Geçmiş Olsun Kayra

Küçük Kayra lösemi olmuş dediklerinde ne diyeceğimi bilemedim. Tek yapabileceğin şey o an için sadece telefona sarılmak olmuştur herhalde. Acı aynı acı, panik aynı panik olamamıştır anne ve babasının yanında… Uzun çalan telefon ve tabi ki çok yorgun bir ses adımı söyleyerek efendim dediğinde bittim, suskunlaştım. Ne nasılsın demek ki çok saçma bir soru olurdu, ne de ne oldu demek… Bende adını söyledim. Herhangi birinin konuyu başlatmasına gerek kalmadı zaten o benim çoktan duymuş olduğumu anladı; bende onun durumunu. Şimdi nasıl dedim ne olduğunu, nasıl teşhis konulduğunu, hastaneye yatma hikayelerini kısaca paylaştı. Süreç için start verileli birkaç gün oldu bile. Lösemi konusu gereği bana çok yabancı olmayan ama uzun zamandır da yakınlarda yeniden birinin bedeninde olduğunu duymadığım hastalıktı. Hastalık kesin yenilebilir özellikli ama süresi biraz uzun olması bakımından ruhen yorucu. Ama elbette ki bilinçli anne baba ellerinde ki çok erken teşhis her şey çok başka olacak. Trambosit bağışı sıkıntısı yaşamamak da olumlu bir durum. Süreç onlarla birlikte bizlerinde katılımıyla geçirecekleri ve her şeyin eskisi gibi olmasını sağlaması için değerli. Şimdiden küçük yakışıklı adama ve bu hastalıkla mücadeleleri devam eden herkese… Bir an önce geçsin, bitsin…