Bugün yeniden yaşanamayacağına göre sinir yapmaya hiç gerek yok bence…

Çok acil kelimesinin bazı proflara ulaşım kolaylığı sağlayamadığını kabul etmeli ve haziran sonu bile olsa o güne yer bulmaya şükretmeli bence…

Tıkalı burun eczanelerde tanesi 3,5 liradan satılan damla ile açılma konforu sağlıyor bunu unutmamak ve etrafa hatırlatmak gerek bence…

Koca kış zahmet edip kapınızı çalmayan grip sıcakla hiç çekilmiyor bence…

Tembellik ara ara doğal ihtiyaç bence…

Şarkı güzel dinleyin bence…

Yani bazı insanların doğru ya da yanlış karar verme yavaşlığından bunalıyorum.

Yazı ile bağlantısız günün en çok dinlenen şarkısıdır, dinleyiniz…

Günlerden herhangi bir gün ve önemli olmayan nice detaylar arasında sıkışmışlık duyguları fışkırmaktaydı. Yalnızlık en çok sorguladığı şey ve gerçekten yalnızlık nerede başlıyor cevabını aradığı şeydi.  Onu üzen her şeyin hemen orada beyninin içinde takılı kalması çok saçma gelse de hemen oracıkta beyninin içindeydi.

Zaman saklandığı değil ancak öteleyebildiğiydi. Anladığını varsaydığı her şey ancak o an için yok saymayı seçtikleriydi. Bir gün başka olabilir ve yeniden daha cesaretle başkayı tanıyabilirdi. Hatta daha dürüst olabilir dokunmadan da sevebilir miyim diye sorabilirdi. Bir gün çok başka olmasa bile izlerinin unutulmamasını dilediğini söyleyebilirdi. Sonra ki cümleler derdi ki diye devam edebilirdi.

…

Merhaba : )

Kazancı bol, stresi az, sıcağı artan, neşesi çok, okuyan okunulan hafta olsun. Gününüz aydın olsun…

Her sabah evden işe yolculuğumun tanıdık adı çalıştığım şirketin servis aracı. Yaklaşık 15 dakikalık yol arkadaşlığında ki yüzlerin hepsi tanıdık. Neredeyse koltuklarımıza oturuş yerimiz bile biletli yolcular gibi belirli. Arada başka numaralı koltuklara oturan kişileri saymazsak tabi.

Evden işe sürecek yolculuğumda bir ucunu telefonuma taktığım kulaklığıma volüme vererek kulağıma denk gelecek kısmı yerlerine yerleştirirken sabahın şu dakikalarında beni ya neşelendirecek yâda hüzünlendirecek şarkıyı seçtim. Bu sabah kulağıma gelen ilk şarkının seslendireni MFÖ ve Yalnızlar Garı şarkıları.

Yazı turadan daha garip bir şey benim kendime yaptığım. Frekansı değiştirme fırsatım kendimde ama yaklaşık 3 yıldır hafta içi her gün devam eden bu yolculuğun bende ki oyunu. Her sabah her bir frekansın adını çok iyi bildiğim ses dalgalarını sadece ilk şarkı için değiştirmeden dinliyorum.  Bir şarkılık hüznüm ya da sevimcim olur.  Bazen karıma ilk evet dediğim anı bazen bir korku filmini bazen havadaki bulutu düşünürüm. Ağladığım zamanlarımda olur kimsenin göremediği. Saklarım yüzümün sol tarafında kalan bana yakıştığı hep nitelenen gamzemin eşiğinde. Öyle zamanlarım olur ki bir dans sahnesinde kendimi çılgınca dans ederken bulurum. Her hareketi yapmak kolay olur. Genellikle dans ederken partnerlerim başkaları olur. Karım bir masada oturur ve övünen gözlerle beni destekler görürüm. Kendi kendiyle konuşmanın dışındadır yaptığım.

