Konusu itibariyle zaman zaman sizi kimi desteklemeniz gerektiği konusunda sorguya çekse de gönül hep aynı şeyi seçiyor. Sevgiyi; ya da olmasını dilediği kuvvetli sevgiyi.  Bu sevgi ki kişilerin istem dışı kendilerini içinde buldukları bir duygu yoğunluğu olarak ifade edilse bile ben bir insanın diğerini ilk gördüğün de sevip sevmemeye karar vereceğine inananlardanım. Cümlelerim özetleyici gibi gelse de kitap size der ki;

Aile baskısı altında büyüyen Felix hatta tam adıyla Felix de Vandessene ailesinin de katıldığı bir baloya eşlik eder ve orada Kontes Henriette yine tam adıyla Kontes Henriette de Mortsauf tanışır ve onun güzelliğinden çok etkilenir. Uzunca süre ona odaklı yaşar ve yine hiç ummadığı bir anda onunla karşılaşıp tanışırlar. Sık sık bir araya gelmeye başlarlar. Kontes kocasından, onu sevmediğinden, çirkinliğinden bahsederden Felix kendi ailesini paylaşır ve birbirlerine aşık olan iki insan olurlar. Felix günün birinde mevki sahibi olmak için başka ülkelere gider ve Kontesle mektuplaşmaya devam ederler. Birbirlerine son derece bağlı ama birbirlerini uzaktan seven insanlardır. Ve yine bir gün Kontes Felix’in başka birine aşık olduğunu öğrenir ve hastalanır. Felix aşkı tattığını sandığı süreci doldurup geri geldiğinde Kontesi hasta yatağında bulur ve ona bıraktığı mektubu alır. Kontes ölmüş Felix ise hep onu sevmiş biri olarak hayatına devam eder.

Kitap aynen yukarıda ki paragrafı anlatır size. Biri yasaklı yani evli diğeri bekar ama birbirine aşık iki insandır anlatılan. İşin bu kısmı sizi üzmüyor değil. Birini ölesiye çok sevecek ama başka birine bağlı kalmaya kendini mahkum ederek yaşamaya devam edeceksin. İmkansızı okumak canını yakmayacaklar için çok başarılı. Okuyun derim.

Kitap üç arkadaşın geçmişlerinde ailelerinin terk ettiği evlerini merak etmeleri ve Filistin’in Ramla kasabasında geçmişlerini bulmaya karar vermeleriyle başlar. Sonuçta zaman geçmiştir ve hiçbir şey eskisi gibi değildir. Hayal ettiğine en çok yaklaşan Bashir’in Dalia tarafından evine davet edilmesiyle olaylar gelişir.

Kitaba tarafsız gözle bakmak ve anlayabilmek şart. Öncelikleriniz, dini görüşünüz bir adım geride, siyasi farklılara hak verme isteği hemen yanı başınızda durmalı.  Kitap birçok belge toparlanarak yazılma özelliği taşıyor. Hikâyeye dönüştürülmesinde bilgilendirme hizmetinin etken yattığını düşünüyorum. Eğer ki tarih kitabı gibi raflara sunulsaydı sahip olan ve okuyan sayısı az olurdu. Ama yazar için tarafsız bakmaya çalıştığını düşünüyorum.

…..

Gerçek ile yalan arasında stres topu olan annesine bakar görür kendini. Zenginlik başa beladır vesselam. Ne şaşırtacak kadar çok olmalı nede arayacak kadar az. Karınca kararınca uygundur. Ele güne muhtaç değiliz çok şükür mantığı ile annesi dizinin ekrana yansıyan görüntüsünü yorumlar. Annesinin hararetli hararetli kurmaca gerçeğe gidişine eşlik eder.

…
Henüz oyunculardan baba rolündeki teşhis etmemiştir öleni. Yakınımıdır değimlidir belli değildir. Kötü baba olmuştur adam. Toplumda görmeye alışkın olduğumuz türden değildir ya. Eşi zamanında bırakıp gitmiştir. Diziyi izleyenler “ya adam hak etmiştir yâda kadın kötüdür.” Bir şekilde büyümüştür çocuk. İyi niyetlidir çok. Ailesiz olmasına rağmen olabileceği kadar efendi olabilmiştir. Gerisi zaten çocuğun suçu değildir. İyide nereye gitmiştir bu çocuk. Gerçekten ölmüş müdür yoksa feci halde bunalıp saklanmış mıdır? Telefonuna cevap vermez. Eş dost arar durur karakterimizi.

