Her şey zamanla istemeden doğmuş gibiydi. Yani aralarında olsun der gibi düşünce değil, bir öğle molasında hafta sonun nasıl geçti? Gibi saçma sapan cümleyle yapmayı çok istediklerini buluyor ya da daha önce yapmışlıklarını buluyordu. Eş ikizi oluyorlardı. Birbirlerinin dişi ve erkek halleri oluyordu. Ortak ne çok şey oluyor ne az şeyde eşlerini buluyorlardı. Özgürlük yemini ve de beklenti olmadığı bir anda seni seviyorumları gelmiş ve biri daha önce kocasına üzgünüm dürüstlüğü sergilemiş, diğeri karısına söylemek için izin istemeyi bir müddet görüşmeyelime getirmişti. Gerçekten bir müddettir üç buçuk yıldır hiç görüşmeden sürenin dolması bekleniyordu.

Tüm mailler saklanmış, silinip gitmesin diye çıktıları alınmış, çıktıların tekrar tekrar fotokopileri alınmış, çok özlendiğinde hüzünle ağlanmak üzere saklandıkları yerden defalarca çıkarılmıştı. Her konuşmanın hangi şartlardan doğduğunu anımsıyor bazen üzerinde sevdiği renkleri nasıl seçtiğini düşününce içinin hüzünle nefret sınırında coşmasına engel olamıyordu.  Diş macunu tek markaya o yıllardan sonra düşürmüş, elmanın tadını sevmiyor diye o da psikolojik diş kamaşması yaşadığından sevmez olmuştu. Gömlek giymeyi yine o yıllardan sonra bırakmış, sadece beyaz renk iç çamaşırı o seviyor diye bedenini örtmüştü. Ama hepler arasında tek kalmış tüm hazırlıklarından kendine fırsat vermeye çalışıyordu. Geride bırakma şansı istiyordu. Her yerde onu düşünmeye yorulmuş, azıcık kendine ait olabilmeyi özlemişti. Tükeniyor, panikliyor, hayalleri arasında sadece sadece sadece oluyordu. Geceler bazen çok zor geçer karısıyla onu düşlerdi. Aslında ondan daha çok karısının ölmesini diliyordu. Yenemediği, uğruna geri dönmediği erkeği ezik yıkık görmek için karısını bir kazada öldürür, sakat bırakır, tekrar tekrar süreçleri yaşardı. Arkadaş ortamında çok komik fıkraya coşkulu kahkaha atar ve altında arkasında içinde neredeyse keşke duyabilse isteği duyardı. İçinde hiç düşünmemenin hiç düşünmemiş olmanın nasıl olduğunu unuttuğunun farkına vardığında yüksek yerden boşluğa bakmış, onca acısına rağmen onu tekrar tekrar zihninde öldürememe, kendisine özür dilerken görememe ihtimaline dayanamamış rüzgârı içine çekip yeniden ayaklarını yere basmıştı. Her zaman neşeli olmalıyım düşüncesinden ağlama yeteneğini büyük ölçüde kaybetmiş acı kokarken o, taşlaşmış kalbi umuduyla unut ne olur baskısı arasında kendini yaşlandırıyordu.

Yine aynı yine aynı hücumlarla gün başlamış, bitmiş, tükenmiş evine girmek için arabasından inip birkaç adım atması gerekirken duyduğu sese odaklanmıştı. Sol ayağı yolda duran ve rengini şeklini tam seçemediği taşa değip onu bulunduğu yerden birkaç adımlık yere götürmüştü. Taşın olduğunu düşündüğü yere doğru yürüdü. İçgüdüsel olarak onu tanıdı; buldu. Yeniden vurdu. Yeniden vurdu yeniden yeniden yeniden… Öfkesi büyüdü, güldü kahkahalarla güldü. Taş ayağının altında sürükleniyor ve hiç alışmadığı mekândan yine yine yeniden bir insanoğlu tarafından sürükleniyordu. Onun da hayatı vardı onun bile bir amacı vardı diye düşündü. Ahlar geldi içinden büyümüş ve ağlama nöbetinin ilki. Eğilip taşı aldı avucumda sım sıkı sardı diğer eliyle üzerine baskı yapıp kendine sarmaladı. İlk kez düşünmeyi bırakmıştı galiba. Taş ne hatırlattı da onu başka yaptı bilinmez ama belki de ilk defa gitmeler kadar kalmaların da rahat olması gerektiğine inandı.

