Yeni bir dönem geliyor. Bu aynı zaman da uzun zamandır duyamadığım yarım kelimelerin, bazen bizi kahkaha krizlerine sokan mimiklerin, minicik elleriyle fırçaladığı bembeyaz süt dişlerin hayatımızdan çıkacağı anlamına geliyor.  Bu çok mu hızlı oldu ne! Yahu daha dün kucağımızda kafasını tutamayan, biri kucağına alıp öpecek diye hafif yollu görmemişlikle endişeye sebep olan, ay yarabbim benim çocuğum şöyle gibi çocuksuzken sizi bunaltan konuşmaların az biraz da olsa yapılmasını sağlayan, gayet iyi uykusu olmasına rağmen “aman söylemeyin nazar değer çocuğa” nasihatı aldıran,  hiç durmayan çocuk şikâyetlerini (her çocuk mu aynı olur) anne babaya söyletip ailecek baş başa kalındığında zafer kazanmış edasıyla o anları değerli yapan,   öksürüğünden korkulan, çok ağladığında ters giden ney paniği yaşatan, iki kişilik yatağı üç kişilik hizmete açan,  huzuru kokusuyla tekilinde tutan o değil miydi?  Büyüdü.

Ya işte böyle.   Oğlum bu pazartesi okul yolların da …

Bu beni diğer insanlardan ayırmadı ya da farklılaştırmadı. Ben yine hep aynı ben olarak olgunlaşırken algılama detaylarımla farklılıkları inşa etmeye başladım. Süreç çok konforlu geçmedi tabi. Hani öyle kucağıma alır almaz annem benim, böceğim, çiçeğim havalarına giremedim. Tek düşündüğüm şey bu nasıl büyürdü. Ama büyüdü de itirazları, böyle olması gerekiyorla tamamlanan cümleleri, turuncu ve mavi renk sevgisi, soruları, her istediği olmadığında sabrınızı zorlayan yanları ile sizin gibi biri değil ama sizden izlerle kendisi… İlk kucaklaşma anı kamera kayıtlarından dolayı hep taze kalabiliyor ve olurda ömür yeterde kendi bebeğini kucağına aldığını görebilirsek çok hoş anı olur sanırım.

Ömür oldukça görüyoruz yenilenen günlerin kutlamalarını ve ben deli gibi heyecanlara girip kutlama isteklerine boğulamıyorum. Daha önce de yazmıştım özel günler bana onlara sahip olamayanları hatırlatıyor. Küsmeyin diyorum arama nezaketini bekleyen eşe, dosta, büyüklere… Ben inanmadıklarım karşısında beceriksiz oluyorum ve olamıyorum işte…  Onun için acemi beni affedin ve gününüz, günümüz şimdiden kutlu olsun… Fakat biri var ki oğluma benden çok emeği geçen Songül ve Yakup Altuner…  Yüreklerini küçüğümüze sonuna dek açtıklarını vermenin güveniyle mutluluğumuza yardımcı oldukları için, on yedili yaşlarda iki çocuktan sonra üçüncü bir evladı Mert kabul ettikleri için çok teşekkür ederim. 1 yaşından bu yana Songül annesinin ve enişte babasının üçüncü erkek çocukları olur Mert.  Halacım günün kutlu olsun…

İki gündür güneş kemik ısıtıyor ve güneşin tembellik veren mayışmasını koşuştururken yanaklarımı al al kızartması olarak geri alıyorum. Henüz çalışmasam da birazcık eğlensem duygusu hâsıl olmadı ama daha ince giyindiğim doğrudur. Bu koşuşturmacayı seviyorum ve kimsenin iş kaygısı yaşamamasını diliyorum.

Tüm bu koşuşturma içerisinde oğlumun eğitimi için önemli kararlar vermeye çalışıyoruz. Bu yıl anaokulu süreci başlayacak ve bazen çok uzun tuttuğum görüşmeleri içtenlikle cevaplayanlara minnettarlık hissediyorum. Böylece özel okul mu devlet okulu mu meşguliyeti kafamda ( kafamızda ) evet, doğrusu budur olarak netleşebildi.  Seçici olmak önemli tabi ama dilerim ki oğlumuz da istekli olabilir. Neler yapabileceğini yıllarla öğreneceğim (öğreneceğiz) ve seçenekleri için yönlendirmelerimizi istekle dinleyen çocuk olmasını dilerim. Çocuğumuzu onun isteklerini de hesaplayarak kişisel beklediklerimizden çok yapabileceklerini yüreklendirerek yardımcı olabiliriz.

