Dedeli Günlere

Hayatta hiç yaşamadığınız duygular oldu mu bilmem, ama ben hiçbir zaman dedem tarafından yürekten, içten, takdirle sarmalandığımı hatırlamam. Babamın babası hafızamda sakinliğiyle yer etmiştir. Lösemiden kaybettiğimiz için ( sanırım o zamanlar dokuz yaşındaydım) onu da pek hatırlayamıyorum. Kısacası öyle torun olduğumu hissedemedim çok şükür. Bayramlar ilgisiz dede ve buna içten üzülen annemin sarmalayan sevgisi eşliğinde tabi ki kusursuz geçti. Yok, ben sevgisiz büyüdüm vs gibi şikâyetlerim yoktur. Onun içinde ne türkücü olabilecek, nede yalanlarıyla gündemi oyalayacak mesleklere ilgisiz kaldım. (Kriterlere uygun değilim )  Hoş bilmediğiniz bir duygunun sizi üzmesini de bekleyemezsiniz ve bu beklenmeyen kendi aileniz tarafından size, eşinize, çocuğunuza yürekten armağan edilir.

Yanda resimlerini gördüğünüz iki erkek hayatımda değerliler listemde ilk sıradadırlar. Babam ve oğlum. Onların bağlarına bu gün gözlerim buğulanarak gururla anlatabilmemi sağlayan babama sonsuz sevgisini hepimize eşit dağıtabildiği için teşekkür ederim. Kaldı ki hayatın yoğun iş temposu ve hayalindeki tüm şartlara azmi ile kavuşmuş bu adam bu küçük adama hiç dayanamıyor. Resimde gördüğünüz gibi dede torun oyun hamurlarından kendilerine sevgilerinin güvenliğiyle gülümsetiyorlar. : ) Bu arada o hamurlarla kuru pasta yaptılar. Şimdikiler şanslı. Hem büyükler hem küçükler. Ortancalar da çok mutlu : ) . Yaşayabilmeli ve yaşatabilmeli… Hepimize.