Yarım kalmış insan hayatı kadar insanın aklında soru işareti bırakan yoktur herhalde.  Yirmili yaşların zirvesinde tüm güzelliğiyle çekip gitmenin istekliliğine anlam veremez insan. Ve sanır ki hiç geçmez acısı. Geçmiyor da sadece alışkanlığa dönüyor. Ve yine acısıyla gülümsemeyi nasıl becerir insan sorusu kalıyor aklınızda. Şimdi burada değilsin tabi ki ve doğum günün kutlu olsun demeyeceğim ama hep aklımda, orada, en son ki gecenin izleriyle oturuyorsun.

Sevdiklerine sıla olmanın sızısı azalır derdim içimden; bugün ziyaretine geldim. Özledim  bilesin…

Begüm Kazancı’ya ithafen.

Bu kitabı kim yazmıştır ve yukarıda adı geçen arkadaşları bir çatı altında toplamak kimin kararıdır bilemiyorum ama kitap için şunu söyleyebilirim dejevu. Amaç cümleleri şekillendirmek, ortaya zeki işler çıkarmak olsa da bu zeki çalışma günün modasına uygun ticari amaçla okuyucuya sunulanlardan.  İnsanüstü varlıklar, mükemmel vücutlar, âşık olunası suratlarla kanlı dayanışma. Stephenie dışından 6. His ve İlk Görüşte Aşk gibi bilinen kitaplarıyla Meg Cabot hakkında bilgi sahibi olsam da diğer isimlere ait hiçbir kitabı okumadım.  Kitap yaş ortalamanıza göre derecelendirilebilir. On sekiz yaş altı için biraz daha sevilesi türden. Ama kendi adıma sevmedim. Sonlarında bir belirsizlik tadı kalıyor zaten.  Kitabın adının çok geçiyor olması Stephenie Meyer adıyla satışı çıkartılmış olması.  Ama vampirlerle olan hikâyeler günümüzün modası olarak kitaplarda anlatılmaya, gerçekte var olup olmadığının yanıtı Google’da aranmaya bir müddet daha devam edecektir. Bu vampirler yeniden gün ışığından çekilene kadar buluşmaya devam ettiğiniz türden Cehennemde Balo Geceleri. Kitap emanetti bir an önce okunup sahibine teslim edildi : )

Kitap Yelda’nın yorgun ilişkisinden kaçmak için Güneydoğuya görev için gitmesiyle başlar. Görevi başka ülkelerinde katılımcılığı ile bölgedeki töre cinayetleri hakkında bir rapor hazırlamaktır. Ne var ki bir yandan işinin gerektirdiklerini yerine getirmeye çalışsa da Selim’e olan aşkı onu hiçbir yerde rahat bırakmaz. Kapsama alanının dışında olmadığı sürece kendini mutlu hisseden Yelda’nın Selim’in sesine olan tutkusu etkiliyor insanı. Sevdikleri uzakta olan ya da özleyenleri arattırıyor. Konuşmalarında zamana ihtiyacı olan çifti rol olarak giyinmiş olsalar da Yelda Selim için önemini öğrenmeye çalışır. Her telefon konuşmalarında ne yaptığını, biriyle beraber olup olmadığını anlamaya çalışır. Onun sesini duyması için de kayalıklara, kapsama alanına gitmesi gerekir. Tüm bu özlem duygusuna rağmen Tamer’le birlikte olmaya hayır demez Yelda. Zaman geçer özlemi çığ gibi büyür ve Selim gelir Yelda için. Tam kavuşma heyecanı ve kurşunlara hedef olan sevgileri.

Geçtiğimiz hafta sizlerle paylaşım adına sıkıntılı geçti benim için. Devamlı tık atanların fark ettiği gibi sorunlu iki üç gün geride bıraktım. İframe virüsü ile de tanışmış oldum böylelikle. Hacklenmenin değişik şekli. Aslında bunun tam anlatımını bilmiyorum ve en kolay bu şekilde özetleyebilirim.

Asıl anlatmak istediğim ise bu süreç boyunca sonsuz desteğini çekmeyen gece gündüz beni sitemin hakkında bilgilendirerek içimin rahatlamasına sebep olan Premium Template desteğine teşekkür ederim. Tercihimin doğru olduğu fikrimi pekiştirdiğiniz ve sabırla tüm sorularıma cevap verip sorunumu çözdüğünüz için bir kez daha teşekkürler…

 Sıradan bir çarşı alışverişinde O’nu tesadüfen görene kadar şartlar beklediği gibiydi. Aklını kullanma ve sezgileri konusunda çok iyiydi. Aşkı ile aklı arasında kalacak tiplerden de değildi. Mantık çerçevesinde kendine kazandırdıkları çok iyiydi ama içinden dökülenler farklıydı. O’nu gördükten sonra eşine olan mesafeli hüznünü düşündü. Yanında uyurken, üşürken, bir tatlıyı paylaşırken, anlaşılmakta zorluk çıkartırken ve bilerek kırılırken sorguladıkları vardı. Ve her gece kararının doğru olduğuna inandırmaya çalışıyordu kendisini. Acıyordu çokça ve son günlerde çok düşündüğünden adını sayıklamaktan korkuyordu geceleri.  “Unutmamak bu mu?” diyordu ve geçmişiyle yüzleşmeyi istiyordu.  