Asıl önemli olan şey bebeğimin çoktan büyüdüğü gerçeği.  Taşınan çocukluk coşkusu başka onu yaşamak başka yeniden yaşadım. Daha çok konuşuruz, anlatırız bu süreci ama durum bu. Çabuk büyüdü anlayamadık ki bir şey…

Kendine bile ketum olabilecek ruhları vardı ve bu ruhlardan ikisinin sahibi tesadüfler sonucu tanışmışlar ve günlerdir ilk defa bu kadar koyu bir sohbetin gidişatına izin vermişlerdi. Aslında her ikisi de belki anlatmayı hak edecek birisini aramışlardı. Konu nasıl oldu da paylaşım alanlarına girdi bilmiyorlardı. Anlattıkça anlattılar, konuştukça ne varsa birikmiş bir nefes gibi dökülsün istediler.

Özlüyorum. Sadece özlemek mi kıskanıyorum da ve suskun kalmak çok yoruyor beni. Neden diye sorma söyleme ihtimalimle bile kaybetme olasılığımı göze alamıyorum. Nasılsa hiçbir zaman tam olarak benim değil ve olamayacak o olsa bile ben yanına gidebilecek kadar cesur değilim ve onu kendimce seviyorum. Bir yazı arasında adını bulduğum kitaplarım en sevdiklerim oluyor ya da adını okuyarak sevmeyi öğreniyorum. Yine de hayalci değilim can yakması da deşmiyor daha güçlü oluyorken sahip olabildiklerine sıkıca bağlayabiliyor biliyorum. Kimsenin suçu yok. Sahip olunan ne olursa olsun kim olunursa olsun hatta adı yasaklı olsun bu ruh şekillenemediğinden aynı şartları hazırlardı eminim. İçinde bulunduğum durum itiraz değil sebepsiz kabul görür bende. Sıralayabilirim sızanları belki ama ne oluyorsa olsun adı yerleşen isim. Dozu, serbest bırakma hakkı ve yaşama şekli kendi penceremin görünmeyen tülünün arkasında ve sadece kendime sakladığımdan ulaşılmaz büyüklükte. Kendime kazandırdığım için her yerde O’nun adı ya da adını taşıyan hecelere olan yakınlığımda aklıma ısrarla kazınan, hep var ama benim için varken özlenen, onun bilmediği sırrıyım. Adı yok. Kural yok. Bildiklerim yok onun tarafında zaten sıfatım da yakın biridir herhalde ve O varken ben olmayı hangi ara unuttuğumu aramaya başladığımdan beri böyleyim.

Birinin birine bağlılık hikâyesini dinlemek değil ama bu bağlılığın başkaları tarafından yaşandığını bilmişlikle devam etti sohbetleri Çağrı ile Ufuk’un. Her ikisinde de yaşamaya devam eden sancıyı anlatabilecek güvenilir birini bulmaya devam etmenin dökülmesi birbirlerine sıra bile vermeden devam ediyordu.
Ufuk devam etti.

Seni öyle iyi anlıyorum ki! Seni seviyorum demek değil benim de O’na söylemek istediğim. Tam olarak söylenmek istenen ben seninle her şeyi yaparım. Ben seni senin istediğin kadar benimserim. Senin karşılığın benim ve sen nerelerdeydin belki de. Konu derin, zamanla büyümek yerine çocuktan çocuk oluyormuş insan. Yakıyor olduğundan bu denli güzel belki diyerek anlatmaya devam ederken sus ne olur itirazıyla birbirlerini üzmekten vazgeçtiler. Sohbetleri devam etti şimdiki yaşantıları ile olasılıkları arasında. Hayali mutluluklarını anlattılar hatta dürüstçe söyleyelim mi gülümsemesi ile günü kapattılar.

Not : Sonu nerede demeyiniz kitaba sakladım : )

İri yarı insan tasviri yapılsa da benim için dev olan Lennie, Lennie’nin aksine çıtı pıtı adam olan George’nin hikâyelerini anlatır kitap. Para biriktirerek hiç kimsenin emri altında çalışmamak George’nin, dev yapısına rağmen çocuksu saflığıyla evinde tavşan bakmak isteyen Lennie’nin gerçekleştirmek istedikleri hayalleridir. Olaylar hızla akıp gider ve arkadaşlardan biri diğerinin iyiliğini düşündüğünden onu öldürerek kitapta sonu okursunuz. Aslında olayların gelişme bölümü yumuşak hissi hobisi, sevme güdüsüyle farkında olmadan öldürebilme kuvveti ile Lennie’dir.