Yalnızlığımdan kurtuluşun değişik avuntusudur. Kendi kendini köreltip yıpratmanın dışında bir çeşit hareketlilik. Her kesin hayalleri yok mudur nasıl olsa? Benimkisi kimine göre değişik kimine göre basit olabilir ama bu bazen bir akrabaya kırgınlığını bazen eşe kavuşma dakikalarının özlemini bazen çağın modası stres denen en yakın arkadaşımızı geride bırakmanın farklı şekillendirilmişidir. Hayat güzel. Sizde deneyin tüm gücünüzle.  Birazdan yeni günü şekillendirmeye başlayacağım. Bir sabah kahvesi içip hemen eşimi arayacağım. Sonra bilgisayarın ekranında beni nitelendiren mesleğimin kurallarını oynayacağım. Akşam olunca her salı değiştirilen duvar ilanı yerini bir sonrakine bırakana kadar benim eve gitmeden önceki ilk durağım olacak.  “Ne aptal bir ilan” diye diye  ona alışacağım. Ama hepsinden önce servisimden inip yüz metrelik yolumu yürüyeceğim.

Sivil toplum örgütleri AIDS nedeniyle kişileri bilinçli cinsel yaşam konusunda bilgilendirmeye devam etmekte. En popüler sosyal ağ paylaşımı internet üzerinden binlerce site bu konu hakkında duyurular yapmakta. Hastalık hakkında her dilden anlatıma sahip bilgilendirme yazısı bulursunuz. Günümüzde hastalığın hala kesin bir tedavisi olmadığı gibi aşı ve benzeri türden koruyucu amaçlı geliştirilmiş ilacıda yoktur.

Sivil toplum örgütlerinin yoğun çalışmalarına rağmen birçok kişi bu hastalığa hızla yakalanmakta, hastalandığını anlayana kadar başkalarına da bulaştırmaktadır. Dünya ilerisi için biraz karamsar. Dikkat çekmek için 1 Aralık Dünya AIDS Günü olarak kutlanmakta.

Sözünde Dur, AIDS Durdur.

Seyhun düşünceleriyle şirketine adım atarken kapıda onu bekleyen personelinden Ali’nin “günaydın efendim” sözüyle kendisine gelir gibi oldu. “Acaba nasıl görünüyorum?” sorunu cevapladı günaydınla birlikte.

Kaç yıldır birlikte omuz omuza sırt sırta çalışıp kendilerini bu güne taşıyan işlerin temelini atmamışlar mıydı? Parayı pulu değerlendirebilen beyinleri söz konusu aşkları olunca hızla tükenmiş ve bu sabah Sakine’nin dediği gibi artık çocuklarının sadece babası olarak mı bırakmıştı?  Bitmiş miydi? Bitirebilir miydi?

Günaydınlar eşliğinde birkaç metre yürüdü. Kısacık bir yürüyüş ve kıpırtısız dudaklarıyla kendi kendine konuşuyordu Seyhun. Kendini otomatiğe bağlamış, günlük yaşamın sıradanlığı ile kendisini yedinci kata çıkartacak asansörü çağırdı.

“Demek çocuklarının babasıyım artık. O zaman bitiririm bende.” diyordu Seyhun. Ne olacak yani bunca yıl devam etti diye bundan sonra devam edecek değildi ya. Ara ara oda göz çapkınlığı yapmamış mıydı?  Eh canının başkalarını çektiği zamanlarda oldu. “Keşke” dedi. “Keşke”. “Çocuklarının babasıymış. Bulsun bakalım benim gibisini. Sakine hanım Sakine Hanım sen kimsin be sen kimsin ki senin için yas tutayım!” İçinde öfke nöbeti gelgit zinciri ile Seyhun Sakine’yi boşamış her geçe gönlünü birinin yatağında eğlendirir bulmuştu ki asansörün kapısının açılması ile öfke nöbetinden azda olsa uzaklaşıp asansöre doğru adım attı. İçeri girip yönünü kapıya doğru çevirirken içeride ki insanların günaydın efendim sözlerine sadece başıyla selam verdi. Ve tabi hemen O’nu fark etti, O’nu gördü.

İşte hemen arkasında sol köşede onca güzelliği ve kokusu ile duruyordu. İçi kıpırdadı. Hafifçe öksürdü. Kanın basınç yapan hali hiç olmadık yerlerde kendisini gösterirdi. Erkekliğin bu yanını hiç sevmezdi Seyhun. Ceketini kolundan alıp üzerine giyinmek, vücudunun oynadığı oyunu unutturmak için dikkat dağıtmaya yöneldi. Hayat her türlü güzelliği ile orada, asansörün sol köşesinde duruyordu. Saçları ne beline ne de omuzlarına yakındı. Fönlenmiş duruyordu. Dudaklarında hafif ve tadını merak ettiren bir ruj, kokusu burnunun hemen ucunda. Bu rengi yeni kullanıyor olmalıydı. Yoksa kesin fark ederim diyordu. Öfke nöbeti gururu, aklının karışıklığı ile offf. “Boş ver” dedi içinden daha güzeli…