…

Neredeyse dua edecektir annesi. Çocuk O olsa da olmasa da yaşıyordur nasıl olsa.  Ama anne yüreği ister gerçek olsun, ister kandırmaca kimsenin yavrusuna bir şey olsun istemez. Fark etmese de annesi, nemlenir gözleri. İnsan olgunlaşması böyle bir gerçek sanırım diye geçirir içinden. Annesini kaybettiği haberini almış, kendisini çığlık çığlığa ağlarken hayal eder. Düşünmeyi dahi kabul etmez aklı. Çabucak gönderir görüntüleri.

….

Baba rolündeki oyuncunun kalbi ağzında aklında binlerce keşkelerle kavrulmakta. Keşke oğluma seni seviyorum deseydim, keşke daha çok ilgilenseydim, keşke onu anlasaydım, keşke, keşke,keşke. Ekran değişir. Morga giriş yapılmış, teşhis için morg kabininin kapısının açılmasını beklemektedir. Muhtemelen birazdan arkası yarına bırakılacak ve yine muhtemelen ölmeyecek olan ana karakter için boşuna stres yapıyordu annesi. Ve işte morg kabininin kapısı açılır. Babanın duru yüzünden tuzlu su hızla kendisini yer çekime teslim etmiş. Görüntüye eşlik eden müzik daha baskın hala gelmiştir. Morg görevlisi tüm ağırbaşlılığı ve izleyenler tarafından bu iş yapılır mı sorusu ile bir cesede yönelmekte. İşte tam örtülmemiş bir çift çıplak, mat, soğuk ayak…

Tam o sırada annesi oh der. Görüntü dizinin burada bittiğini gösterir, çeşitli markaların amblemleri ve hiçbir zaman kim olduklarını merak etmediğimiz makyajcısı, ışıkçısı, yönetmen yardımcısının isimleri hızla akar ekrandan.  Annesine soru sormaya hazırlanırken annesi cevap verir.

“İyi bari ya çocuk ölmemiş?”

“Nereden biliyorsun? Daha adam teşhis etmedi bile?”

“Bakmasına gerek yok ki. O ayaklar zengin ayağı mı?”

Bu roman farkındalık bakımından değişik bir pencere sunar. Kendi adıma çok çok keyifle okudum. Uzun zaman da oldu. Sonra bir şekilde kitaplığımda özenle muhafaza ettiğim kitabı kaybettim.  Kişisel olarak kitap için çok fazla eleştiri yazısı okumadım fakat dikkatimi çeken şey birden fazla kişinin çeviri yaptığı ve iki farklı kişinin çevirisini okuyanların kitaptan aynı lezzeti alamadıkları yönündedir. Kitap elimde olmadığı için ben hangisini okudum bilemiyorum.  Ama sıkıcı, rahatsız edici yönde izlenim edinmediğimi biliyorum. Tabi ikinci kez okumadığım için kıyaslama şansım pek yok zaten.  Okumayı düşünenler için bu detaya dikkat etmeleri isteğimle okumanızı dilerim.

Türkan Saylan’ın anlatımı ve Ayşe Kulin’in akıcı diliyle kahvenize eşlik edebilecek türden.

Biraz iş, biraz sağlık ve küçücük bir keyiflenme halimi birleştirdim ve yine yaşadığım şehirden İstanbul’a yolculuğumuz oldu. Bu sefer sıkışık değildim ve hastaneden çıktıktan sonra Şişli sokaklarında rahatça gezip, kendime kahve ısmarlamak, birazda şımartmak  beni sevindirdi. : )  Fakat beni anlattıran,  paylaştıran, keyifli hale getiren yapmış olduğum otobüs yolculuğumdu.

 Aile şirketlerine sahip olanlar beni belki biraz daha iyi anlarlar. Bizler yolculuklarımızı birbirlerimizden ayrı ayrı gerçekleştiririz. Olası kaza ihtimallerini ve hayatlarımızı kaybetme olasılığımızı aza indirmek ve geriden gelen ailemizi oluşabilecek kötü durumlardan korumak için.  Dünde ailemden iki kişi ve ben az önce sizlere sıraladığım sebeplerden dolayı -iş, sağlık, dinlenme ihtiyacı- yolculuk etmemiz gerekiyordu. Otobüsle gitme isteğime saygı duydular   ve ben oldukça keyif aldığım bir yolculuk yaptım. Şehirler arası yolculuğun kendine has düşündüren, güldüren, lastik seslerine karışan tatlı anıları kulağımda kendime seçtiğim şarkıların imtihanı idi; sevgiyle andığım. Gülümsedim çokca, sonra özlediklerimin notlarını aldım, kendime söz verdiğim hatır telefon görüşmelerini yapma kararımı unutmamak için.