Bu kitap benim kitaplığıma kattığım kitaplardan değil heyecanla beklediğim başka bir kitabın yerine gelerek yanlış anlaşılma sonucu bulduğum bir kitaptır. Özellikle tercih ettim diyemem. Bahaneyle ne anlatıyor merakım kalmamış oldu bu iyi tarafı. Size şu sebepten dolayı tercih edin ya da etmeyim diyemem ama okuyucu yorumlarına bakın derim yinede…

Maddi olarak sahip olamadıklarımız kabul gördüklerimizden olsa da manen sahip olamadıklarımız kabul göremeyecek kadar etkilidir yaşantımızda. Sahip olamadık diye işimizi kaybedebilir, kötü alışkanlıklar edinebilir ve sevdiklerimizi terk edebiliriz. Ama hiç kimse o duyguyu ne kadar istediğimizi anlayamaz. İşte o duygunun en çok hissedildiği alanlardan biri çocuksuzluk. Eğer ona sahip olamıyorsanız dünyada ki tüm insanlar sizin hakkınızı elinizden alıyor hissine kapılırsınız. Dünyada ki tüm kadınlar o çocuğu sizden daha az hak ediyordur ve sanki çevredeki herkes sözleşmiş gibi hamile kalırlar. Doğum fobileri, eşe nazlanma hikâyeleri, ilginin merkezi durumları son derece saçma gelir. İki elin bele dayalı bacaklar hafif açık ve paytak yürüme hali sizin en iğrendiğiniz görüntülerden biri olur. Her kıpırdadığında ayy ayy sesi ise hiç inandırıcı gelmez. Çünkü başka bir hayalin içindesinizdir. Tek düşünülen O’na sahip olmak nasıldır düşüncesidir.

Yavaş yavaş çevre öğrenmeye başladıysa o daha fenadır. Çünkü siz zaten tüm testleriniz yapıldıktan sonra tüm gerçeklerle ve olasılıklarla aydınlatılmışsınızdır ve ihtimaller sıralıdır. Sonra bu sürece inanmaya başlamaya ve olmaması halinde sevdiğiniz insanla yaşamaya devam etmek için B planı yaparsınız. İlk günler suskunluk içinde geçer. Hele de buna sebep olan taraf ezilir de ezilir suçlarda suçlar kendini. Onca eğitime ve dünya görüşüne rağmen isteksiz bir ağızla terk edilmeye hazır olduğunu söyler. İnancı yoktur zaten bu söze sadece sıcacık sarmalanmayı bekler ve belki de her gece sevişmeyi ister. Çünkü çocuk sahibi olmamakla cinsellik ilk zamanlar birbirlerinin yerine en çok konandır. Sindirilir ve araştırmalar yapılır. Hafif bir suskunluk sebepsiz bir mesafe inşa edilmiştir. Bir tarafın büyük sabırla diğerini motive çalışmaları yapılır ve birbirlerine daha çok inanmak için bir sebepleri hep akıllarının bir köşesindedir. Arada aksi gibi bütün manasız tartışmalar da aklınızda sizi doldurur. Hem problemli hem de en çok kızdıransanız biraz daha içinizi acıtırsınız. Doktorların karşısında kadın ya da erkek olsun herkesle paylaşamam dediğiniz ne varsa paylaşırsınız. Aile sırrınız siz eşiniz ve denemek mümkünse tüp bebek departmanında ki en az 30 kişilik bir ekip içindedir. Arada perde kalmamıştır. Sizden birilerini bulursunuz tüm bu tedaviler sırasında. Garip ama yalnız olmadığınızı bilmek cesaret vericidir. Süreçler geçer de geçer eşler birbirlerini yeniden tanırda tanır ve her yıkımdan el ele çıkmayı, gülümsemeyi sevişmeyi becermiş olarak bu savaştan galip gelirsiniz. Ama çocuk çoğunlukla yoktur hayatınızda. Olmuyordur çünkü olamıyordur. Bazıları ise çetin mücadeleyle alırlar bebeklerini kucaklarına ve hiç unutmazlar arkadaşlarını. Hiç sevmezler karınlarını, hiç doğum fobisi yaşamazlar, hiç ay demezler, hiç eşe küsmezler ve paytak yürümezler. 9 aylık süreci aynı dili konuşabilenlerle geçirir ve çocuklarını paylaşarak büyütürler.