İki kat sonra asansör durdu ve dört kişi indi. Geriye beş kişi kaldılar. Beşinci katta yine duracaklarını çok iyi biliyordu Seyhun. Ve sol köşede soluğunu yanında hayal eden Sevgi ile baş başa kalacaklardı. Ona yakınlaşmak için bir katlık yolculuk işine yaramazdı.  Bunun hayalini çok kurmuştu. Asansörün düğmesine bassa bana bak kadın dese ve ona sıkıca sarılsa. Ara ara düşünür ama o ağır ciddi duruşuna, personeli ilemesafesine zarar gelir düşüncesiyle hiç yapmadı Seyhun. Artık neredeyse Elli yaşına gelmişti ve bu türden gençlik heyecanını hak ettiğini düşündü. Sonra hüzünlendi. Ne vardı ki kalp kıracak.

Asansör tamda beklediği noktada diğer yolcularını indirmek için durdu. Seyhun onca pişmanlığına rağmen aklındakileri uygulamaya karar verdi. Personeli iyi çalışmalar eşliğinde asansörü boşalttılar. Bu sefer Sevgi tedirgin bir öksürük çıkardı. Seyhun hala arkasını dönük şeklinde duruyordu. Kalbinde tarifi zor bir kıpırdama; tüm bu duygular yaşanırken asansörün kapıları kapanmış harekete geçmişti ki iki kat arasında Seyhan asansörün durdurdu. Garip sesler ve gürültü çıkardı asansör. Hafif korkuttu ve iki kat arasında durdu.

İşte orada kendini iyice köşeye sıkıştırmış bir şekilde duruyordu. Ne oluyoruz der gibi bakan gözleriyle Seyhun’un içini kıpırdatıyordu. Sonra “Seyhun” dedi kadın. “Seyhun ben …”

Şimdi konuşma zamanı değil sessizce birbirlerini şımartma zamanıydı. Yavaş yavaş öpüştükten sonra Seyhun, “Özür dilerim” dedi.  Sevgi; “Bende. Tüm o sözler içinde” dedi.

“Pişman oldun değil mi ?”

“Çok üzgünüm. Benim için önemini biliyorsun. Ama lütfen ne söyleyeceksen tane tane yavaş yavaş söyle. İncitmeden, kırmadan, beni öfkelendirmeden.”

“Söz daha dikkatli olacağım”

“Bende ama her tartışmamızda bana Sakine deme lütfen. Bu beni daha çok kızdırıyor” dedi

Sevgi devam etti. Sabah söyleyemediklerini anlatıyordu. Seyhun tüm bu konuşmalar sırasında şanslı birlikteliklerine ve onca iyi kötü paylaşımlarına rağmen birbirlerinden ayrı olamamalarına bir kez daha gönlü rahatlayarak eşine sarıldı ve kısa öptü. “Bu ruju yeni almışsın.” dedi. Gülümsediler ve yeniden yakınlaşmışlardı ki “Seyhun bey iyi misiniz?” sorusu geldi.

Sanal âlemin sahiplenici samimiyetsizliği belirgin değildi tabi o zamanlar. Her çeşit oyunun doya doya çocuk çığlığında yaşanıldığı zamanlardı. Sabah kahvaltısını yapan her bir çocuk oturmamış seslerinin tiz ve bas sesleri arasında gürültü oluşturur ve sitenin anlayışlı sakinleri güne bu sesler eşliğinde başlardı. Günaydınlar olurdu bol bol. Sıcak komşu sohbetleri. Kahve içmek için sıraya girilirdi. Tüm bu samimiyete sahip çıkma dedikodusu katılır azıcık serpilip büyümeye başlayan kızların memelerinden, erkeklerin seslerinden konuşulurdu.

…..

Halim bak bu sana olabilir belki?