 Bir gün bunun olacağını biliyordu. Tercihini kendi gibi birinde yapmıştı. Kötü olan bir şey sıralamak zordu. Kötü aranıyor olsaydı bu kendisinden başkası olamazdı. Kadın olma konusunda tüm haklarına saygı duyan, yatağında sen ne istersin diye soran, kadınını yüz metre öteden tanıyan bir adamın tüm sevgisine sahipti ama yetinmeyi beceremiyordu. Çocukta vermeyi erteliyordu, çünkü gerçekten her yeni sorumlulukta gereksiz yere takılı kalıyordu. Aşkı terk edip aklının tercihine evet demişti; uzun zaman geçti ama çok iyi bir evliliği tehlikeye atmak üzereydi. 

 Her şey, şimdi ki gibi değişmeden önce, Sıla kalbinin seçtiğinin kendisine yetemeyeceğinden korkuyordu. Karşısındaki ise O’na yetememekten. Aslında birlikte olmak nasıl olurdu bilmiyorlardı. Denemek işe yaramaz gibi geliyordu. Altı yıldan sonra nerede olduğunu biliyordu ve bilinmek istiyordu.

 Karşı kaldırımda kıpırdamadan duruyordu. Bakışları sabit bir noktada. Uzaktan izliyordu. Değişecek ne olabilir merakıyla geçmişinden tanıdık adama bakıyordu. Bir gün mutlaka karşılaşacağız dediği adamı izliyordu.  Değişecek bir şey olmayacaktı ama acabalar son bulacaktı. Bu sadece kimseyi incitmeyecek küçük bir hesaplaşmaydı ve yanlış tek bir hareket etmeyeceğini biliyordu. Ağrılarının azalacağını düşünüyordu. Gülümsedi. “Seni hiç unutmadım” demeyecekti ama acaba “Biz diye bir şey olabilir miydi?” diye sormayı istiyordu. Kendi için acıyan bir kalp bulmak kendisini iyi hissettirecekti belki de. Hala sevilecek biri olduğuna inanmak istiyordu.  Aradan uzun zaman geçmişti ve değişen şeyler mutlaka vardı.

 İçeri yönlendirdi bakışlarını. Mesleği hala aynıydı. Henüz fark edilmediğini biliyordu. Bir müşteri ile ilgileniyordu.  Birlikte olduğu dönemlerde “Kesinlikle erkeklere hizmet edeceğim. Kadın ayağını ve kadın ayak kokusunu sevmiyorum “derdi. Erkeklerle çalışması için kadınlardan nefret ettirmediğine sevinmişti. Yâda kendinden sonra daha mı çok sevmişti kadın ayaklarını. O yıllarda küçük numara çalışan nadir ayakkabı firmalardan birinde tezgâhtardı. Uzaktan hareketlerini izlemeye devam etti.  Müşterisinin seçtiği ayakkabıyı ayağında denemesine yardımcı oluyordu. Dışarıdan bakıldığında küçük bir işletmeyi hatırlatsa da iş yerinin adına baktı. Her hangi bir kadın ismi yâda çocuk ismini anımsatmıyordu. Tanıdık bir markanın adı yazılıydı vitrinin üzerini kaplayan tabelada. Acaba kendi işlerinin başına geçmiş olabilir miydi? Sanmıyordu. Hem çok yakın hem çok yabancı  adama gitmek için karşıya geçti. 

Arkası dönüktü. İçeride Sıla, Ahmet ve birde Ahmet’le aynı işi yapan biri vardı.  Adamın yakasında kimliğini göstermek isteyen bir yaka kartı. Hemen yazılanları okudu. Ahmet ve adının İsmail olduğunu yakasından okuduğu için bilen Sıla varlığıyla iki adamın sohbetini bozmuş oldu. Tanınmayı hemen beklemiyordu her şey doğal bir karşılaşma gibi olsun istiyordu. “Otuz yedi numara ayakkabınız var mı?” diye soracaktı ki onunla karşılaştı.“Zamanın yabancılaştırdıklarını anlamasının tam zamanıydı. Göz göze geldiler.

 Söze dökülmüş bir şey yoktu. Uzun zamandan beri biliyorlardı bu türden konuşabilmeyi. Gözleri buğulandı sıcakla soğuk arasında kalan bedenleri alaca alaca oldu.

 Ahmet’in ilk sözleri

 “Hoş geldiniz.  Çok güzel modellerimiz geldi denemek ister misiniz” oldu.

“Evet. Erkek ayakkabısı ayağımda nasıl durur görmek isterim.” dedi gülümsedi.

Çok uzun olmasa bile sohbet ettiler. Ahmet’in de yaka kartı vardı yakasındaydı. Sohbetleri sırasında yaka kartında ki soy ismini okuyunca çoktan unutmuş olduğunu anladı. O’na değil geçmişe gençliğine özlem duyduğunu anladı”. Ayakkabı alacaktı ama almadı. “Kendine iyi bak” son sözü oldu.

 Anne karnı huzuru ve emekle kazanılmış hakkın gülümsemesi dudaklarında, yürüyordu. Hep akılda kalmak, hep aynı kokmak, hep hep olmak yokmuş, anlamıştı. Bu sırada telefonu çaldı ve ekranda eşinin adı yanıp sönüyordu. Telefonu açtı.   Karşıdan eşinin sesini duyar duymaz  “Biliyor musun yaşlılık bize çok yakışacak” dedi. Kazanmıştı…