 Tabi yolculuk yaptığınız insanların çeşitliliği de sizi şaşırtıyor.  İçimizde iki çift lafı bir araya getiremeyenden tutunda, ses tonunu ayarlayamayan, kaynanasından tutunda son zamanların en popüler cinayetini çözene kadar sesli beyin karmaşası vardı.  Kendimi sessizliğimle eşlik ederken buldum ve çokca beslenebildiğimi düşündüm. Arada kaleme alıp anlatacağım bir birinden farklı hikayelerin bilinmeyen yüzleri oldular. : ) Sonra otobüs yolculuğundan önce yıllardır yemediğim sokak tostlarından bir tane aldım. Bir tane dediğime bakmayın kocaman bir yarım ekmek. Et ve et ürünlerini tüketmediğim, tüketemediğim halde sucuklu bir tost aldım. Nasıl anlatılır bilmiyorum ama doymasam kocaman bir tane daha alırdım tadı damağımda kaldı.

 İki saate sığan telefonsuz, bilgisayarsız, masasız, evetsiz, hayırsız geçen zamana ne kadar ihtiyacım olduğunu yine şaşırarak anladım. Dünyanın dönme hızına yetişemeyeceğimi bilirim oysa. İşimi severek çok keyifle yapıyorum ve işimin gerekliliklerini yerine getirirken gerçekten mutlu olabiliyorum ama arada farkında olmadan kaçırıdklarım da olabiliyormuş. Şimdi kendi kendime karar aldım ne kadar yoğun olursam olayım yeniden önce kedim diyeceğim. Nasılsa dünya dönecek ve ben biraz ara ara oturabilirim : )  

Bizim zamanımızda mp3ler yoktu. Bilgisayar monitöründen listelenmiş isimlerden seçilmezdi şarkılar. Potans anlam taşır, her gelen sesinin ayarlarını yapardı. Mikser üzerinde elleriniz otomatik işler arka odaya gidip gelmenizi kolaylaştıracak tekerlekli sandalyenizle tüm albümlerin raflardaki sıralanışı bilirdiniz. Hatta kaset ve cd zamanına denk gelir benim radyoculuğum. Şarkınız döner kasetçalarda hadi dersin cd deneyeyim sandalyenizi kendiniz var gücünüzle itersiniz albümlerin olduğu odaya ve sol elinizle alırsınız yerlerini ezberlediğiniz albümlerden kendinizce ve yine ezberlenmiş birinci, beşinci, yedinci şarkı çalmaya başlarsınız. İntro da bilinir çok iyi. Şarkının üzerine konuşmadan anons geçilir ve potans tekrar sese kapalı müziğe açık yayına devredilir.

O dönemlerin bilmiş hali mevcut tabi. Çokta mütevazı olamıyorsunuz deneyim çok olunca. Radyo artı birçok insanın çok basite aldığı seslendirme zamanının müthiş heyecanı. Bence en az dizi oyuncuları kadar para almaları gerekir seslendiren kişilerin ve montaj işlerini yapanların. Çünkü ağlayan, bağıran, aşkını anlatan, cinselliğin doruğunda olan, çalan, yalan söyleyen, hakaret eden, nefret eden birini sesinizle ifade etmek kolay değildir. Ben ilk seslendirme işimde bir hemşireyi konuşturacaktım. Cümle aynen şu: “Buyurun nasıl yardımcı olabilirim?” Sonra cevap alıyorum ve devam ediyorum. “Anladım efendim fakat yardımcı olmam mümkün değil” cümlem biter bitmez telefon çalıyor ve ben yine iki cümle daha konuşuyorum. Belki dersiniz ki bu ne kadar zor olabilir ki inan bana abartmadan söylüyorum iki saatlik bir zamanımızı almıştı. Aşırı heyecan ve sesimi kontrol edememekten kaynaklanan sıkıntı. Ama sonraları alışıyorsunuz. Türkiye de bir numara kim derseniz söyleyeyim hemen size Toprak Sergen.