Kendine bile ketum olabilecek ruhları vardı ve bu ruhlardan ikisinin sahibi tesadüfler sonucu tanışmışlar ve günlerdir ilk defa bu kadar koyu bir sohbetin gidişatına izin vermişlerdi. Aslında her ikisi de belki anlatmayı hak edecek birisini aramışlardı. Konu nasıl oldu da paylaşım alanlarına girdi bilmiyorlardı. Anlattıkça anlattılar, konuştukça ne varsa birikmiş bir nefes gibi dökülsün istediler.

Özlüyorum. Sadece özlemek mi kıskanıyorum da ve suskun kalmak çok yoruyor beni. Neden diye sorma söyleme ihtimalimle bile kaybetme olasılığımı göze alamıyorum. Nasılsa hiçbir zaman tam olarak benim değil ve olamayacak o olsa bile ben yanına gidebilecek kadar cesur değilim ve onu kendimce seviyorum. Bir yazı arasında adını bulduğum kitaplarım en sevdiklerim oluyor ya da adını okuyarak sevmeyi öğreniyorum. Yine de hayalci değilim can yakması da deşmiyor daha güçlü oluyorken sahip olabildiklerine sıkıca bağlayabiliyor biliyorum. Kimsenin suçu yok. Sahip olunan ne olursa olsun kim olunursa olsun hatta adı yasaklı olsun bu ruh şekillenemediğinden aynı şartları hazırlardı eminim. İçinde bulunduğum durum itiraz değil sebepsiz kabul görür bende. Sıralayabilirim sızanları belki ama ne oluyorsa olsun adı yerleşen isim. Dozu, serbest bırakma hakkı ve yaşama şekli kendi penceremin görünmeyen tülünün arkasında ve sadece kendime sakladığımdan ulaşılmaz büyüklükte. Kendime kazandırdığım için her yerde O’nun adı ya da adını taşıyan hecelere olan yakınlığımda aklıma ısrarla kazınan, hep var ama benim için varken özlenen, onun bilmediği sırrıyım. Adı yok. Kural yok. Bildiklerim yok onun tarafında zaten sıfatım da yakın biridir herhalde ve O varken ben olmayı hangi ara unuttuğumu aramaya başladığımdan beri böyleyim.

Birinin birine bağlılık hikâyesini dinlemek değil ama bu bağlılığın başkaları tarafından yaşandığını bilmişlikle devam etti sohbetleri Çağrı ile Ufuk’un. Her ikisinde de yaşamaya devam eden sancıyı anlatabilecek güvenilir birini bulmaya devam etmenin dökülmesi birbirlerine sıra bile vermeden devam ediyordu.
Ufuk devam etti.

Seni öyle iyi anlıyorum ki! Seni seviyorum demek değil benim de O’na söylemek istediğim. Tam olarak söylenmek istenen ben seninle her şeyi yaparım. Ben seni senin istediğin kadar benimserim. Senin karşılığın benim ve sen nerelerdeydin belki de. Konu derin, zamanla büyümek yerine çocuktan çocuk oluyormuş insan. Yakıyor olduğundan bu denli güzel belki diyerek anlatmaya devam ederken sus ne olur itirazıyla birbirlerini üzmekten vazgeçtiler. Sohbetleri devam etti şimdiki yaşantıları ile olasılıkları arasında. Hayali mutluluklarını anlattılar hatta dürüstçe söyleyelim mi gülümsemesi ile günü kapattılar.

Not : Sonu nerede demeyiniz kitaba sakladım : )

Yaşlı kadınlara hizmet eden güzeller güzeli Katyuşa ve hizmet ettiği hanımlarının yakın akrabası olan Dimitri arasında akar hikâye. Katyuşa çok küçük yaşlarda kaybeder ailesini ve kimsesizliğiyle sığındığı evde kendisini gibi yakın hikâyesi olan Dimitri’nin  ilgisinden etkilendiği için bir gece birlikte olur. Rus ordusunda görevli bir subay olduğundan birkaç günlük tatil için geldiği bu evden o birlikteliğin sabahı ayrılır. İşte olaylarda o geceden sonra şekillenmeye başlar. Hamile kalır Katyuşa, hizmetçilik yaptığı evden dışlanır, çocuğunu doğurmak için bir tanıdığına sığınır, çocuğunu doğurur onu yetiştirme yurduna bırakır ve hayatını devam ettirmek için hayat kadınlığı yapmaya başlar. Bir gece birlikte olduğu adam öldürülür ve tesadüfler Katyuşa’nın suçlu olduğunu gösterir. Hüküm giyer ve tüm bu olaylar zincirinde Dimitri görevli olarak onun davasında bulunur. Kendini suçlu hisseder ve ona yardım etmek için çırpınır. Arayışında adalet sisteminde ki açıklıkları fark eder. Amacına ulaşır onu yeniden hayata kazandırır. Her şeyi telafi etme adına evlenmek ister ve Katyuşa başka biriyle evlenerek biter kitap.

