendimi bıraktım.

Eğer ne istediğini bilmezsen, bir bakarsın istemediğin bir sürü şeyin olmuş.

Sizler özel değilsiniz, sizler güzel ya da eşi benzeri olmayan kar tanesi de değilsiniz, sizler işiniz değilsiniz, sizler paranız kadar değilsiniz, bindiğiniz araba değilsiniz, kredi kartlarınızın limiti değilsiniz,
sizler her şey gibi çürüyen birer organik maddesiniz. Hepimiz aynı pisliğin lacivertiyiz.”

Jack her zaman olmasını dilediği kişiliği yani adıyla Tyler’ı içinden gün ışığına çıkartmasıyla olaylar başlar. Marla ile de bu arayışları için gittiği kanserli hastaların dayanışma günlerinden birinde tanışır. Her şeye ya da her hangi bir nedene bağlı olarak duyulan itirazın acı ile kontrol edilebileceğine inanır ve bir akşamda dövüş kulübünün temeli atılır.

Kendi adıma çok başarılı bulduğum bu kitap sinemaya aktarılmıştır.  Kitaba neredeyse tamamen bağlı kalınmıştır. Okunup izlendiğinde birbirine yabancılaştırılmamış ender eserlerden. İzlemeden önce kitabı okumanızı tavsiye ederim. Konumuzla alakası olmasa da filmde Edward Norton performansı on üzerinden ondur.  Çok beğendiğim nadir kitaplardan okumanızı dilerim.

Yeni bir deneyimin keyfi, planladığımız yaşam standartlarımızın harcayalım diye seçenek olarak sunabildikleri kadar önemli. Her tür yaşamsal değerler tecrübe ile tespit edilmese de yaşama alanımın olgunlaşma hikâyesi yeni bir boyut kazandı. Geride kalan yıllara kafamı kaldırıp baktığımda tecrübelerimle olgunlaşmaya, çocuğumun gözünde yeniden çocuk gibi görünmeye başlayana kadar devam edeceğim. Hâlbuki öyle bir vakit vardı ki ben de küçük bir çocuktum. Cesaretlendirilmek isterdim. Ama roller değişti. Sabırlı olmayı, kontrolü elden bırakmamayı, sesimi tonlamayı öğrenerek cesaretlendirenim. Küsmelerim daha olgun gerekçelere dayanır oldu; bir de kaprislerini çekmeye başladıklarım. Her zaman özlemenin nasıl bir tanımlama olduğunu da öğreniyormuş insan. Değişiyormuş, abla teyzeye dönüyormuş birde yeniden oyuncakların. Onca olgunlaşma duygusuna rağmen çocuk gibi de kalabiliyormuş ruhun. Karşılıklı anlayışın, samimi sarılışların ve herkesten önce biz düşüncesiyle değerli oluyormuş ailen. Arada “ tamam, onun için, sen büyüksün diye itiraz etme” sözlerinin şaşkınlığıyla farkında olmadan yansıyana hayret edebiliyormuşsunuz.

Çocuk aklının geri çevirmesiz kabul ettiklerini ve kalbinin kırılma noktalarında neden sorusuna aynı cevabı kaç kez verdiğinizi unutup farkında olmadan sınava tabi tutulduğunuzu anlıyorsunuz bazen. Tabi gülümsemeniz hep cebinizde sessiz sinema oyununun tek yanıtı “seni seviyorum” eşliğinde. Hayat zor içinde duygusal gelgitlerin sıkıntısı gözler önünde kaldırımda, kucakta, bir pantolon cebinde, bir hıçkırıkta, bir kutu hapta yaşanmaya devam etmekte. Onları da biliyorum ama ilk başta dedim ya bunu kendime ayırdım.

Cevaplar her zaman yaşanarak öğretmeyi değil, olasılık üzerinden hesaplamaları tercih edebilir. Sadece bazı zamanlar hafif bir dudak burukluğu da kalabilir. Şimdi başkayım. Yeniden büyüyorum ve öğreniyorum. Severek yapmasını dilediğim mesleği olsun istiyorum. Oynarken öğreniyorum O’nu, farkında olmadan yeteneklerini fark ediyorum. Her gün biraz daha hem acemi oluyor hem de acemiliğimi atıyorum. Aile kavramı önemlidir. Ne olursak olalım sevgi ve saygıyı eksik etmez birbirimizle gurur duyarak hep kucaklaşırız. Bu aileme ve kendime armağanımdır bir de aklımda kalmış dünyaya getiremediğim diğerine…

Bu yazım daha önce misafir kalemler katagorisinde Evren Günlüğü’nde yayınlanmıştır. Evren Günlüğü’ne saygıyla.