Birkaç değerli arkadaşım var. Patsy, Nesrin, Sena, Ayşegül ve Meral adına; Bu dün tesadüfen duyduğum ve beni bile acıtan bir konuşmaydı. Kanser gibi çocuksuzluk oranı da gitgide artmaya başladı. Öyle şeyler duydum ki. Bunun bir suç olduğundan tutun da hak etmişlik, kötü insan olmaya bile bağlanan olaylar zincirini biliyorum. Ama çocuksuzluk tıpta infertilite birçok sebebe dayalı olsa bile sebepsiz de olabiliyor. Evet, doğru herkes çocuk sahibi olamayabilir ama çocuk sahibi olanlar bunu ayrıca hak etmiş değildir. Çünkü her gün doğurup sokağa atanlarda mı hak etmiştir diye sormak istiyor insan. Ayrıca ne daha fazla insan ne de daha fazla iyilik yapıldığından hak edilmiştir o bebek. Çocuksuzsanız Allah tarafından cezalandırılansınızdır. Kötüsünüzdür. Hak etmişsinizdir. Garip ama ben mesafe bırakanları gördüm. Hoş töre denilen şey yüzünden insanın ağzını bir karış açık bırakan rezillikler zincirinde bu yaşanılası. Dili, dini, ırkı, milleti, düşüncesi ne olursa olsun çocuksuzluk duygusu bir çatı altında toplanacak ender duygulardandır. Anlamıyoruz bazen evet, hiç olmazsa saygı duyalım. Dokuzuncu kez olumsuz sonuç alınan mikroenjeksiyon tedavisinden sonra bunu onun hak etmediği sonucuna varan tüm duyarsız insanlara ithafendir. İyi ki varsınız düşüncesizler. Zira sizler olmasaydınız aile kurumunun bölünmez bütünlüğünü, sonsuz bağlılığı hiç bilmeyecektik. Tüm bunlar dışında şimdiden yeniden denemeye karar veren Nesrin’e bu sefer başarman dileğimle…

Şimdilerde birazcık hasta. Karnının ağrıdığını dile getirip doktora gitme isteğini sadece istediği için, doktor fobisi olmasın diye yerine getiren ben, ilk başta apandisit olabilir teşhisiyle korkmuş, sonra böbreklerinde kum da var teşhisiyle biraz daha telaşa kapılmış üzüntüde buldum kendimi.  Genelde acil doktorlarının yapacakları bellidir ama şanslıyım ki ilgili bir doktora denk gelebilmiştik. Bir gecelik tedavisinde Mert’le her aşamasını konuşup onu strese sokmadığı için hala adını hatırlayamadığım Doktora teşekkür ederim. Ayrıca hiç itirazsız her aşamayı sakince karşılayan oğluma da anne aferimi. ( İstediğini alabileceği sözü de verildi arada : ) ) Kolundaki kelebeği bir an için canlı kelebek gibi algılayıp anne ısırıyor galiba diyerek beni güldüren oğlum geceyi serumların da desteğiyle rahat geçirdi. Ayrıca gecenin bir yarısı aradığımız halde canla başla bizi doğru yönlendirmeye çalışan doktorumuz Ayla K.Göksel desteğiyle de sorunsuz gece geçirdik. Gece bir şekilde derin uyuyan oğlumun minicik ağzını burnunu seven anne babasının gölgesi altında geçti ve çok erken saatlerde doktorumuzla buluşmak için İstanbul yolculuğumuz başladı.  Sonrası da uzun ama apandisit olmadığını öğrendik. Böbreklerde kum yok. Ama karın lenflerinde büyüme olmuş. Öğrendiğim an ilk sorduğum şey bana tanıdık gelen yönünü sormak oldu. Korkmamamız gerektiğini, göreceği tedavi sonrası bir ay içerisinde şişliklerde küçülme görülmesi gerektiğini söylediler. Hatta kesinlikle bu küçülmenin olacağı yönünde hem fikir oldular. Yaklaşık 40 – 45 gün sonra lenflerde ki durumu yapılacak testlerle öğreneceğiz. Huzursuzum. Bu süreç bir şekilde geçer de sonuçlarının tertemiz olduğunu bilmeyi, eski hallerine dönmüş lenfleri anlayabildiğim kadarıyla ekran da görmeyi istiyorum. Ayrıca oğlumun ağrılarının azalmasını da istiyorum. O’nun hiç hasta olmasını da istemiyorum…

Birbirinden farklı karakterleri özellikle olgun yaş aralığında seçmiş. Beni en çok etkileyen çocukluk aşkına bağlı kalmış bir adamın, içinden geniz geçen tüm şehirlere sevdası ve başladığı noktaya çocukluk aşkını bulmaya gelmesini anlatan oldu. Deniz ve çocukluk aşkı deniz ile buluşmuş olanı. Yarım kalıp kaçırmışlığa dayanan hikâyeler en üzücü olanlardır ve bu noktada çok başarılı.