Kısaca anlattığım bu kitap son derece akıcı ve mesajlarla aşk güzeldir, sevmekle insan her şeyi yener, ne olursa olsun mutlu olmak başka bir şey mesajı vermediği için sevdim belki de.  Kimilerine göre çok özensiz bir gece, kimilerine göre içine aşkı serptiği bir gece olabilir yaşananlar ve her giden ne kötü her kalan da masum değildir mesajı bulabilirsiniz. Meslekler ya da o mesleklerin isimlerinden kötü değildir insan altyapısı da bariz olarak bulduğunuz detaylardan. Ne olursa olsun vicdanı anlatıyor, eleştiriyor, yasa eksikliklerini hikâyesine dâhil ederek sonra iyiyle kötüyü yer değiştiriyor ve sevgi olsa bile vicdan arasında gelen sese mecbur olmadıklarını hissettiriyor.

Akıcı sevilesi türdendir. Özellikle kitap alışkanlığı edinmek isteyenler için tavsiye ederim.

Maddi olarak sahip olamadıklarımız kabul gördüklerimizden olsa da manen sahip olamadıklarımız kabul göremeyecek kadar etkilidir yaşantımızda. Sahip olamadık diye işimizi kaybedebilir, kötü alışkanlıklar edinebilir ve sevdiklerimizi terk edebiliriz. Ama hiç kimse o duyguyu ne kadar istediğimizi anlayamaz. İşte o duygunun en çok hissedildiği alanlardan biri çocuksuzluk. Eğer ona sahip olamıyorsanız dünyada ki tüm insanlar sizin hakkınızı elinizden alıyor hissine kapılırsınız. Dünyada ki tüm kadınlar o çocuğu sizden daha az hak ediyordur ve sanki çevredeki herkes sözleşmiş gibi hamile kalırlar. Doğum fobileri, eşe nazlanma hikâyeleri, ilginin merkezi durumları son derece saçma gelir. İki elin bele dayalı bacaklar hafif açık ve paytak yürüme hali sizin en iğrendiğiniz görüntülerden biri olur. Her kıpırdadığında ayy ayy sesi ise hiç inandırıcı gelmez. Çünkü başka bir hayalin içindesinizdir. Tek düşünülen O’na sahip olmak nasıldır düşüncesidir.

Yavaş yavaş çevre öğrenmeye başladıysa o daha fenadır. Çünkü siz zaten tüm testleriniz yapıldıktan sonra tüm gerçeklerle ve olasılıklarla aydınlatılmışsınızdır ve ihtimaller sıralıdır. Sonra bu sürece inanmaya başlamaya ve olmaması halinde sevdiğiniz insanla yaşamaya devam etmek için B planı yaparsınız. İlk günler suskunluk içinde geçer. Hele de buna sebep olan taraf ezilir de ezilir suçlarda suçlar kendini. Onca eğitime ve dünya görüşüne rağmen isteksiz bir ağızla terk edilmeye hazır olduğunu söyler. İnancı yoktur zaten bu söze sadece sıcacık sarmalanmayı bekler ve belki de her gece sevişmeyi ister. Çünkü çocuk sahibi olmamakla cinsellik ilk zamanlar birbirlerinin yerine en çok konandır. Sindirilir ve araştırmalar yapılır. Hafif bir suskunluk sebepsiz bir mesafe inşa edilmiştir. Bir tarafın büyük sabırla diğerini motive çalışmaları yapılır ve birbirlerine daha çok inanmak için bir sebepleri hep akıllarının bir köşesindedir. Arada aksi gibi bütün manasız tartışmalar da aklınızda sizi doldurur. Hem problemli hem de en çok kızdıransanız biraz daha içinizi acıtırsınız. Doktorların karşısında kadın ya da erkek olsun herkesle paylaşamam dediğiniz ne varsa paylaşırsınız. Aile sırrınız siz eşiniz ve denemek mümkünse tüp bebek departmanında ki en az 30 kişilik bir ekip içindedir. Arada perde kalmamıştır. Sizden birilerini bulursunuz tüm bu tedaviler sırasında. Garip ama yalnız olmadığınızı bilmek cesaret vericidir. Süreçler geçer de geçer eşler birbirlerini yeniden tanırda tanır ve her yıkımdan el ele çıkmayı, gülümsemeyi sevişmeyi becermiş olarak bu savaştan galip gelirsiniz. Ama çocuk çoğunlukla yoktur hayatınızda. Olmuyordur çünkü olamıyordur. Bazıları ise çetin mücadeleyle alırlar bebeklerini kucaklarına ve hiç unutmazlar arkadaşlarını. Hiç sevmezler karınlarını, hiç doğum fobisi yaşamazlar, hiç ay demezler, hiç eşe küsmezler ve paytak yürümezler. 9 aylık süreci aynı dili konuşabilenlerle geçirir ve çocuklarını paylaşarak büyütürler.

