Bir Perşembe günü, hayat dolu umutlarla düşünceleriniz demli ya da paşa çayı kıvamı tartışmasına katılmış, tüm görselliğinize sahip çıkmış kişnek bir hayatın kaybettik vurgununa rağmen düşen ateşi kor edip, yeniden saldıracak gücü sahip çıkar mıydınız? Bu çıkışın yeniden hayal kırıklığı olma ihtimalini göze alır mıydınız? Kaybetmeyi kaybetmeden kesinleştirir miydiniz?  Yine de tüm geride ki izlerinize sahip çıkıp derin bir nefes alıp evet başlıyorum der miydiniz?  Sanırım bu kazanacaklarınıza göre değişecek ihtimaller zinciri.  Derin bir nefes için azıcık desteğe ihtiyacım var. Sadece hepsi bu.

Yeni bir deneyimin keyfi, planladığımız yaşam standartlarımızın harcayalım diye seçenek olarak sunabildikleri kadar önemli. Her tür yaşamsal değerler tecrübe ile tespit edilmese de yaşama alanımın olgunlaşma hikâyesi yeni bir boyut kazandı. Geride kalan yıllara kafamı kaldırıp baktığımda tecrübelerimle olgunlaşmaya, çocuğumun gözünde yeniden çocuk gibi görünmeye başlayana kadar devam edeceğim. Hâlbuki öyle bir vakit vardı ki ben de küçük bir çocuktum. Cesaretlendirilmek isterdim. Ama roller değişti. Sabırlı olmayı, kontrolü elden bırakmamayı, sesimi tonlamayı öğrenerek cesaretlendirenim. Küsmelerim daha olgun gerekçelere dayanır oldu; bir de kaprislerini çekmeye başladıklarım. Her zaman özlemenin nasıl bir tanımlama olduğunu da öğreniyormuş insan. Değişiyormuş, abla teyzeye dönüyormuş birde yeniden oyuncakların. Onca olgunlaşma duygusuna rağmen çocuk gibi de kalabiliyormuş ruhun. Karşılıklı anlayışın, samimi sarılışların ve herkesten önce biz düşüncesiyle değerli oluyormuş ailen. Arada “ tamam, onun için, sen büyüksün diye itiraz etme” sözlerinin şaşkınlığıyla farkında olmadan yansıyana hayret edebiliyormuşsunuz.

Çocuk aklının geri çevirmesiz kabul ettiklerini ve kalbinin kırılma noktalarında neden sorusuna aynı cevabı kaç kez verdiğinizi unutup farkında olmadan sınava tabi tutulduğunuzu anlıyorsunuz bazen. Tabi gülümsemeniz hep cebinizde sessiz sinema oyununun tek yanıtı “seni seviyorum” eşliğinde. Hayat zor içinde duygusal gelgitlerin sıkıntısı gözler önünde kaldırımda, kucakta, bir pantolon cebinde, bir hıçkırıkta, bir kutu hapta yaşanmaya devam etmekte. Onları da biliyorum ama ilk başta dedim ya bunu kendime ayırdım.

Cevaplar her zaman yaşanarak öğretmeyi değil, olasılık üzerinden hesaplamaları tercih edebilir. Sadece bazı zamanlar hafif bir dudak burukluğu da kalabilir. Şimdi başkayım. Yeniden büyüyorum ve öğreniyorum. Severek yapmasını dilediğim mesleği olsun istiyorum. Oynarken öğreniyorum O’nu, farkında olmadan yeteneklerini fark ediyorum. Her gün biraz daha hem acemi oluyor hem de acemiliğimi atıyorum. Aile kavramı önemlidir. Ne olursak olalım sevgi ve saygıyı eksik etmez birbirimizle gurur duyarak hep kucaklaşırız. Bu aileme ve kendime armağanımdır bir de aklımda kalmış dünyaya getiremediğim diğerine…

Bu yazım daha önce misafir kalemler katagorisinde Evren Günlüğü’nde yayınlanmıştır. Evren Günlüğü’ne saygıyla.

Üç yıl önce Mayıs ayının altısı gibiydi, günlerden Salı. Dışarıda feci bir yaz yağmuru. Sığınacak, az ıslanacak bir yer arıyordu.  Telaşla adımlarını atıyordu ki Özge’yle çarpışmış, kendisini yerde suyun içinde bulmuştu. Özge nasıl özür dileyeceğini bilmeden, onu hemen üç beş adım ötede duran, eski ahşap binanın içine sokmuş, aklına gelen tüm özürleri dilemişti. Aşkın ıslandığına mı yansın yoksa Özge’nin iki büklüm hallerine mi anlayamamıştı. Sonra nasıl olduğunu şimdi bile tam hatırlayamadığı yüzünü güldüren yaşanmışlıklar. Mikrofonla tanışma hikâyesi.

