Kitapta bunların özetidir. Zengin bir ailenin genç oğlunu yetiştirsin, onu evliliğe hazırlasın diye artık yapmamaya yemin etmiş Kostak Emine ‘nin hikâyesi.

Kitap Denizli’de geçer. Konu ile kısa bir araştırma yaptığınızda da Denizli iline ait eski bir gelenek olduğunu öğreniyorsunuz. Fakat eğreti gelinler hiç evlenemez, çocuk doğuramaz ve âşık olamazlarmış. Çünkü sadece küçük bir bohça ile çağrıldığı eve gider, orada bakılır, işinin bittiği düşünüldüğünde ise başka birinin evine yollanırmış. Ancak tecrübesine rağmen güzellikleri tükenmeye başladığında eğreti gelinlik yaptığı gençlerden birinin himayesinde, istenilmesi durumunda kalabilirmiş. Böyle bir hayat yaşar, insanlarda bunu doğal karşılarlarmış.

Şükriye Kozalı’nın kaleminden de dökülen bu tür bir konudur. Kostak Emine’nin parasızlıktan son işim diye kabul etmek zorunda kaldığı ve sonunda aşık olarak aşkına kavuştuğu hikayesi. Konusu ilginç geldiği için okuduğum sevdiğim kitaplardan. Kitap sinemaya da aktarıldı. Filmini de izledim ama kitapla kıyasladığınızda kitap çok çok başarılı.

Daha fazla bilgi için buradan faydalanabilir, ister cep telefonlarınızdan 5290 mesaj göndererek isterseniz de Türkiye İş Bankası, Garanti Bank, Yapı Kredi ve Akbank’tan 5055 Nolu hesap numarasına bağış yapabilirsiniz.

Seyhun düşünceleriyle şirketine adım atarken kapıda onu bekleyen personelinden Ali’nin “günaydın efendim” sözüyle kendisine gelir gibi oldu. “Acaba nasıl görünüyorum?” sorunu cevapladı günaydınla birlikte.

Kaç yıldır birlikte omuz omuza sırt sırta çalışıp kendilerini bu güne taşıyan işlerin temelini atmamışlar mıydı? Parayı pulu değerlendirebilen beyinleri söz konusu aşkları olunca hızla tükenmiş ve bu sabah Sakine’nin dediği gibi artık çocuklarının sadece babası olarak mı bırakmıştı?  Bitmiş miydi? Bitirebilir miydi?

Günaydınlar eşliğinde birkaç metre yürüdü. Kısacık bir yürüyüş ve kıpırtısız dudaklarıyla kendi kendine konuşuyordu Seyhun. Kendini otomatiğe bağlamış, günlük yaşamın sıradanlığı ile kendisini yedinci kata çıkartacak asansörü çağırdı.

“Demek çocuklarının babasıyım artık. O zaman bitiririm bende.” diyordu Seyhun. Ne olacak yani bunca yıl devam etti diye bundan sonra devam edecek değildi ya. Ara ara oda göz çapkınlığı yapmamış mıydı?  Eh canının başkalarını çektiği zamanlarda oldu. “Keşke” dedi. “Keşke”. “Çocuklarının babasıymış. Bulsun bakalım benim gibisini. Sakine hanım Sakine Hanım sen kimsin be sen kimsin ki senin için yas tutayım!” İçinde öfke nöbeti gelgit zinciri ile Seyhun Sakine’yi boşamış her geçe gönlünü birinin yatağında eğlendirir bulmuştu ki asansörün kapısının açılması ile öfke nöbetinden azda olsa uzaklaşıp asansöre doğru adım attı. İçeri girip yönünü kapıya doğru çevirirken içeride ki insanların günaydın efendim sözlerine sadece başıyla selam verdi. Ve tabi hemen O’nu fark etti, O’nu gördü.

