Aklımda İzlerinle
Gece saatin ikisi. O zamanlar ne internet var, nede cep telefonu kullanmak bu kadar popüler. Hava çok sıcak. Bol bol okey oynadık. Saçma sapan şeylere gülmüşüzdür herhalde. Çünkü hafızamın bir bölümünü on yıl önce geride bıraktım. Kesik, yitik bazı detaylar bende. Sonra sık sık sarıldığımızı hatırlıyorum. Gece üçe doğru eve gidiş yoluna düştü. Dönüp dediği son şey “görüşemeyiz herhalde” oldu. Şakalaştık ve dediği oldu…
Yarım kalmış insan hayatı kadar insanın aklında soru işareti bırakan yoktur herhalde. Yirmili yaşların zirvesinde tüm güzelliğiyle çekip gitmenin istekliliğine anlam veremez insan. Ve sanır ki hiç geçmez acısı. Geçmiyor da sadece alışkanlığa dönüyor. Ve yine acısıyla gülümsemeyi nasıl becerir insan sorusu kalıyor aklınızda. Şimdi burada değilsin tabi ki ve doğum günün kutlu olsun demeyeceğim ama hep aklımda, orada, en son ki gecenin izleriyle oturuyorsun.
Sevdiklerine sıla olmanın sızısı azalır derdim içimden; bugün ziyaretine geldim. Özledim bilesin…
Begüm Kazancı’ya ithafen.