Kitaba isim olan Şiir ve Öykü’nün tutucu aile yapısında farklılığı ve itirazlarıyla karşımıza çıkması, bir grup orta yaş arkadaş toplantısında cinselliklerine bağlı anılarını paylaşma süreçlerini anlatan bölüm ve diğerleri hepsi güzel. Aynı hikâyeyi beş farklı noktadan anlatması yine kitabın ilgi çekmesini sağlayan detaylardan.  Kısa sürede çok değil bir saatlik zaman zarfında bile bitirebileceğiniz bu kitabı sevebilirsiniz.

Kız çocuk erkek çocuk bir bahçenin hoplayan, zıplayan, bisikletini bir tur için ödünç isteyen, evine girip karnını rahatça doyuran, annesine bilmen ne hanım teyze diye hitap eden, babasının getirdiği çikolatayı rahatça paylaşabilendi. Her şeyden önce çocuk kalbinin küçük çırpıntıları komşular tarafından bilinir hoş görü ile o süreçler rahatça geçerdi.

Toplamda kaç kişiydik pek bilmiyorum ama Canan vardı en çok anlaştığım ve sevdiğim.  Ümmühan vardı. Aykut, Soydan, Şafak, Buket, Teoman, İnci ve şu an yüzlerini hatırlasam da isimlerini unuttuğum diğerleri.   Sabah dokuza kalmaz buluşurduk sitenin tam ortasında. Yaz akşamlarının zorunlu eve çağrılma faslına kadar doya doya koşar, bağırır, gürültümüzden azar işitir, elimiz yüzümüz pislik içinde dönerdik. Ellerimi yüzümü yıkayana kadar yorgunluk bastıran uyku da tatlıydı.

Büyüdük.

Az önce liste de adı olmayan biri vardı. Güzelliği dillere destan, zekâsı takdir gören, ailesi en sevilen, oğullarına eş, kendilerine gelin olması en çok istenilen.  Belki de bu yüzden hem en iyi arkadaş oluyordu hem de mesafeli bir yan. Biz büyüdük ve değişti dünya şarkıları gençliğimize eşlik ederken değiştik ve herkes hem kendi yollarına gitti hem de eski site küçüldü de küçüldü içine sığılmaz fabrikasyon istenmez oldu. Adresler değişti bir bir.

Ve yıllar sonra…

Arkadan bir sesin size seslendiğini duyarsınız.  O devasa boy birden küçülür de küçülür o tanıdığınız ve yine küçükken en çok dikkatini çeken ellerine bakarsınız onlar da silinmiş olur. Son bir gayretle simsiyah saçlarını ararsınız ama özgür değil kapatıldığını anlarsınız. Kapatılsa da çoktan grileşmiş olduğunu bilir sanki kendi saçlarınızın grisini bilmiyormuş gibi geçmişi ararsınız.  Adını söylersiniz şaşırdığınızı da ifade ederek size doğru öpülsün diye uzatılan eli sararak. Hemen yılların acımazsızlığı şikâyet konusu olur.  Merve’yi sorarsınız.

“O evlendi. Zengin bir aileye gelin gitti. Evin en küçük geliniydi. Dört eltisi vardı. Çocuk yakışıklıydı, çok yakışmışlardı. Ama ailenin en kötüsüymüş bize denk gelen. Bir akşam kafasına vazo fırlatmış. Yüzü kesildi. Sonra da kendini bilmeden birkaç ay yattı. Biliyor musun insan kendi kendine beynini yiyebiliyormuş. Adı neydi ki o hastalığın? Sonra yine hastalandı. Boşandı. Aklını kullanamayan biri haline geldi. Beynin de ki hasardan geçen ay kör oldu. Geçen hafta Bursa’da ameliyat oldu. “

Anlatmaya devam ediyordu. Kimseye belli etmesem de bazen kötüyüm. Duyduklarınıza alışmak kolay da birkaç soru sorup merakını giderdikten sonra hissettiklerinizi rafa kaldırmak etkileyici. Bu anlattıkları o güzeller güzeli arkadaşıma mı oldu? Eski arkadaşlara haber verilip bir ziyareti hak etmiyor mu eziciliğinde dinliyordum.   İşin garip yanı seviniyor muydum?  Dünyalar güzeliydi öylemi dünyalar güzeli… Son bir gayretle aklımdaki kötü düşünceleri geriye atıp hayatın izlerine şaşırıyordum. Hatta garip bir üşüme sarıyordu bedenimi. Kendimi düşünüyordum hatta çocuklarımı.  Kendinize hem kızıyor hem de kim bilir ne zaman hatırlayacağım bu anıyı geçmişe bırakıyordum.