Wednesday, November 22nd, 2017

Kızım, çok özledim be…

Ocak 4, 2010 by  
Filed under Kişisel Bir Şey

Gecenin sabahına hiç kapanmadan tanık oldum yine. Arada ıslanmasa da alışkanlığımdan değişen yastığımı ters düz ediyordum ve camı kapatan tüle iliştirilmiş her saydığımda üç yüz altmış yedi çıkan anlamsız şekli tanıyordum. Hatta yaşanmışlığa adanmış ama yazı tura da şanssız tarafta adını bilmediğim sokak insanlarını düşünüyordum. Bazen yeterince sebepler bulduramıyordu hayat. Tüketiyor, yabancı kılıyordu ve de çok özletiyordu.  Hatırlanmayı yasak kılıyor her kes için alışkanlığa dönüşmüş, unutulmuş yaşantı kokuyordu. Onsuzluk hissinin tuhaflığında cesur yürek oluyordun ve siyahın kırmızıya uyumu azalmış kesik kesik olsa da uyumuş olduğunu fark ediyordun. Duru yüzünden aşağıya küçük bir tuz birikintisi akarken sen kendini şunu söyler buluyorsun. “Kızımı çok özledim be…”

“Kızım, çok özledim be…” için 2 cevap

  1. dağınık o"da dedi ki:

    Geceler nelere eşlik etmiyor ki
    Büyük özlemlerle koyarsın yastığa başını çoğu zaman En çok özlediğindir zaten kalbini acıtan
    Ardındakileri düşündükçe önündekileri görmek zorlaşır belki de Masal daki gibi çakıl taşları da birleştirmez ayrılan yolları İsyanda edersin bu masalı birleştirebilirdim diye Bitişi başlangıç yapıp gökyüzüne ulaşmayı Yıldızları avuçlarına sarıp gözlerini yeşile boyamaya
    Ama
    Ama işte masallar gerçek değildir ki inanılır mı onlara

  2. mehbup dedi ki:

    Canım benim, çok sevindim..buraya yazdım.. nereye yazacağım bilemedim.. Tebrikler canım. Günün blogunu kutlarım..

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir