Yani gerçekten keşiflerimizi tam olarak yapıp yapamadığımız konusunda çok doğru ifade olduğunu düşünüyorum.  Hani hep bahsedilen kısır döngünün kararlılık aşamasında alıcılarımızı, özelliklerimizi değiştiriyoruz sanırım.  Varsa gerçekte altıncı his, zorluklarına rağmen, olaylara serin bakabilmek olabilir. Can yakıcı olmasından ziyade gerçekte olup olmadığını bilmek önemlidir bence. Hani derler ya kimse sizi sizden daha iyi düşünemez diye. Belki onca gereksiz saçma sapan sıkıntı, kendimize vermemiz gereken düşünme payını ayırmıyor olmamızdandır. Onun için bazılarımız daha cesur, daha mutlu ve anlık anları kaçırmayı ret eden ekipten oluyor. Kendime gerekli önemi vermeye çabaladığımı düşündüm.  Hani o ilk on saniye dedikleri anın bu denli yaşama dâhil etmişliğimin sebebi düşünme işini bir şekilde süreklilik haline getirmemden kaynaklanıyor galiba. Yani bazıları tanımak için üç beş görüşme ihtiyacı duyup bir insanı sevip sevemediklerine karar vermeye çalışırken, benim için kısacık bir an yeterli oluyor.

Çifte mutsuzluğun örnek zenginliği sizin bazılarından uzaklaşmanızı sağlar. Çünkü umudunun bittiğini bilmekle kendini iyileştirme çabasını ancak kişinin kendisi becerebilir. Bu yüzden eskiler çok kıymetli. Hesapları görülmüş, bitmiş, geçmiş. Hüzünde, mutlulukta, varsa düzeltmede bitmiş. Yani bitmişliklerini gönül rahatlığıyla yeniden aklımıza getirirken raf ömrü için yaptığımız çalışmaları unutuyoruz ve bugün bu yüzden bu denli sıkıcı oluyor bazen.   Sorumluluk değil de daha hoyrat bakan aktif bedenin başkaları tarafından artık şöyle oldun böyle oldun sözleriyle şartlı etkilediğini de kabul ediyorum; hep ret ettiğimi paylaşıp, başkalarının etkisiyle yorum yapanları anlayamadığımı da ekliyorum.

Uzun lafın kısası inek olmayı seviyorum tam da bazı sebeplerden dolayı.  İnanılmaz demoralize olduğum, büyük bir hayal kırıklığıyla kapattığım haftayı, profesyonel anlamda ki emeklerim gitti endişesini hafifçe geride bırakıldı tarafımdan. Paniğe kapıldım tabi. Bir haftadır sessiz sessiz sindirmeye çalışıyordum durumu. Olur bazen.   Yenisine, başararak kaybetme hazırlığımı bitirdim, güçlendim, öğrendim de geldim…

Bir dönem herkesin elinde olduğundan bende ters etki yapan,  bir nevi popülerizm gibi algıladığımdan uzak durduğum bir kitaptı. Nicedir beni beklediği halde içimden gelmediği için iki yıl bir köşede bekledi desem abartmış olmam. Ama sonunda bir şey oldu ve soluksuz okudum.

Olaylar Simgebilimi Profesörü Robert Langdon’ın ve asil kan soyundan geldiğini sonradan öğrendiğimiz Sophie dönemecinde geçer.  Aslında her şey Paris’te bulunan Laovre müzesinde müdürlük yapan Sauniere’nin öldürülmesi ve kahramanlarımızın kendilerine şifre bırakmasıyla başlamış olur. Yine kitapta bulduğunuz başarılı tarihçi Teobing ile olaylar daha şaşırtıcı hal alarak kitaba bağlanmanıza yardımcı olur.

Da Vinçi Şifresi tüm dünyada kırk dört dile çevrilmiş ve yetmiş milyondan fazla satmış özelliğiyle kırılması zor başarılardan birini elde etmiştir. Felsefe Ağırlıklı mistik havası ve sırlarla dolu olduğunu öğrenmiş olduğumuz Da Vinçi eserlerinin kitap içinde ki bulmacaların cevapları olması, Hz İsa’nın tarihine yolculuk yapmamız ve anlatılanlar düşünüldüğünde on üzerinden on almayı gerçekten hak eden başarılı bir eser.  Dan Brown hakkında diğer kitaplarını okuduğum da edindiğim fikir daha netlik kazanmış olacak ama gerçekten bilerek yazıyor. Çok başarılı buldum.