Kendi yayınında çalacağı bazı şarkıları seçmeye başladı. Üç saat içinde dakika süresine göre değişse de reklam kuşakları dâhil kırk – kırk beş şarkı çalabiliyordu. Ufak ufak yayına başlarken kullanacağı anonsuna yoğunlaşmaya karar verdi. Herkesin bildiğinin aksine birçok dj notlar alarak çalışıyordu. Sözlerinin tam anlaşılır, tane tane çıkması bakımından iyi detaydı. En önemli profesyonellik okunuyormuş izlenimi vermeden konuşabilmekti.

İlk katta büyükçe bir toplantı salonu ve mutfak vardı. Mutfakta da Ayşe Hanım. “Hoş geldiniz kızlar” dedi. Sonra ikinci kata çıktılar. Merdivenlerin hemen karşısında küçücük bir oda. Bu odanın bir köşesi en fazla iki kişi alacak kadar camla ayrılmıştı.  İçi yumurta konan kartonları andıran sarı süngerle kaplanmıştı. Ayrılan bölmenin tam karşısında siyah bir masa, masanın üzerinde üç bilgisayar bir sürü adını bilmediği cihaz vardı. Özge Aşkın’daki durgunluğu anlayınca ”gel” dedi. Aşkın’ı camla ayrılmış yere aldı.  İçerisi insan nefesi ve tütün kokuyordu ama kendisine bağlıyordu.  Özge’de masanın tam karşısına geçti. “Burası benim iş yerim. Burada çalışıyorum. Bu odada ses kayıtları alıyoruz gördüğün teknik cihazlarla montaj yapıyoruz” dedi.  Bilgisayarın karşısına geçti. “İstersen sende deneyebilirsin…  Mikrofona yaklaşıp kulaklığı da kulağına takar mısın? Sonra yayın odasına da bakarız.” dedi. Aşkın kalbinin kütlemesini, önünde durduğu mikrofondan duyulduğunu sandı. Islak bir kedi yavrusu gibi hissediyordu kendisini. Özge’nin rahat halleri de sinirini bozmuştu. Yine de denemek istiyordu. Düştüğünde ıslanan kitaplarını yere ayağının dibine koydu. Sonra mikrofona yaklaştı. Ağzından dökülen tek şey “Şimdi konuşuyorum “ demek oldu.  Aşkın mikrofona yönelip konuşmadan önce Ayşe Hanım’ın radyoda çalışan diğerlerine; yeni birinin geldiğini söylemesi, o sırada üst katta bulunan müthiş uyumlu radyo çalışanlarından bir grup kapının hemen girişinde toplanmışlardı. Aşkın’ın mikrofon karşısında ilk söylediği “şimdi konuşuyorum “ sözü hepsinin yüksek sesle gülmesine sebep olmuş, istemeden Aşkın’ın kızarmasına sebep olmuştu. Ne söyleyeceğini tam olarak bilememenin verdiği tuhaf duyguya, kulaklıktan kendi kulağına dönen sesi de eklenince daha çok yabancılaşmış; hızla, kaçmak isterken yere koyduğu kitaplara takılmış, mikrofonla birlikte yere kapaklanmış, mikrofonun kablo bağlantısına gelen kısma başını çarpmış, çarpma sonucu sol kaşının açılmasına sebep olmuştu. Tabi sonrasında herkeste derin panik hali. Hem nemli hem de zavallı gibiydi. Onu içeriden çıkartan Özge ; “ Geçmiş olsun, artık sen bizimsin” demişti. Aşkın anlamaz gözlerle kendisine baktı ve Özge devam etti “Artık mikrofonun tadına baktın, bırakamazsın.”

Sıra kendisine gelmişti.

Yayına başlaması için bir kaç dakikası vardı. Özgenin çaldığı şarkıların listesini baktı. Anonsunu yazdığı kâğıdı, sanki beyninde kurmuş gibi konuşma şekline sokarak okuyacağı ve rahat rahat göreceği yere, bilgisayar ekranın hemen önüne yerleştirdi. Yayının tüm akışının ana kumandası mikserde mikrofon ayarlarını yaptı. İlk çalacağı şarkının introsunu çok iyi bildiği halde ön dinleme yaptı ve anonsunu tekrar etti.  Arkasına yaslandı.

Sol kaşının üzerine dokundu. Soğuk havalarda sızlayan ve en büyük aşkını hatırlatan. Adını söyleyebilirdi yâda herhangi bir şey, O ;“şimdi konuşuyorum” diyerek arkadaşlarının dikkatini çekmişti. Kaç tane insan mikrofonun karşısına geçip “şimdi konuşuyorum” derdi söylenecek onca şey varken.   Gülümsedi. Bu hikâye burada olmasının sebebiydi.  Potansı kaldırdı ve ruhu huzurla doldu.

Mutlu perşembeler. Şuan dinlemekte olduğunuz sesin sahibi Aşkın’la berabersiniz ve burası Kentinizin Radyosu…