Şimdiler artık böyle değil. Mp3 zamanlarını gördüm bende ama tadı kalmadı. Her şey elinizin altında. Yayına teslim kişiler yayınları seviyesizlikleriyle çoğu zaman mahvediyor. (Kişisel düşüncem) Alt tarafı bir şarkı anonsu yapacak ama içinde saklı hayat bilgisi çok sıkıcı oluyor. Yayınlar denetlenmiyor maalesef eskisi gibi. Biz devamlı dinlerdik birbirlerimizi. Tabi radyo programı yapan özellikle yerel radyocular kendilerini kimlerin dinlediğini biliyorlar mı? Herhalde hepimiz ergenlik sıkıntısı içinde değiliz. Bırakın ergenlik dönemini kendi yavrularımızın sıkıntılarıyla yeniliyoruz hayatı : ) .

Konu geniş olunca anlatacak çok şey var haliyle. Ne hikâyeler ne maceralar çıkar. Ama bu meslek bana kontrollü olmayı ve sakinliği kattı. Birde eğitimli konuşkanlığımı. Hiç bilmem ki ben konuşurken biri beni dinlemesin. “Düzgün Türkçe doğru iletişim” en sık kullandığım cümlelerimdendir. Nedense paylaşmak istedim. Esasında konusu itibariyle biraz yakın biraz uzak vladimir yazısını okuyunca bende farklı bir katılım yapmak istedim.

Mikrofon önümde kulaklık kulağımda sesimin kulağıma dönmesine o kadar alışan ben son şarkımı Teoman’la yapmıştım. “Gönülçelen”. O zamanlar çok popülerdi. Rock ağırlıklı bir yayın yapardık biz. O yüzden Birçok ismi kimse bilmezken biz bilir dağılan gruplarını dağılmadan ve birey olmadan dinlerdik sık sık. Sevdim ben bu işi. Ama şimdiki daha iyi : )

4 Temmuzdan bugüne sağlıklı bir insan nasıl zorla hasta edilir sorusuna gönül rahatlığıyla üstümde test edildiğinden cevap verebilirim ki hiç zorlanılmadan…

Sabah oğlumun bana seslenmesiyle onu kucağıma almak için eğildiğim de tamda kuyruk sokumu diye tabir edilen bölge de anormal bir durum oldu. Tam olarak anlatamadığım şey benim bir anda haraket kabileyitimi büyük ölçüde azalttı. Biraz uzandım, dinledim vs vs derken işime gittim. Sonra yavaş yavaş tüm sırtımda dayanılması zor bir ayrı, ayaklarımda karıncalanma, hissislik, denge sorunu gibi şikayetlerim oldu ve ben hastaneye gittim. Orada film vs çekildi ve disk kaymasına bağlı omurilikte hasar oluştuğu söylenildi. Doktor hasarı kontrol etmek istediğini söyledi ve belimi muayene edeceğini umarken hani şu bel çekme dediğimiz işlemi yaptı. Dur ne yapıyorsun dememe bile fırsat vermeden her şey bitmiş oldu. İğne ilaç vs vs derken eve gönderildim. Ama hiç ağrım geçmedi. Ayaklarımı oynatamıyordum. Sol ayak parmaklarımı kendime doğru çekemiyordum. Yolculuk yapabileceğim hale gelince Prof. Dr. Mahmut Berkman randevu alarak muayene oldum.

Sonuç:

Ufacık bir bel tutulması yaşayan bu insan, basit bir kas gevşetici ve sıcak soğuk duş desteğiyle çok rahat bu sureci geçirebilecekken, tutulmuş bölgeye yapılan baskılama o bölgede çapı küçük, alanı büyük bir yırtığa sebep olmuştur. Yanlış uygulamaya bağlı hasta mağduriyeti söz konusudur. Bu durumda hastanın bir kaç ay aralıksız ağrı duyması, özellikle sol ayağını kullanırken zaman zaman beyninin onu kontrol edememesi çok doğaldır. Adı üstünde hırsızın hiç suçu yokmu mantığı. Belimin tutulmaması gerekirdi değil mi ama : ) Özellikle akşam saatlerinde dayanamıyorum artık ağrılarıma. Ama çok şükür ki tedavime bağlı ciddi bir azalma var. Alıştım da oturma yastağıma. Artık bir kaç saat o olmadan oturabiliyorum. Biraz biraz bir şeyleri rahat kaldırabiliyorum. En azından bilgisayarımı taşıyorum hiç batma hissi olmadan. Ama eğer ben beş yıl boyunca söylenilenlerden hiç dışarı çıkmaz ve kendimi her türlü sert haraketten korursam kurtardım demektir paçayı. (Mahmut Bey’e ilgisinden ve bilgilendirmelerinden dolayı teşekkür ederim)