Kitap üç arkadaşın geçmişlerinde ailelerinin terk ettiği evlerini merak etmeleri ve Filistin’in Ramla kasabasında geçmişlerini bulmaya karar vermeleriyle başlar. Sonuçta zaman geçmiştir ve hiçbir şey eskisi gibi değildir. Hayal ettiğine en çok yaklaşan Bashir’in Dalia tarafından evine davet edilmesiyle olaylar gelişir.

Kitaba tarafsız gözle bakmak ve anlayabilmek şart. Öncelikleriniz, dini görüşünüz bir adım geride, siyasi farklılara hak verme isteği hemen yanı başınızda durmalı.  Kitap birçok belge toparlanarak yazılma özelliği taşıyor. Hikâyeye dönüştürülmesinde bilgilendirme hizmetinin etken yattığını düşünüyorum. Eğer ki tarih kitabı gibi raflara sunulsaydı sahip olan ve okuyan sayısı az olurdu. Ama yazar için tarafsız bakmaya çalıştığını düşünüyorum.

Kitap ilk satırlarını tıbbı bir gerçeği açıklayarak başlıyor. Sonunda da “ Bu konu hakkında tek bir fikirleri dahi yok “ cümlesiyle bitiyor. Benim ilk sayfalarını okumaya başlarken acaba bu cümle ne anlatıyor kargaşasıyla başladım. Çünkü kesinlikle sanki tüm olaylar bu cümle eşliğiyle başlayacakmış gibi gelmişti. Kâğıt oyunları ile ilgili bir bilgim olmadığı için ilk sayfalarda “eyvah!” dedim. Eğer böyle giderse kâğıtların dilini öğrenmem gerekecek yâda kitabı rafa kaldırmam. Ama neyse ki korktuğum gibi olmadı. Merakla ilerleyen bir süreç başladı benim için.

Bu kitap özellikle matematik teorilerini felsefeyi birbirine çok iyi harmanlayarak anlatmış. Hem matematik hem felsefe hem de bir hikâye okuyabilmek ve bunların hiçbirinin birbirlerinden ayrıştırılmadan kopmadan anlatılması çok keyif vericiydi. Hani yazarlık zekâ gerektiren bir durumdur ya işte ben gerçekten bu yazarda ve bu yazarın kaleminde bunu hissettim.

David – Jasper – Nava – Forsythe –Doc- Grimes ve diğerleri…

Kitabın sonunda şöyle bir açıklama var “Bitirmek için yarını başkasına anlatmak için bitirmeyi bekleyemeyeceksiniz” Hani bu çok abartılı bir cümle olur ama sonunda hadi be dedim. Sonunda ki mesajı anladığımda duygulandım. Ve bir kitabın sonu ile başlangıcının bu kadar farklı olmasını ve sonuna kadar sonunda her şey ne için yada ne olacak sorusunu hissetmek çok keyifliydi. Her şey Betsy içindi…

Şimdilerde yazarın ikinci kitabına başlayacağım empati’ ye. Bakalım onunla ilgili paylaşımlarımız nasıl olacak…

Genel konusuna gelince;

Tıp alanında isim yapmış oldukça başarılı Breure’nin yanına bir gün Salome adındaki kadının gelip arkadaşı Nietzsche için yardım istemesiyle olaylar başlar. Son derece ümitsiz bir durumda olan Nietzsche herşeyden habersizdir. Bir şekilde ikna edilir ve tıp alanındaki başarısından dolayı adını duyduğu Breure’den yardım ister. Kitap Nietzsche ile Breure’nin ikili konuşmaları eşliğinde devam eder. Özetlemek gerekirse her ikiside hem hasta hem doktor görevi üstlenirler.

