Aslında tüm olanlar arasında kaybetme duygusunun yakıcılığı hissetmek dokunuyor belki de. O zaman ne iyi olmak ne de iyi olma inandırıcılığı istenilen gibi olmuyor. Korkuyorum ben sevdiklerimi kaybetme anının bir daha hiç unutulmayacak şekilde fotoğraflanmasından. Yani onları kaybetme öyküm bildiğimiz gibi basit sıradan olsun istiyorum. Bir gazetenin açıklı haber kategorisinde fotoğraflarını görmek istemem. Hiçlik içinde yok olurken o sayfalar birilerinin ayakları altında kalma düşüncesi bile doğabilir, ola ki düşünemeyecek hale gelen üzüntülerden açık bir pencere bulunabilirse.

Biliyorum. Durduk yere bir merakla başlayan bu yolculuk kendimi üzmekle bitti. Ama benim üzüntüm fotoğraflara yansıdıktan hemen sonra kaybolanların yaşam ortaklarının çaresizliği. Hemen acabaya geçiyorum. Gördüğüm o fotoğrafın gerisindekini merak ediyorum. Düşününce öyle beter kilitleniyor ki insan ekrana. Fotoğrafları büyüttüğümde tekrar tekrar hiç görmediğim kadar çok gördüm.  Sonra bir pıt sesi ve baktım ki ıslaklığın sebebi benim.  Tuhafım. Bir hıçkırık çıkacak da kendimi daha beter zorluyorum. Takıldım daha önce de gördüğüm fotoğraflara,  insan olarak ilk kez mi düşünüyorum utancı yaşadım. Öyle dolmuşum ki şimdi bile anlatırken beni buğulayan şeye bıraktım kendimi.  Sabah sabah bir ağlama nöbeti devrettim sonunda. Artık dolmuşum da vesile mi arıyorum; bilemiyorum. Ama pek beter takıldım.

Diyeceğim o ki dünya değişiyor. Belki de daha çok canileşip duygusuzlaşıyoruz. Çıplak gözle ölü görmek kadar doğal binlerce ölüm fotoğrafları günlük yaşantımızda dolaşıyor.  Ama duygusal olarak etkilendiğim kaç fotoğraf var onu bilmiyorum. Müessif paylaşım çok hâlbuki.  Bakmakla okur gibi bakmak arasında ki fark belki de. Ahh nasıl da çok şey yapmak isteyip nasılı bulamamak halinde kalıp en kolay şeyi yapıyorsunuz. Ağlayarak kendinizi rahatlatıyorsunuz. Keşke bir başlangıç noktası olsa. Keşke siyaset yüzünden, din yüzünden, tecavüz yüzünden, eş yüzünden, işkence yüzünden, psikopatlık yüzünden yüzlere yansımış boğazda düğüm bırakan o ifadeler bir saniye önce kayda alınmasa. Keşke o kayıtların hiç hikâyeleri olmasa. Keşke o fotoğrafların sebepleri kendiliğinden yok olsa. Keşke biri ne oldu dediğin de içimde yaşadığımı “takıldığın şeye bak” yerine sessiz kalarak saygıyla belirtse. Keşke hepimiz nasıl iyi olacaksa o şey olabilse…

Yüzlerce fotoğraf arasında rast gele bir fotoğraf daha dikkatini çekmişti. Zihninde bile hayal meyal hatırladığı yüzünün de zaten büyük bir bölümünün görünmediği annesi. Babasına ait hiçbir şey yoktu. Olmamasına rağmen annesinden daha iyi hatırladığına kendiside şaşırdı. Demek o kadar başkaydı nefretle sevgi arasında kaldığı köprünün hatırı. Kokusunu aradı yoktu. Kâğıdın eskiyen kendine has kokusunu aldı ve onu da yere bıraktı.

Siyah beyaz fotoğrafların bile teknolojik geçişine tanık olabilmişti. İlk zamanlar neredeyse gri çıkan fotoğraflar yetmişli yılların hemen başında gerçekten iki renk olabilmiş. Siyah ve Beyaz. İçlerinden düğün fotoğrafına yöneldi. Karısının saçları salık, neredeyse belinde, duvak yere kadar, duvağın yanında aşağıya inmiş simden ipler. Yüzü tam olarak görünmüyor. Evlerine girmeden önce çekmişti karısının o günden kalan tek fotoğrafını. Şimdiki aklı olsaydı yanında dururdu. Gülümsedi. Karısını bile inanamazdı eski fotoğrafına.

Bir başkasına yöneldi. Kızını dünyaya getirmiş karısının kan ter içinde ne oldu der gibi bakışları. Yüzünde gülümseme yok; daha çok korkmuş bir ifade. Ama ilk saatlerini kaçırmadı baba olarak. Sonraki 4 çocuğunu da çekebildi Ahmet Efendi.

Artık puslu puslu renkli fotoğraflara yöneldi. Çocuklarının sünnetleri, hasta olduklarının anları. Piknik resimleri. Rakısına şerefe söylentisi, basit bir grevin görüntüsü, neden çektiğini bilmediği Bulvar gazetesinin başlığı, Türkan Şoray’la konuştuğu bir anı, gelinlerinin resimleri, git gide nasıl göbekli biri haline geldiğinin her bir detayları.

Uzun zamandır yapmadığı bu geçmişe yolculuk duygulandırmıştı Ahmet’i. İyi ki arada kadın günleri vardı. Torunlar, çocuklar derken hiç yalnız kalamaz olmuştu. Son zamanlarda aynaya da bakmıyordu. Gözleri buğulandı ve toplamaya başladı fotoğraflarını. Çok az bir yığın kalmıştı ki son resmini gördü. Dede olduğu belli olan resmini. Gerçekten yaşlanmış olduğu görünce apar topar topladı fotoğraflarını.