Ne güzel iş değil mi? Hasta olduğunuz için doktora gidiyorsunuz ama daha hasta çıkıyorsunuz. Ve her zaman hepimizin hem ekonomik , hem konum, hem ulaşım yüzünden ulaşamayacağı doktorların teşhislerini paylaşınca baştan ona gitseydin lafını duyuyorsunuz.

Aynı süreçleri yaşayıp, gereksiz yere ameliyat edilip, iki ay sonra tam düzelme olmadığı gerekçesiyle yeniden ameliyat edildiği için büyük ölçüde yürüme zorluğu çeken birinin dava haberini aldım bugün. Şimdi bu gencecik arkadaşımız önümüzdeki günlerde iyi bir ekip tarafından üçüncü ameliyatını olacak ve omuriliğine yanlış anlamadıysam 20 cm platin yerleştirilecek. 28 yaşında ki bu gencecik arkadaşımız hayatı boyunca çok az aktiviteyi yapabilecek. Ben hala iyileşmeyi bekliyorum. Ağrılarımın dikkatimi dağıtmayacağı kadar azalmasını. Şansım vardı kısa sürede doğru doktara ulaştım. Ya ulaşmasaydım…

Eskiden nasıldım tam olarak hatırlamıyorum. Daha doğrusu bazı şeyler kopuk kopuk. Bunun normal bir süreç olduğu söylenilmekte. İstem dışı zorunlu unutmak deniyor en açıklayıcı biçimde. Ama her andığımda gülümsemekle ağlamak arasında kalıp, duru yüzümden gözyaşımı bırakmamayı da öğrendim. Hepimiz öğrendik. Ama depremle yaşamayı öğrenin (nasıl olacaksa bir ara da bu çok modaydı) gerçeğine değil, depremle gidenlerin acıtan, sıla özlemiyle izlerini sevdirmekle öğrendik.

Anlatılcak çok şey var ama ne sonunu getirmek münkün ne de tam olarak anlaşılmak. Ama 17 Ağustos 1999 yılının ağır hüznü gönlümde. Aynı gece bir çok vatandaşım gibi ben de o saniyeleri yaşadım. Her şeyin farkına varma zamanı geldiğin de bizde gözlerimiz ile gördüklerimizin derdine düştük. Fiziksel ve ruhi yaralanmalar eşliğinde sağ olmalarını dilediğimiz sevdiklerimize kavuşma isteği ve büyük bir hüsran…

Bunlar doğal afetin benim yada bu süreci görenlerin yaşadıklarından küçücük bir ayrıntı. İşte tam burada şu geliyor akla. Her binanın çöküşü doğal mıydı?

Sevdiklerimizi sağ bulma ümidi bitince , toprağa vermek için iş makinelerin çalışma sırasında gördüklerimiz, daha çok para kazanma düşüncesiyle hazırlanmış bir iskelette emaneten oturduğumuzu görterdi bize. Zaten belli bir zaman sonra kendi kendine çökecek binada , depremin beşinci günü iki adet çocuk sağ kurtarıldı. (Detaylara girip iç karatmayayım.)

Biz yanlış gördük ve dava açtık. (Kesinlikle tazminat davası değil) İşin garibi bu dava zamanla nasıl olduysa kendiliğinden düştü. Çükü onca ısrarımıza rağmen hiç kimse ilgilenmedi. Kesinlikle rapor bile vermediler bina için. Kendi imkanlarımızla yaptırdığımız belgelerle bilgi sahibi olmuş olduk. Sonuç derseniz % 100 hatalı imar ve hala yapmaya devam etiği evleriyle dolan cepler ve bizden gidenler. Çok adil bir ödeşme. Hesaplar zamana kaldı.