İlk başta Breure bunun farklı bir strateji olmasını planlarken zaman içerisinde konumlarına çok alışırlar ve çok yakınlaşırlar. Nietzsche zaten başarılı ve zeki bir flosoftur ve Breure Nietzsche iyileştirmekten daha çok kendi ruhunu iyileştirmektedir. Bu yöntemle uzun süredir sorunlu giden evliliğinide düzeltmiştir. Yine bir gün birlikte konuşurken Nietzsche daha fazla sır olmaya dayanamaz ve herşeyi anlatır. Bu aynı zamanda birbirlerine gerçekleri söyledikleri tek andır. Ümitsizlik hastası olan Nietzsche belki de yıllardır ilk defa ağlamaktadır. Zaten kitabın adıda buradan gelmekte. Sonuç olarak dost olurlar ve bir daha birbirleriyle karşılaşmadan hayatlarını yaşarlar.

Kesinlikle kıvrak zeka, bilgi, araştırmaya bağlı hakimiyet kokuyor kitap.

Konusundan bahsediceğim ama kitabın yazarına ait bilinmesi gereken detaylarıda paylaşmak istedim. Şibumi kitabının yüzyetmişinci sayfasında da bu türden bir not bulabilirsiniz. Yazarın daha önceki bir kitabında bahsettiği dağa tırmanma yöntemini, detaylı anlattığı ve bu kitabın sinemaya uyarlanması sırasında kitapda anlatılan yöntemin denenmesi, başarılı bir dağcının genç yaşta hayatını kaybetmesi ile sonuçlanmış. Tabi bu yazarın bazı teknikleri detaylı anlatmasına engel değil. Bu kısmı pek dikkatimi çekmemişti, ama bir başka kitabında iyi korunan bir müzeden bir tablonuın nasıl çalınabileceği ile bilgi vermiş , kitabın italyanca çevirisi pisayasa çıktıktan bir süre sonra Milona müzesinden üç tablo Travanian yöntemiyle çalınmış. Dolayısıyla her yaptığını yapmaya çalışanları düşürenek kitaplarında bazı detayları atlamamaya karar vermiş.

Şibumi, koyu bir amerikan düşmanı olan, bir japon generali tarafından büyütülmüş; Go oyunu konusunda usta olmuş , yakın algılama tekniği müthiş derece de ilerlemiş Nicholai Nel karakterini anlatır. (ama ne karakter) Bask dili dahil toplamda yedi dil konuşabilen dünyanın en başarılı katilidir. Çıplak elle adam öldürme konusunda dünya da bir benzeri yoktur. Kaldı ki Travanian buraları kitabında net olark açıklamamıştır. Kendini emekli ederek yaşadığı şatosundan bir arkadaşına olan vefa borcunu ödemek için çıkmak zorunda kalmasıyla keyifle okunan bir roman şeklini alır.

Kitap baştan sona keyifle okunurken karakter olarak da Nel için süper dedirtiyor. Yakın algılama tekniği sayesinde üç yıl hücre cezasını tamamlayıp dışarı çıkınca kimse fotoğrafını çekemiyor. Bu benim için küçük ama ilginç bir detay. Ve Japon generali ile Go oyunu oynarken şibumi ile ilgili yaptıkları konuşma.

“anlatılmayacak bir niteliği tarif etmem çabası. Bidiğin gibi şibumi, sıradan, olağan görünümlerin altında yatan gizli gizli üstünlükleri anlatır. Şöyle düşün. O kadar doğru bir söz ki cesaretle söylenmesine gerek yok. O kadar dokunaklı bir olay ki, güzel olmasına gerek yok. O kadar gerçek ki, sahici olmasına gerek yok. Şibumi demek, bilgiden çok anlayış demek. İfade dolu bir sessizlik demek. Kendini kanatlama gereği duymayan bir alçak günüllülük demek.”

Bu cümlelerden sonra Nel kendine bunu bir yaşam felsefesi seçer.

Gerçekten çok başarılı bir kitap. Yazarın diğer kitaplarının da bu kadar hatta daha başarılı olduğunu duydum.Bundan sonrası ancak okundukca netlik kazanacak. Kitap kitaplığımda.