Bizim zamanımızda mp3ler yoktu. Bilgisayar monitöründen listelenmiş isimlerden seçilmezdi şarkılar. Potans anlam taşır, her gelen sesinin ayarlarını yapardı. Mikser üzerinde elleriniz otomatik işler arka odaya gidip gelmenizi kolaylaştıracak tekerlekli sandalyenizle tüm albümlerin raflardaki sıralanışı bilirdiniz. Hatta kaset ve cd zamanına denk gelir benim radyoculuğum. Şarkınız döner kasetçalarda hadi dersin cd deneyeyim sandalyenizi kendiniz var gücünüzle itersiniz albümlerin olduğu odaya ve sol elinizle alırsınız yerlerini ezberlediğiniz albümlerden kendinizce ve yine ezberlenmiş birinci, beşinci, yedinci şarkı çalmaya başlarsınız. İntro da bilinir çok iyi. Şarkının üzerine konuşmadan anons geçilir ve potans tekrar sese kapalı müziğe açık yayına devredilir.

O dönemlerin bilmiş hali mevcut tabi. Çokta mütevazı olamıyorsunuz deneyim çok olunca. Radyo artı birçok insanın çok basite aldığı seslendirme zamanının müthiş heyecanı. Bence en az dizi oyuncuları kadar para almaları gerekir seslendiren kişilerin ve montaj işlerini yapanların. Çünkü ağlayan, bağıran, aşkını anlatan, cinselliğin doruğunda olan, çalan, yalan söyleyen, hakaret eden, nefret eden birini sesinizle ifade etmek kolay değildir. Ben ilk seslendirme işimde bir hemşireyi konuşturacaktım. Cümle aynen şu: “Buyurun nasıl yardımcı olabilirim?” Sonra cevap alıyorum ve devam ediyorum. “Anladım efendim fakat yardımcı olmam mümkün değil” cümlem biter bitmez telefon çalıyor ve ben yine iki cümle daha konuşuyorum. Belki dersiniz ki bu ne kadar zor olabilir ki inan bana abartmadan söylüyorum iki saatlik bir zamanımızı almıştı. Aşırı heyecan ve sesimi kontrol edememekten kaynaklanan sıkıntı. Ama sonraları alışıyorsunuz. Türkiye de bir numara kim derseniz söyleyeyim hemen size Toprak Sergen.

Şimdiler artık böyle değil. Mp3 zamanlarını gördüm bende ama tadı kalmadı. Her şey elinizin altında. Yayına teslim kişiler yayınları seviyesizlikleriyle çoğu zaman mahvediyor. (Kişisel düşüncem) Alt tarafı bir şarkı anonsu yapacak ama içinde saklı hayat bilgisi çok sıkıcı oluyor. Yayınlar denetlenmiyor maalesef eskisi gibi. Biz devamlı dinlerdik birbirlerimizi. Tabi radyo programı yapan özellikle yerel radyocular kendilerini kimlerin dinlediğini biliyorlar mı? Herhalde hepimiz ergenlik sıkıntısı içinde değiliz. Bırakın ergenlik dönemini kendi yavrularımızın sıkıntılarıyla yeniliyoruz hayatı : ) .

Konu geniş olunca anlatacak çok şey var haliyle. Ne hikâyeler ne maceralar çıkar. Ama bu meslek bana kontrollü olmayı ve sakinliği kattı. Birde eğitimli konuşkanlığımı. Hiç bilmem ki ben konuşurken biri beni dinlemesin. “Düzgün Türkçe doğru iletişim” en sık kullandığım cümlelerimdendir. Nedense paylaşmak istedim. Esasında konusu itibariyle biraz yakın biraz uzak vladimir yazısını okuyunca bende farklı bir katılım yapmak istedim.

Mikrofon önümde kulaklık kulağımda sesimin kulağıma dönmesine o kadar alışan ben son şarkımı Teoman’la yapmıştım. “Gönülçelen”. O zamanlar çok popülerdi. Rock ağırlıklı bir yayın yapardık biz. O yüzden Birçok ismi kimse bilmezken biz bilir dağılan gruplarını dağılmadan ve birey olmadan dinlerdik sık sık. Sevdim ben bu işi. Ama şimdiki daha iyi : )

4 Temmuzdan bugüne sağlıklı bir insan nasıl zorla hasta edilir sorusuna gönül rahatlığıyla üstümde test edildiğinden cevap verebilirim ki hiç zorlanılmadan…

Sabah oğlumun bana seslenmesiyle onu kucağıma almak için eğildiğim de tamda kuyruk sokumu diye tabir edilen bölge de anormal bir durum oldu. Tam olarak anlatamadığım şey benim bir anda haraket kabileyitimi büyük ölçüde azalttı. Biraz uzandım, dinledim vs vs derken işime gittim. Sonra yavaş yavaş tüm sırtımda dayanılması zor bir ayrı, ayaklarımda karıncalanma, hissislik, denge sorunu gibi şikayetlerim oldu ve ben hastaneye gittim. Orada film vs çekildi ve disk kaymasına bağlı omurilikte hasar oluştuğu söylenildi. Doktor hasarı kontrol etmek istediğini söyledi ve belimi muayene edeceğini umarken hani şu bel çekme dediğimiz işlemi yaptı. Dur ne yapıyorsun dememe bile fırsat vermeden her şey bitmiş oldu. İğne ilaç vs vs derken eve gönderildim. Ama hiç ağrım geçmedi. Ayaklarımı oynatamıyordum. Sol ayak parmaklarımı kendime doğru çekemiyordum. Yolculuk yapabileceğim hale gelince Prof. Dr. Mahmut Berkman randevu alarak muayene oldum.