Buradan sonrasını anlatmayacağım. Soğuk taşta adı yazan ve altına 17 Ağustos 1999 tarihi not edilen tüm herkesin yakınlarına baş sağlığı diliyorum. Başımız sağolsun…

Bu gün anlatmaya çalıştığım şey bir ambulansın hikayesidir.

İşten eve dönüş yolunda bir ay sonra taşınmayı planladığımız evimize uğramaya karar verdik ve yolumuzu o yöne doğru yönelttik. Algılamasın da herhangi bir anormallik olmayan tüm vatandaşlarımın hatta ünlü ağzıyla halktan olan benim gibilerin yaptığı gibi kırmızı ışıkta durduk. O sırada arkamdan gelen bir ambulans seçtim. Çok yakın mesafe de değildi. Siren çalmıyordu ve ben yavaş mı geliyor yoksa hızlı mı algılayamadım. Yani yol istemek için önde ki aracı uyarmalı mıyım bekleyeyim mi düşüncesindeyken ambulansın yavaş geldiğini gördüm. Bu arada sabırsızlar için kırmızı ışıkta ne kadar bekleyeceğim çekilin ben giderim düşüncesine cevap olsun diye konan geri sayım 11 saniyelere kadar düşmüştü. Ben kırmızı ışıkta bekleme süresinin bitmesini beklerken ambulans siren çalmaya başladı. Tabi şeritlerin açılması vs vs derken bende dahil bir çoğumuz aynı anda hareket etmeye başladık ve bir şekilde trafik akmaya başladı. Bulunduğumuz kavşak biraz tehlikeli olup olası problemleri önleme amacıyla (Ben öyle düşünüyorum. Yoksa her yüzmetre de bir neden trafik lambası konulsun ki.) sık sık ışıklandırılmıştır. Bizi geçince ambulans yine yavaşladı. Bir müddet takip etmeye karar verdim ve arkasından gittim. Bizim bu çok akıllı arkadaşımız ışıklara gelince siren çalıyor sonrasında tın tın gidiyor.

Bu hareket nedense çok dokundu bana ve olayı anlatabileceğimiz yada bu tür bir durumda herhangi birine nasıl ulaşacağımızı bilmediğimin farkına vardım. Polise gidip söylesem ne yapacak ceza mı yazacak derken yaşadığım şehirde ki hastanelerden birini aradım. Dedim ki xx xx 927 plakalı ambulans doğru olmadığını düşündüğüm bir hareket yapıyor ve ben onun nereye bağlı olduğunu hangi hastaneye bağlı olduğunu öğrenmek istiyorum. Bana bu konuda yardımcı olabilir misiniz dedim. Tabi dedi ve telefonu kapattık. Açıkcası geri dönenin olacağını hiç sanmıyordum ki beş dakika bile geçmeden hastaneden geri döndüler.

112 acil servisi aradım. Aynı durumu ona da anlattım ve dedim ki

Bir O ambulans görevi dışındayken trafik kurallarına uymama hakkına mı sahip?

İki Ambulanslar dışında binek arabalarda da hastalar, hamile kadınlar, küçük çocuklar taşınmıyor mu?

Üç Ambulansa yol vericem telaşı içerisinde olası kazanın sebebi kim olacak?

Dört hepsinden önemlisi o hastanesine geç gittiği ve geç bilgilendirildiği için şu an ona ihtiyacı olan biri varsa ve geç kalınmışlığa bağlı kayıp oluşursa bunun bedelini kim ödeyecek sorumlu kim olacak dedim?

Dinlediler çokta ilgilendiler gerçekten. Telefonda ki sesin insanı önemseyen bir yanı olduğunu hissediyorsunuz. Gerçekten elimden geleni yapacağım şu an sizi bir çok nokta dinliyor çok haklısınız dedi. Ben yine konunun o şekilde kalacağını düşünüyordum ki tüm bu konuşmaların bitmesinden beş dakika sonra 112 Acil servisinden telefon numarama döndüler. Plakası verilen ambulansın hangi hastaneye bağlı olduğunu ve bir sonra ki için yapılanlar hakkında bilgi verdiler ve teşekkür ettiler. Hoşuma gitti. Gerçekten bir şeyler değişir değişmez bilemem ama ben gören ama susan lnsanlardan değilim. Belki birilerinin onu gördüğü gerçeği ile babasının arabasını kullanmadığını ve insanlık duygularını kaybetmemesi gerektiğini anımsar