Deneyeyim o zaman dedi

ve …

 Kız ve erkek ilişkileri çocuk kalpleriyle bile birbirleri için ayrı önem taşırdı. Bu yüzden İnci’ye çok düşkündü. Her gün sadece ikisi büyüyüp daha az oyuncaklı dünyalarına adım atmadan önce bu adımı özleyeceklerinden mi bilinmez ama oyuncaklarını paylaşırlardı. İçinde yapıştırma çıkan sakız modası vardı o zamanlar. O çıkartmaların ambalajları belli sayıda toplanır yeni popüler olmuş televizyon reklamlarının verdiği adreslere postalanır ilk bin kişiye çıkartmaları yapıştıracakları afişler gönderilir daha da şanslılarsa ilk üç kişiye gönderileceği vaat edilen okul setini kazanabileceklerdi. İşte her ikisi de bu afişlere sahiptiler ve kavga dövüş annelerinden aldıkları paralar ile bir avuç çıkartmalı sakız almış çiğnemekle şekerini emmek arasında güzel kokan sakızları çıkartmaları için ziyan ederken birbirlerine aynı olanları vererek keyifli zamanlar paylaşıyorlardı.

…..

O’nun gözlerini gördü

…..

Çok sıcak bir günde iki blok arasında gölge düşen yerde kafa kafaya vermiş sohbet ediyorlardı. Bu gün diğer günlerden farklı bir sessizlik vardı. İnci, çocuk kalbinin suçlu hissine kapılarak babasının tayini çıktığını iki hafta içinde Gaziantep’e taşınacaklarının haberini vermişti. Sonrası derin bir sessizlik ve her yaş insana ait doğal ayrılık acısının ilaçla geçmeyen çaresizliği…

….

Çok şaşırdı onu tanıdı ve onun da bu şaşkınlığı yaşadığını anımsadı. Bir adım atmak istedi öne doğru ama durdu. Ufacık bir baş hareketi bekleyordu.

…..

Sayılı gün geçmesini istemediğinde çabucak geçer. Günler hiç durmadan birbirlerini kovalar sanki. Ayrılık günü perşembeye denk gelmişti. Geceyi uykusuz geçirmiş erkenden en güzel giysilerini giyip İnci’nin yanına gitmişti. İnci O’nu görsün, beğensin istiyordu ve tabi hiç unutmasın. Anne babaları birbirleri ile vedalaşırken onlarda daha önce birbirlerine verdikleri adreslere mektup yazma sözü vererek, birbirlerinin gözlerine bakarak son dakikaların çocuk izlerini yazıyorlardı. Aslında her şey çok kolay oldu. İnci’nin annesi ona gitme vakti geldiğini söyledi sonra arkadaşına sarıl dedi ve komşularının arkalarından dökmesini beklediği su dökülene  kadar kızının vedalaşmasına izin verdi. Son söz seni seviyorum oldu İnci’nin. Arabalarına bindi ve uzun bir yolculuğa yeni hayatına doğru yol aldı. Gitmek mi kolay kalmak mı hep tartışılsa da kalanın gözleri buğulandı ve annesinin kollarına bıraktı kendisini…

…..

Hayır, O’da öylece bakıyordu sadece. Hiçbir şey demiyordu. Bekliyordu. Kazak elinde bekliyordu Halim. Sonra karısı yanına geldi ve giyinme kabinine doğru yürümeye başladılar. İnci de yanına gelen ve muhtemelen eşi olan adam ve birbirinin tıpatıp aynısı ikiz kızlarıyla yürümeye başladı. Birbirlerini çok iyi tanıyan, çocukluklarını sarmalayan çok yakın anıların sahibi idiler. Ve ne kadar burunlarını çeke çeke ayrılmış olsalar da ellerini tuttukları kişiler en çok önemsedikleriydi bu yüzden iki yabancı olabilmeyi sevdiler.

Geçtiğimiz hafta sizlerle paylaşım adına sıkıntılı geçti benim için. Devamlı tık atanların fark ettiği gibi sorunlu iki üç gün geride bıraktım. İframe virüsü ile de tanışmış oldum böylelikle. Hacklenmenin değişik şekli. Aslında bunun tam anlatımını bilmiyorum ve en kolay bu şekilde özetleyebilirim.

Asıl anlatmak istediğim ise bu süreç boyunca sonsuz desteğini çekmeyen gece gündüz beni sitemin hakkında bilgilendirerek içimin rahatlamasına sebep olan Premium Template desteğine teşekkür ederim. Tercihimin doğru olduğu fikrimi pekiştirdiğiniz ve sabırla tüm sorularıma cevap verip sorunumu çözdüğünüz için bir kez daha teşekkürler…