İşte hemen arkasında sol köşede onca güzelliği ve kokusu ile duruyordu. İçi kıpırdadı. Hafifçe öksürdü. Kanın basınç yapan hali hiç olmadık yerlerde kendisini gösterirdi. Erkekliğin bu yanını hiç sevmezdi Seyhun. Ceketini kolundan alıp üzerine giyinmek, vücudunun oynadığı oyunu unutturmak için dikkat dağıtmaya yöneldi. Hayat her türlü güzelliği ile orada, asansörün sol köşesinde duruyordu. Saçları ne beline ne de omuzlarına yakındı. Fönlenmiş duruyordu. Dudaklarında hafif ve tadını merak ettiren bir ruj, kokusu burnunun hemen ucunda. Bu rengi yeni kullanıyor olmalıydı. Yoksa kesin fark ederim diyordu. Öfke nöbeti gururu, aklının karışıklığı ile offf. “Boş ver” dedi içinden daha güzeli…

İki kat sonra asansör durdu ve dört kişi indi. Geriye beş kişi kaldılar. Beşinci katta yine duracaklarını çok iyi biliyordu Seyhun. Ve sol köşede soluğunu yanında hayal eden Sevgi ile baş başa kalacaklardı. Ona yakınlaşmak için bir katlık yolculuk işine yaramazdı.  Bunun hayalini çok kurmuştu. Asansörün düğmesine bassa bana bak kadın dese ve ona sıkıca sarılsa. Ara ara düşünür ama o ağır ciddi duruşuna, personeli ilemesafesine zarar gelir düşüncesiyle hiç yapmadı Seyhun. Artık neredeyse Elli yaşına gelmişti ve bu türden gençlik heyecanını hak ettiğini düşündü. Sonra hüzünlendi. Ne vardı ki kalp kıracak.

Asansör tamda beklediği noktada diğer yolcularını indirmek için durdu. Seyhun onca pişmanlığına rağmen aklındakileri uygulamaya karar verdi. Personeli iyi çalışmalar eşliğinde asansörü boşalttılar. Bu sefer Sevgi tedirgin bir öksürük çıkardı. Seyhun hala arkasını dönük şeklinde duruyordu. Kalbinde tarifi zor bir kıpırdama; tüm bu duygular yaşanırken asansörün kapıları kapanmış harekete geçmişti ki iki kat arasında Seyhan asansörün durdurdu. Garip sesler ve gürültü çıkardı asansör. Hafif korkuttu ve iki kat arasında durdu.

İşte orada kendini iyice köşeye sıkıştırmış bir şekilde duruyordu. Ne oluyoruz der gibi bakan gözleriyle Seyhun’un içini kıpırdatıyordu. Sonra “Seyhun” dedi kadın. “Seyhun ben …”

Şimdi konuşma zamanı değil sessizce birbirlerini şımartma zamanıydı. Yavaş yavaş öpüştükten sonra Seyhun, “Özür dilerim” dedi.  Sevgi; “Bende. Tüm o sözler içinde” dedi.

“Pişman oldun değil mi ?”

“Çok üzgünüm. Benim için önemini biliyorsun. Ama lütfen ne söyleyeceksen tane tane yavaş yavaş söyle. İncitmeden, kırmadan, beni öfkelendirmeden.”

“Söz daha dikkatli olacağım”

“Bende ama her tartışmamızda bana Sakine deme lütfen. Bu beni daha çok kızdırıyor” dedi

Sevgi devam etti. Sabah söyleyemediklerini anlatıyordu. Seyhun tüm bu konuşmalar sırasında şanslı birlikteliklerine ve onca iyi kötü paylaşımlarına rağmen birbirlerinden ayrı olamamalarına bir kez daha gönlü rahatlayarak eşine sarıldı ve kısa öptü. “Bu ruju yeni almışsın.” dedi. Gülümsediler ve yeniden yakınlaşmışlardı ki “Seyhun bey iyi misiniz?” sorusu geldi.

Sanal âlemin sahiplenici samimiyetsizliği belirgin değildi tabi o zamanlar. Her çeşit oyunun doya doya çocuk çığlığında yaşanıldığı zamanlardı. Sabah kahvaltısını yapan her bir çocuk oturmamış seslerinin tiz ve bas sesleri arasında gürültü oluşturur ve sitenin anlayışlı sakinleri güne bu sesler eşliğinde başlardı. Günaydınlar olurdu bol bol. Sıcak komşu sohbetleri. Kahve içmek için sıraya girilirdi. Tüm bu samimiyete sahip çıkma dedikodusu katılır azıcık serpilip büyümeye başlayan kızların memelerinden, erkeklerin seslerinden konuşulurdu.

…..

Halim bak bu sana olabilir belki?

