Tutunamayanlar – Oğuz Atay

Akıcı olmasına rağmen araya başka kitaplar aldığım için bir türlü bitmeyen, bitiremediğim kitaplardan oldu maalesef. Onun için ki bir yanım gerektiği ilgiyi veremediğimi söylüyor kitaba. Ya da bu kitabı okumayı sonraya ertelemeliydim ama bitirildi ve Tüy Kalem’in kitaplığında ki yerini aldı.

Hayatın izlerini sorgularken buluyorsunuz karakterin, ya da karakterlerin. Arada zaman boşluğu olduğundan mı yoksa kitabın geneli mi öyle çok emin olamayarak yazıyorum ki arada atlamak zorunda olduğunuz, sanki yeterince bilinmemesi gereken detaylardan parçalarla devam ediyor Atay. Hatta çok iyi tanımalı, hayatından başka kesitleri daha önce okumuş olmalı hisside veriyor size.  Sonuna gelemeyeceğinizi düşündürecek up uzun cümleleri de arada sıkıveriyor. Yetmişli yılların en çok ses getirenlerinden. Kendi adıma zoraki, çaba harcayarak okuduğum ender kitaplardan.

Eğreti Gelinler – Şükriye Kozalı

Ergen erkek gençliğine sunulmuş tecrübeli kadınlar. Günümüzde son derece çirkin gelse de yıllarca birçok ana oğullarına yol yordam göstersin diye bu kadınları tutmuşlar. Yani kendilerinin eğitemediği erkekleri eğitsinler düşüncesiyle.  İyi erkek nasıl olur, evine nasıl bakar, kadınına nasıl koca olur öğrensin istenirmiş. Daha mutlu olsun diye dadı adıyla, hayatı öğrensin diye kapatma tarzıyla Osmanlı’dan günümüze 1930 yıllarına kadar süren bir gelenekmiş.  İlginçmiş.

Kitapta bunların özetidir. Zengin bir ailenin genç oğlunu yetiştirsin, onu evliliğe hazırlasın diye artık yapmamaya yemin etmiş Kostak Emine ‘nin hikâyesi.

Kitap Denizli’de geçer. Konu ile kısa bir araştırma yaptığınızda da Denizli iline ait eski bir gelenek olduğunu öğreniyorsunuz. … DevamInI Okuyunuz

Kızım, çok özledim be…

Gecenin sabahına hiç kapanmadan tanık oldum yine. Arada ıslanmasa da alışkanlığımdan değişen yastığımı ters düz ediyordum ve camı kapatan tüle iliştirilmiş her saydığımda üç yüz altmış yedi çıkan anlamsız şekli tanıyordum. Hatta yaşanmışlığa adanmış ama yazı tura da şanssız tarafta adını bilmediğim sokak insanlarını düşünüyordum. Bazen yeterince sebepler bulduramıyordu hayat. Tüketiyor, yabancı kılıyordu ve de çok özletiyordu.  Hatırlanmayı yasak kılıyor her kes için alışkanlığa dönüşmüş, unutulmuş yaşantı kokuyordu. Onsuzluk hissinin tuhaflığında cesur yürek oluyordun ve siyahın kırmızıya uyumu azalmış kesik kesik olsa da uyumuş olduğunu fark ediyordun. Duru yüzünden aşağıya küçük bir tuz birikintisi akarken sen kendini şunu söyler buluyorsun. “Kızımı çok özledim be…”

Vadideki Zambak – Balzac

Adını duyduğum ama çok değerli dostum Ruki’nin bana bir kaç kitapla birlikte vermesi ile okuma fırsatını yakaladığım kitaplardan.

Konusu itibariyle zaman zaman sizi kimi desteklemeniz gerektiği konusunda sorguya çekse de gönül hep aynı şeyi seçiyor. Sevgiyi; ya da olmasını dilediği kuvvetli sevgiyi.  Bu sevgi ki kişilerin istem dışı kendilerini içinde buldukları bir duygu yoğunluğu olarak ifade edilse bile ben bir insanın diğerini ilk gördüğün de sevip sevmemeye karar vereceğine inananlardanım. Cümlelerim özetleyici gibi gelse de kitap size der ki;

Aile baskısı altında büyüyen Felix hatta tam adıyla Felix de Vandessene ailesinin de katıldığı bir baloya eşlik eder ve orada Kontes Henriette yine tam adıyla Kontes Henriette de Mortsauf tanışır ve onun güzelliğinden çok etkilenir. … DevamInI Okuyunuz