Ayşe Kulin! Dili ve sarmalayıcılığı bakımından okuyabildiğim ender yazarlardan. Çünkü okumak ve çok okumak arasında kitaba başladığınız an iç güdüsel bir keşif ve ilerleyen sayfalarda biliyordum duygusu cümlerde hemen doğru adres buldurabiliyor. Onun için bu duygunun olmadığı ya da hemen olmayacağı kitapların  isimlerine saygım, onları takibimle devam eder. Ayşe Kulin, bu anlamda bağlı kaldığım ama Gizli Anların Yolcusu’nda buda neydi! dediğim bir olaya dönüştü.

Aşk! İçinde nelerin barındırdığını ve hangi duygularla nerede nasıl başlayacağını bilmediğimiz şey. Önemli. Varlığının pozitifliği ve insana her şeyi yapabilirsin motivasyonunu sağladığını bildiğimiz gerçek. İlla ki aşk  hayatımızda en çok olmasını istediğimiz şey…

İlhami! Kitabımızın baş kahramanı. Zor zamanlar yaşamış ve hayatının kontrolünü bir noktada kaybetmiş adam. Sonra yeniden başlayabilmek için gerekçeleri olan biri haline dönüşen insan. İşte kitabı eleştiri noktam tam burada başlıyor. Sorun aşık olduğu insan değil  ona olan duygularının ağırlığını yeterince verememiş olması.  Balkon demirlerinin onları ayıran soğukluğunda birbirlerinin sıcaklığını hissetmelerinden başka  kavuşma anını veren duygu bulamadım kitapta. Mesela daha çok anlatsın isterdim. Eda, Handan Bora ve İlhami arasın da bir kapanış olacaksa İlhami’nin bunu daha avaz avaz bağırarak utanır gibi saklamadan yapmasını ister, hiç olmazsa Bora tarafından daha sahici duygular verilmesini isterdim. Çünkü kitabı okuduğum tüm süre boyunca hem Eda’dan hem Bora’dan İlhami’ye dürüst olmadıklarının sinyalini almıştım. Sonuçta da hiç şaşırmadım. Eğer kitabın  mesajı cinsiyetleri ne olursa olsun aşka sahip iki insana sahip çıkmaksa iki insanın aşklarına sarılışını okumak ve toplum baskını umursamadıkları el ele çıkılan bir yolculuğu okumayı daha çok isterdim.

Kitap kolay okunur ve bağlıyıcılık bakımından sizi çabucak saracağından bir günde bile okuyup bitirebileceğiniz türden. Zira ben eleştirsem de konunun içinde kayboldum ve iki günde bitirdim kitabı. Şimdi Ayşe Kulin’in diğer kitapları arasında kitaplığımda…

Türkan Saylan’ın anlatımı ve Ayşe Kulin’in akıcı diliyle kahvenize eşlik edebilecek türden.

Kırklı yaşlarında olan Ayda’nın anlatımıyla tanışırsınız karakterle. Dünden bugüne diğer bir deyişle eski zamanlardan modern anlara süren altmış yıllık bir yaşantının ve bu yaşantıya ortak olmuş isimlerin anlatımıdır Gece Sesleri. İçinde birden fazla kuşağı bulursunuz ve yeniden bir araya gelme çabalarında birbirlerine söylemeyi beceremedikleriyle geliş gidişlerini pişmanlıklarını bulursunuz. Darbe yine vardır tabi hiç değiştiremeyeceğiz gerçek geçmişimize kazınmış olarak. Sonra arada gidişlere hüzünlenirsiniz. Günümüze yakın zamanları anlatması bakımından da keyiflidir kitap.

Sade ve anlaşılır dil yapısıyla sevilen yazar listesinde ki isimlerden Ayşe Kulin’in Veda kitabının devamı Umut ile iyi bir paylaşım örneği sunmuş yine. Hatta bana göre son zamanların en büyük yazar modasında serileme yöntemi (kaldı ki başka bir isim olabilir ama bunu tamamen ben uydurmuş bulunuyorum) yada arkası yarın taktiğine uyum sağladığını görürsünüz. Amaç okuyucuyu bağlamak, o kitabı daha okunur hale getirmek olabilir bilemiyorum; ama iyi bir taktik olarak görüyorum.

Umut’un Veda kitabının devamı özelliği taşıdığını, bir öncekinin devamı olduğunu ancak alıp okumaya başladığımda anladım. Bunda benim rolüm nedir? Nasıl bu türden bir detayı atladığımı bilemiyorum; ama şimdiden beni takip edenlere söyleyeyim bu seri üçlenecek.

İlk kitapta olduğu gibi bu kitabında da Kulin’in yaşantısının diğer bir yarısını bulursunuz. Bu kitapta en çok sevdiğim şeylerden biri kendi doğumu ve Kulin soy ismini nasıl almış olduğunu paylaşmış olması. Değişik başarılı bir paylaşım. Son Osmanlı Nazırı Ahmet Reşat Paşa büyükbabasıymış mesela. Veda’da doğan çocuklar büyümüş, yine bir kavuşamama insanın içine ukte olsun diye yansıtmış Kulin. Umut’ta da Veda’dan kalan Osmanlı Nazırı Ahmet Reşit Paşa’nın ilk çocukları Leyla’nın Doktor kocası ile ilişkilerini buluyorsunuz. Leyla- Suat ve sabahat’tan kesintiler.

Keyifli…

Mehpare ve Kemal aşkının öne çıktığı, bir dönemim yıkılıp yeni bir döneme başlama yıllarını, korkuyu, endişeyi, bir aşkın yitirilişini bulduğumuz ve sonunu okurken de “bunun devamı olucak mı?” diye hiç düşünmediğiniz bir kitap. Mehpare’nin Kemal’inin hatırına katlandıkları ve dönem geçişinde yaşananların tatlı bir harmanlanması olması sevdiriyor kitabı.

Ayşe Kulin geçmişinden gerçek kesintiler sunduğunu daha sonra öğrendiğim bu kitap yalın anlatımıyla sizi hiç sıkmadna bir çırpıda okunabiliyor. Ama kitabın devamı olacağına dair daha çok paylaşımda bulunsaydı iyi olabilirdi. Çünkü hepimizin her kitabı uzun uzun inceleme şansı olmuyor. Sonuç olarak güzeldi. Bu da devamlılığı olan bir kitap. Bakalım Umut vedanın izlerini nasıl sağlamlaştıracak?