İyi ki Doğdun

Üç kardeşiz biz. İki kız bir oğlan. En büyükleriyim ben. Annemle babam otuz yılı aşkın süredir beraberler; kavuşma hikâyeleri de var. Yokluk ve zorluk gibi kavramlar bizim çok fazla hissettiğimiz duygu değil, ama birlikten kuvvet doğar ve çalışan her zaman kazanır sözü babamızdan örnek aldığımız davranış türlerinden biridir. Annem az, babam çok sever çocukları. Belki de her kadından daha fazla sever erkekler çocukları… Gerçekten yıllarca beraber çalışmışlardır karı koca. Arada hatırladıklarım var ama hiç anımsayamadıklarımda. Sonra yıllar sonra yeniden anne baba olma ihtimali doğunca sil baştan yeniden yapmak zor gelmiştir belki de ama bugün evin en küçüğü olması dışında hepimizin en sevdiği Çakır çiftinin en küçük çocukları, biz büyüklerin en küçük kardeşi olma sıfatıyla Murat’ımızın doğum günü. Abla olarak anlatabileceğim çok şey var tabi. Ama O’nu kardeşim olması dışında özel yapan şeyler de var. En sık aradığım, en çok kendimi tereddütsüz paylaşabildiğim, borç istenmesi gerekiyorsa rahatça alabildiğin, şoför koltuğu tartışmasında şartsız yenildiğim, annem de hafif can sıkıntısı sezdiğinde hayırdır diye sorabildiğim ve her şeyden önce bana koşulsuz desteğini sunabildiği için değerlidir benim için.

Her daim sevgiyle, sağlıkla, hedefleri tamamlama yolculuğunda kol kala, samimi, içten, sıcacık bir ömrün başladığı yılların olması dileğimle. Doğum Günün Kutlu Olsun. İyi ki doğmuşsun…

Büyüyorken Hastalıklar Hep Vardır Oysa…

Çocukları büyütürken en önemli anları onların biraz daha büyüdüğünü anladığınız zamanları sanırım. Minicik genç bir adamım var ki beni kendisine deli gibi sevdalı hale getiren. Zamanı durdurmak istiyorum; Göğsünde uyutma sonra alıştırırsın itirazlarım içinde İlker’e iyi ki beni dinlememişsin demek.  Malum şu yaşlar minicik değil kocaman olmanın özenildiği yaşları ve biz biraz yasaklıyız. Anne bebek gibi öpme, baba tamir edebilirim bende itirazlarıyla gözbebeğimiz.

Şimdilerde birazcık hasta. Karnının ağrıdığını dile getirip doktora gitme isteğini sadece istediği için, doktor fobisi olmasın diye yerine getiren ben, ilk başta apandisit olabilir teşhisiyle korkmuş, sonra böbreklerinde kum da var teşhisiyle biraz daha telaşa kapılmış üzüntüde buldum kendimi.  Genelde acil doktorlarının yapacakları bellidir ama şanslıyım ki ilgili bir doktora denk gelebilmiştik. … DevamInI Okuyunuz

Büyüdük De Kirlendik

Küçükken, kocaman bahçeli site içince bir blokta 5.katta kapı numarası dokuz olan dairede oturur üstüme gelen iki kardeşi sorunsuz hazmedip oyun kapılarının keşfedilesi dünyasında turlardım. Kooperatif sistemi çok popülerdi o zamanlar. Yıllarca ödenir, ortak paylaşımca fabrikasyon evler yapılır içleri azıcık değişik olan evler varlık belirtisi kabul edilirdi. Varlıklılar sınıfında olmasam da çok mutlu olanlar arasındaydım.

Kız çocuk erkek çocuk bir bahçenin hoplayan, zıplayan, bisikletini bir tur için ödünç isteyen, evine girip karnını rahatça doyuran, annesine bilmen ne hanım teyze diye hitap eden, babasının getirdiği çikolatayı rahatça paylaşabilendi. Her şeyden önce çocuk kalbinin küçük çırpıntıları komşular tarafından bilinir hoş görü ile o süreçler rahatça geçerdi.

… DevamInI Okuyunuz

Fotoğraflar

İçlerinden birini aldı. Okul yıllarından kalan bir kaç sıra dizilmiş öğrenci gurubuna baktı. Kısacık saçlı, kel, oğlan çocuğunun bir basamak altında, çaprazında durana da. O zamanlar ne kadar zayıf ve çelimsiz olduğunu anımsadı. Kısacık saçlı kel bir oğlan. 43 adet öğrenci. Erkek öğrenciler çoğunlukta. Hepsinde siyah önlük lastik ayakkabı. Havanın soğuk olduğu belli. Sanki bazılarının burunlarında sümük bile vardı. Öğretmenleri Kadriye Hanım. İncecik naylon çorabı, eteğinin boyu,  o zamanlar veliler tarafından çok konuşulurdu. Halbuki şimdi ne kadar komik gözüküyordu. Hayatta mıydı acaba? Ya sınıf arkadaşları; çoğunun adını hatırlayamıyordu. Kimisinde beyaz yaka kimisinde oda yoktu. O zamanlar Cumartesi de okul olurdu. O zamanlar dediği kaç yıl önceydi? 40 yıl 50 yıl? Parmak hesabı yapamayacak kadar bile körelmişti sanki zihni. Kimseciklerin fotoğrafları olmadığı dönemde bir elinin beş parmağı kadar gördüğü babasının ziyaretlerinden birinde getirdiği fotoğraf makinesiyle çekmişti.

… DevamInI Okuyunuz