Deneyeyim o zaman dedi

ve …

 Kız ve erkek ilişkileri çocuk kalpleriyle bile birbirleri için ayrı önem taşırdı. Bu yüzden İnci’ye çok düşkündü. Her gün sadece ikisi büyüyüp daha az oyuncaklı dünyalarına adım atmadan önce bu adımı özleyeceklerinden mi bilinmez ama oyuncaklarını paylaşırlardı. İçinde yapıştırma çıkan sakız modası vardı o zamanlar. O çıkartmaların ambalajları belli sayıda toplanır yeni popüler olmuş televizyon reklamlarının verdiği adreslere postalanır ilk bin kişiye çıkartmaları yapıştıracakları afişler gönderilir daha da şanslılarsa ilk üç kişiye gönderileceği vaat edilen okul setini kazanabileceklerdi. İşte her ikisi de bu afişlere sahiptiler ve kavga dövüş annelerinden aldıkları paralar ile bir avuç çıkartmalı sakız almış çiğnemekle şekerini emmek arasında güzel kokan sakızları çıkartmaları için ziyan ederken birbirlerine aynı olanları vererek keyifli zamanlar paylaşıyorlardı.

…..

O’nun gözlerini gördü

…..

Çok sıcak bir günde iki blok arasında gölge düşen yerde kafa kafaya vermiş sohbet ediyorlardı. Bu gün diğer günlerden farklı bir sessizlik vardı. İnci, çocuk kalbinin suçlu hissine kapılarak babasının tayini çıktığını iki hafta içinde Gaziantep’e taşınacaklarının haberini vermişti. Sonrası derin bir sessizlik ve her yaş insana ait doğal ayrılık acısının ilaçla geçmeyen çaresizliği…

….

Çok şaşırdı onu tanıdı ve onun da bu şaşkınlığı yaşadığını anımsadı. Bir adım atmak istedi öne doğru ama durdu. Ufacık bir baş hareketi bekleyordu.

…..

Sayılı gün geçmesini istemediğinde çabucak geçer. Günler hiç durmadan birbirlerini kovalar sanki. Ayrılık günü perşembeye denk gelmişti. Geceyi uykusuz geçirmiş erkenden en güzel giysilerini giyip İnci’nin yanına gitmişti. İnci O’nu görsün, beğensin istiyordu ve tabi hiç unutmasın. Anne babaları birbirleri ile vedalaşırken onlarda daha önce birbirlerine verdikleri adreslere mektup yazma sözü vererek, birbirlerinin gözlerine bakarak son dakikaların çocuk izlerini yazıyorlardı. Aslında her şey çok kolay oldu. İnci’nin annesi ona gitme vakti geldiğini söyledi sonra arkadaşına sarıl dedi ve komşularının arkalarından dökmesini beklediği su dökülene  kadar kızının vedalaşmasına izin verdi. Son söz seni seviyorum oldu İnci’nin. Arabalarına bindi ve uzun bir yolculuğa yeni hayatına doğru yol aldı. Gitmek mi kolay kalmak mı hep tartışılsa da kalanın gözleri buğulandı ve annesinin kollarına bıraktı kendisini…

…..

Hayır, O’da öylece bakıyordu sadece. Hiçbir şey demiyordu. Bekliyordu. Kazak elinde bekliyordu Halim. Sonra karısı yanına geldi ve giyinme kabinine doğru yürümeye başladılar. İnci de yanına gelen ve muhtemelen eşi olan adam ve birbirinin tıpatıp aynısı ikiz kızlarıyla yürümeye başladı. Birbirlerini çok iyi tanıyan, çocukluklarını sarmalayan çok yakın anıların sahibi idiler. Ve ne kadar burunlarını çeke çeke ayrılmış olsalar da ellerini tuttukları kişiler en çok önemsedikleriydi bu yüzden iki yabancı olabilmeyi sevdiler.

Eylül’ün Atıf – Musa – Stevan – Yusuf ve Bünyemin’le yeniden başlayan hayatı. Kimiyle  güçlü bir kadın, kimiyle kocasının  ailesi hapsine sıkışmış iki çocuklu kadın, kiminde farklı ülkerin başarılı aşığı oyunuyla buluyoruz. Birbirinden farklı beş kadın erkek hikayesini okurken hepsinde kendinize en yakın olanı yada olasılıklarınız listesinde seçtiklerinizle Zehra Tezvaran’a katılıyorsunuz.

Akıcı ve anlaşılır bir dille yazmış. Yazarın, sahip olup okuduğum tek kitabı. Popüler kitapları hakkında hiçbir fikrim yok.  Önerileriniz olursa bu beni mutlu eder. Sakin bir kafayla okuyun özellikle evli çiftler için sıkıcı tartışmalara sebep olabilir : )