Yüzlerce fotoğraf arasında rast gele bir fotoğraf daha dikkatini çekmişti. Zihninde bile hayal meyal hatırladığı yüzünün de zaten büyük bir bölümünün görünmediği annesi. Babasına ait hiçbir şey yoktu. Olmamasına rağmen annesinden daha iyi hatırladığına kendiside şaşırdı. Demek o kadar başkaydı nefretle sevgi arasında kaldığı köprünün hatırı. Kokusunu aradı yoktu. Kâğıdın eskiyen kendine has kokusunu aldı ve onu da yere bıraktı.

Siyah beyaz fotoğrafların bile teknolojik geçişine tanık olabilmişti. İlk zamanlar neredeyse gri çıkan fotoğraflar yetmişli yılların hemen başında gerçekten iki renk olabilmiş. Siyah ve Beyaz. İçlerinden düğün fotoğrafına yöneldi. Karısının saçları salık, neredeyse belinde, duvak yere kadar, duvağın yanında aşağıya inmiş simden ipler. Yüzü tam olarak görünmüyor. Evlerine girmeden önce çekmişti karısının o günden kalan tek fotoğrafını. Şimdiki aklı olsaydı yanında dururdu. Gülümsedi. Karısını bile inanamazdı eski fotoğrafına.

Bir başkasına yöneldi. Kızını dünyaya getirmiş karısının kan ter içinde ne oldu der gibi bakışları. Yüzünde gülümseme yok; daha çok korkmuş bir ifade. Ama ilk saatlerini kaçırmadı baba olarak. Sonraki 4 çocuğunu da çekebildi Ahmet Efendi.

Artık puslu puslu renkli fotoğraflara yöneldi. Çocuklarının sünnetleri, hasta olduklarının anları. Piknik resimleri. Rakısına şerefe söylentisi, basit bir grevin görüntüsü, neden çektiğini bilmediği Bulvar gazetesinin başlığı, Türkan Şoray’la konuştuğu bir anı, gelinlerinin resimleri, git gide nasıl göbekli biri haline geldiğinin her bir detayları.

Uzun zamandır yapmadığı bu geçmişe yolculuk duygulandırmıştı Ahmet’i. İyi ki arada kadın günleri vardı. Torunlar, çocuklar derken hiç yalnız kalamaz olmuştu. Son zamanlarda aynaya da bakmıyordu. Gözleri buğulandı ve toplamaya başladı fotoğraflarını. Çok az bir yığın kalmıştı ki son resmini gördü. Dede olduğu belli olan resmini. Gerçekten yaşlanmış olduğu görünce apar topar topladı fotoğraflarını.

Her sabah evden işe yolculuğumun tanıdık adı çalıştığım şirketin servis aracı. Yaklaşık 15 dakikalık yol arkadaşlığında ki yüzlerin hepsi tanıdık. Neredeyse koltuklarımıza oturuş yerimiz bile biletli yolcular gibi belirli. Arada başka numaralı koltuklara oturan kişileri saymazsak tabi.

Evden işe sürecek yolculuğumda bir ucunu telefonuma taktığım kulaklığıma volüme vererek kulağıma denk gelecek kısmı yerlerine yerleştirirken sabahın şu dakikalarında beni ya neşelendirecek yâda hüzünlendirecek şarkıyı seçtim. Bu sabah kulağıma gelen ilk şarkının seslendireni MFÖ ve Yalnızlar Garı şarkıları.

Yazı turadan daha garip bir şey benim kendime yaptığım. Frekansı değiştirme fırsatım kendimde ama yaklaşık 3 yıldır hafta içi her gün devam eden bu yolculuğun bende ki oyunu. Her sabah her bir frekansın adını çok iyi bildiğim ses dalgalarını sadece ilk şarkı için değiştirmeden dinliyorum.  Bir şarkılık hüznüm ya da sevimcim olur.  Bazen karıma ilk evet dediğim anı bazen bir korku filmini bazen havadaki bulutu düşünürüm. Ağladığım zamanlarımda olur kimsenin göremediği. Saklarım yüzümün sol tarafında kalan bana yakıştığı hep nitelenen gamzemin eşiğinde. Öyle zamanlarım olur ki bir dans sahnesinde kendimi çılgınca dans ederken bulurum. Her hareketi yapmak kolay olur. Genellikle dans ederken partnerlerim başkaları olur. Karım bir masada oturur ve övünen gözlerle beni destekler görürüm. Kendi kendiyle konuşmanın dışındadır yaptığım.

Yalnızlığımdan kurtuluşun değişik avuntusudur. Kendi kendini köreltip yıpratmanın dışında bir çeşit hareketlilik. Her kesin hayalleri yok mudur nasıl olsa? Benimkisi kimine göre değişik kimine göre basit olabilir ama bu bazen bir akrabaya kırgınlığını bazen eşe kavuşma dakikalarının özlemini bazen çağın modası stres denen en yakın arkadaşımızı geride bırakmanın farklı şekillendirilmişidir. Hayat güzel. Sizde deneyin tüm gücünüzle.  Birazdan yeni günü şekillendirmeye başlayacağım. Bir sabah kahvesi içip hemen eşimi arayacağım. Sonra bilgisayarın ekranında beni nitelendiren mesleğimin kurallarını oynayacağım. Akşam olunca her salı değiştirilen duvar ilanı yerini bir sonrakine bırakana kadar benim eve gitmeden önceki ilk durağım olacak.  “Ne aptal bir ilan” diye diye  ona alışacağım. Ama hepsinden önce servisimden inip yüz metrelik yolumu yürüyeceğim.