Sonuç:

Ufacık bir bel tutulması yaşayan bu insan, basit bir kas gevşetici ve sıcak soğuk duş desteğiyle çok rahat bu sureci geçirebilecekken, tutulmuş bölgeye yapılan baskılama o bölgede çapı küçük, alanı büyük bir yırtığa sebep olmuştur. Yanlış uygulamaya bağlı hasta mağduriyeti söz konusudur. Bu durumda hastanın bir kaç ay aralıksız ağrı duyması, özellikle sol ayağını kullanırken zaman zaman beyninin onu kontrol edememesi çok doğaldır. Adı üstünde hırsızın hiç suçu yokmu mantığı. Belimin tutulmaması gerekirdi değil mi ama : ) Özellikle akşam saatlerinde dayanamıyorum artık ağrılarıma. Ama çok şükür ki tedavime bağlı ciddi bir azalma var. Alıştım da oturma yastağıma. Artık bir kaç saat o olmadan oturabiliyorum. Biraz biraz bir şeyleri rahat kaldırabiliyorum. En azından bilgisayarımı taşıyorum hiç batma hissi olmadan. Ama eğer ben beş yıl boyunca söylenilenlerden hiç dışarı çıkmaz ve kendimi her türlü sert haraketten korursam kurtardım demektir paçayı. (Mahmut Bey’e ilgisinden ve bilgilendirmelerinden dolayı teşekkür ederim)

Ne güzel iş değil mi? Hasta olduğunuz için doktora gidiyorsunuz ama daha hasta çıkıyorsunuz. Ve her zaman hepimizin hem ekonomik , hem konum, hem ulaşım yüzünden ulaşamayacağı doktorların teşhislerini paylaşınca baştan ona gitseydin lafını duyuyorsunuz.

Aynı süreçleri yaşayıp, gereksiz yere ameliyat edilip, iki ay sonra tam düzelme olmadığı gerekçesiyle yeniden ameliyat edildiği için büyük ölçüde yürüme zorluğu çeken birinin dava haberini aldım bugün. Şimdi bu gencecik arkadaşımız önümüzdeki günlerde iyi bir ekip tarafından üçüncü ameliyatını olacak ve omuriliğine yanlış anlamadıysam 20 cm platin yerleştirilecek. 28 yaşında ki bu gencecik arkadaşımız hayatı boyunca çok az aktiviteyi yapabilecek. Ben hala iyileşmeyi bekliyorum. Ağrılarımın dikkatimi dağıtmayacağı kadar azalmasını. Şansım vardı kısa sürede doğru doktara ulaştım. Ya ulaşmasaydım…

ÇİDER

Tam adıyla; www.cocukistiyorum.com

İçinde infertilite ile ilgili her şeyin olduğu paylaşım ağı. Çocuksuzluk fikrinin, çocuk sahibi olmanın zorluğunun, uygulanan tedavilerin, taşımasalar da ruhuna anne baba olan bedenlere sahip olmanın samimi paylaşımın bulunduğu, kazananların başarı öyküleri ile kaybedenlerin yola devam başlıklarıyla hayatlarını birbirleri ile paylaşan insanların uyumudur paylaştığım.

Bir gün bir şekilde yolunuz düşerse birbirinden kaliteli ve merhametli insanların bir çoğumuzun kolayca sahip olduğu ve sahip olmanın ufacık bir mucizeye bağlı olduğunu unuttuğu çocuklarına kavuşma isteğine şahit olursunuz.

Ben çok insan tanıdım burada ve çok sevdim. Uzun süre devam eden desteğimin beş yılı geride bırakmışta haberim yok. Ama çocuk sahibi olamamak gibi bir savaşla sınanan birbirinden değerli ve güçlü bu insanların çok özel olduklarını ve bu özelliklerinden seçildiklerine inanırım. Yazmak yanlış belki ama oğlum rahmimde büyürken ve varlığı bakıldığında belli olurken bile kimsenin yanında zorluklarından bahsetmeyip, tüm kalbi ufacık bir bedenin tatlı sevgisiyle yanan arkadaşlarımı incitmekten çekinirdim. Ama onlar hiç beklemediğim anlarda evime kargolarla bebek eşyaları gönderip bizi sıcacık sarıp oğlumun birçok teyzesi olmalarını sağladılar. Bunun için hepsine teşekkürler.

Zaman hepimize doğru cevabı verecek. Bazılarımız da cevaplarımızı sindireceğiz. Karar tabi ki sizin ama olurda karnınıza sevgiyle bakan biri olursa rahatsız olmayın, sokakta çocuklarımızı mıncıklarken arada ufacık bir bakın bu manzaranın içinde olmak isteyeni görürseniz onları da alın. Çiftlerin mahremiyetine saygı duyup olası sorunları ile ilgili sorular yöneltmeyin. Unutmayın o çiftler özenle seçilmiş kişilerdir ve hepimizden karakter olarak biraz daha güçlüdürler. Çünkü sıcacık elleri kavuşur, gözlerinin arkasında soru işareti ile samimi bakarlar hayata. Bu zorlu mücadelelerinde mutlu haberlerini almak istediğim tüm arkadaşlarıma…