Birkaç değerli arkadaşım var. Patsy, Nesrin, Sena, Ayşegül ve Meral adına; Bu dün tesadüfen duyduğum ve beni bile acıtan bir konuşmaydı. Kanser gibi çocuksuzluk oranı da gitgide artmaya başladı. Öyle şeyler duydum ki. Bunun bir suç olduğundan tutun da hak etmişlik, kötü insan olmaya bile bağlanan olaylar zincirini biliyorum. Ama çocuksuzluk tıpta infertilite birçok sebebe dayalı olsa bile sebepsiz de olabiliyor. Evet, doğru herkes çocuk sahibi olamayabilir ama çocuk sahibi olanlar bunu ayrıca hak etmiş değildir. Çünkü her gün doğurup sokağa atanlarda mı hak etmiştir diye sormak istiyor insan. Ayrıca ne daha fazla insan ne de daha fazla iyilik yapıldığından hak edilmiştir o bebek. Çocuksuzsanız Allah tarafından cezalandırılansınızdır. Kötüsünüzdür. Hak etmişsinizdir. Garip ama ben mesafe bırakanları gördüm. Hoş töre denilen şey yüzünden insanın ağzını bir karış açık bırakan rezillikler zincirinde bu yaşanılası. Dili, dini, ırkı, milleti, düşüncesi ne olursa olsun çocuksuzluk duygusu bir çatı altında toplanacak ender duygulardandır. Anlamıyoruz bazen evet, hiç olmazsa saygı duyalım. Dokuzuncu kez olumsuz sonuç alınan mikroenjeksiyon tedavisinden sonra bunu onun hak etmediği sonucuna varan tüm duyarsız insanlara ithafendir. İyi ki varsınız düşüncesizler. Zira sizler olmasaydınız aile kurumunun bölünmez bütünlüğünü, sonsuz bağlılığı hiç bilmeyecektik. Tüm bunlar dışında şimdiden yeniden denemeye karar veren Nesrin’e bu sefer başarman dileğimle…

Âşık olunacak yüzler vardı; birde bedenlerine âşık olunanlar.

Duygu olsa da olmasa da değişmeyen yapılacaklar

Öpmek, dokunmak, koklamak, girip çıkmak, girip çıkanı algılamak ve fısıldamak.

Tercihlerle ilgili açıklama yapılmış, sebeplerde sıralanarak.

Etkilendiklerimde oldu; olmaz dediklerimde.

Her şey hep aynı.

Kavuşmanın şekli kavuşmamanın acılı kısmı, tatlandırıcı

Gözlerimde okuduklarımı canlandırma bölümü belirsiz kaldı.

Anladım yine yeniden tercihler yaşanıldığında güzel

İster çok acıyan olun ister çok acıtan

İster kalan olun ister hiç var olmayan…

Konusu itibariyle zaman zaman sizi kimi desteklemeniz gerektiği konusunda sorguya çekse de gönül hep aynı şeyi seçiyor. Sevgiyi; ya da olmasını dilediği kuvvetli sevgiyi.  Bu sevgi ki kişilerin istem dışı kendilerini içinde buldukları bir duygu yoğunluğu olarak ifade edilse bile ben bir insanın diğerini ilk gördüğün de sevip sevmemeye karar vereceğine inananlardanım. Cümlelerim özetleyici gibi gelse de kitap size der ki;

Aile baskısı altında büyüyen Felix hatta tam adıyla Felix de Vandessene ailesinin de katıldığı bir baloya eşlik eder ve orada Kontes Henriette yine tam adıyla Kontes Henriette de Mortsauf tanışır ve onun güzelliğinden çok etkilenir. Uzunca süre ona odaklı yaşar ve yine hiç ummadığı bir anda onunla karşılaşıp tanışırlar. Sık sık bir araya gelmeye başlarlar. Kontes kocasından, onu sevmediğinden, çirkinliğinden bahsederden Felix kendi ailesini paylaşır ve birbirlerine aşık olan iki insan olurlar. Felix günün birinde mevki sahibi olmak için başka ülkelere gider ve Kontesle mektuplaşmaya devam ederler. Birbirlerine son derece bağlı ama birbirlerini uzaktan seven insanlardır. Ve yine bir gün Kontes Felix’in başka birine aşık olduğunu öğrenir ve hastalanır. Felix aşkı tattığını sandığı süreci doldurup geri geldiğinde Kontesi hasta yatağında bulur ve ona bıraktığı mektubu alır. Kontes ölmüş Felix ise hep onu sevmiş biri olarak hayatına devam eder.

Kitap aynen yukarıda ki paragrafı anlatır size. Biri yasaklı yani evli diğeri bekar ama birbirine aşık iki insandır anlatılan. İşin bu kısmı sizi üzmüyor değil. Birini ölesiye çok sevecek ama başka birine bağlı kalmaya kendini mahkum ederek yaşamaya devam edeceksin. İmkansızı okumak canını yakmayacaklar için çok başarılı. Okuyun derim.

Bernand Mickey Wrongle namı diğer Ağaçkakan ve Prenses Leight Cheri’nin neotemi (geç kalmak) üzerine kurulu yaşantılarıdır. Pazar, hastaneye sevgilinin gelmediği gün, kibrit cebinde her zaman yanmayı bekleyen küçük alev olarak hayat bulur yaşantılarında. Biri doğuştan, diğeri kanun kaçağı olma gerekçisi ile sonradan soylu. Kızıl olmalarının doğal beceri olduğuna inanan bu iki tip bir Hawaii uçuşunda denk gelirler. “Aşkı kalıcı kılmayı kim biliyor?” diyerek mahremiyetlerine kabul ettikleri yaşantılarıdır kitapta anlatılan.

Okuduğum ne kadar kitap varsa, aykırılığıyla kafa tutan karakterlerin hepsi aşırı zeki olarak anlatılmış bulurum. İnsanı üzerine çeken karakterler savaşında beyin ile ağız mesafesini, ağzına geleni istediği gibi söyleme seçeneğini işaretlettirip destekler hale getirme işi sevilen türden sanırım. Çünkü Ağaçkakan’dan çok Leight Cheri’nin kullandığı bu yol destek görüyor. Küfür de hayatın bir parçası, yerinde olunca kadına da yakışıyor.

Kitap okunurken sıkmıyor ve masallarda ballandıra ballandıra anlatılan altın top nerede diye sorarak sizi düşündürüyor. Ayrıca Robins çizgisini pekiştiriyor. Kitap kitaplığımda…

Bu kitabı kim yazmıştır ve yukarıda adı geçen arkadaşları bir çatı altında toplamak kimin kararıdır bilemiyorum ama kitap için şunu söyleyebilirim dejevu. Amaç cümleleri şekillendirmek, ortaya zeki işler çıkarmak olsa da bu zeki çalışma günün modasına uygun ticari amaçla okuyucuya sunulanlardan.  İnsanüstü varlıklar, mükemmel vücutlar, âşık olunası suratlarla kanlı dayanışma. Stephenie dışından 6. His ve İlk Görüşte Aşk gibi bilinen kitaplarıyla Meg Cabot hakkında bilgi sahibi olsam da diğer isimlere ait hiçbir kitabı okumadım.  Kitap yaş ortalamanıza göre derecelendirilebilir. On sekiz yaş altı için biraz daha sevilesi türden. Ama kendi adıma sevmedim. Sonlarında bir belirsizlik tadı kalıyor zaten.  Kitabın adının çok geçiyor olması Stephenie Meyer adıyla satışı çıkartılmış olması.  Ama vampirlerle olan hikâyeler günümüzün modası olarak kitaplarda anlatılmaya, gerçekte var olup olmadığının yanıtı Google’da aranmaya bir müddet daha devam edecektir. Bu vampirler yeniden gün ışığından çekilene kadar buluşmaya devam ettiğiniz türden Cehennemde Balo Geceleri. Kitap emanetti bir an önce okunup sahibine teslim edildi : )