Söyledim mi bilmiyorum ama şeker direnci için ilaca başladım. Doktorum diyabetliler arasına hoş geldin dese de ben ilk altı ay dolunca ilaç kullanmayı bırakabileceğime inanıyorum.

Biraz yorgunluk şikâyetim var. Çok düşünüyorum ve bütün gece ne düşündüysem aynısını rüyamda görüyorum.

Beyazlarımı kapattım ve artık yeni halimle kendime yabancı değilim. İnsanın eski kendini bile çabucak unutması unuttuğu onca şey arasında daha da doğal görünüyor düşüncesine. Genel tepkilere takılmıyorum inandığım birkaç insan beni dürüstlendirdi.

Türkü dinliyorum. Sakin ezgileriyle hüzün çöküyor, azıcık gözlerim nemlendiğin de bir misafirimin gelmesiyle ıslanmadan yanaklarım kendime geliyorum.

İki haftadır hiç spor yapmadım. Her gün “bu akşam kesin ihmal etmeyeceğim” diye kendime yalan söylüyorum.

Bir hevesle almış olmama rağmen poşetlerinden çıkarmadığım kitaplara her gün bakıyor ve aynı özensizliği onlara da gösteriyorum.

Bu kış çok üşüyorum.  Yalıtım malıtım denilse de bir daha kuzey cephe ev asla diyorum.

Ertelediğim görüşmelerimi öne çekme gayretine girmeye çalışıyorum. Yeni insanlarla tanışmadım mevcutla devam ediyorum:D  Yazmaya vaktim yok mahcubiyeti yaşıyorum ama ruhumun aşırı tembelliğini de ses çıkartmıyorum. Yeniden ses verene kadar idare edin : )

Daha önce yazdığım ölümünün ardından tekrarladığım “Ne yapsa hiç batmamış farklılığı ile adam olacak çocukların ve çocukları adam olacakların sevdiği mükemmel insan” anısına keyifle dinleyin.

 
Neyse sabah ritüellerinden sonra son işlem parfümlen çık aşamasındayım ki mevcut sinir krizi tetikleyicisi olayın gerçekleşme anı gelen çat sesiyle gerçekleşti. Ufacık, üç beş sürmeyle dibi gelen o ojenin bana yaptıklarına inanamazsınız.   Birincisi halının üzerine düşüp tuzla buz şeklinde halımın üzerinde manasız bir hayvanın ölüsü görünümü almasına “aman giden bir tek halı olsun” şeklinde değerlendirmemi engelleyen duvarların, kapıların, yerin ve tabi halı dışında kaldır at olan giysilerimizin şaşkınlığı içinde kala kaldım. O aptal şişenin dibi sanki benim görmediğim biri tarafından doldurulmuş, doldurulmuş, doldurulmuştu… Üstelik onca düşmelere dayanaklı olan bu küçük şişeye bu kadar nazlı olma hakkını kim vermişti de sabah sabah can sıkıntısı olarak gözlerimin  önünde manzara oluşturuyordu.   Pamuklara aseton döküp silmeye çalıştıkça daha beter hale geldi. Üstelik babamız “aman önemli değil” diyerek bi gayretle bana yardım ederken ben geç kaldık diye söylenmediği için durumda bir gariplik olduğunu fark ettim.  İlk sorum beyler bunu kim yaptı demek olsa da erkek dayanışmasından nasibimi aldım. Bu sorunun yanıtı günün ilerleyen saatlerinde babamız tarafından geldi. Pes edip evi öylece sanki cinayet işlenmiş gibi bırakıp kaçtık. Kış günü boya badanada farz oldu.

Bu olay dün sabah saatlerinde gerçekleştiğinden temizlemek maksatlı biraz erken kaçmıştım eve. Sonuç yerler ve kapılar tamam, duvar kesin boya, halı ve giysiler çöpte : )  Sonuç onunla her şey güzel )

Bunun sınırı olduğunu düşünemiyorum. Arzular ve istekler sonsuz bir döngüyle oluşturulmuş. Hep dahası hep daha dahası oluyor nasılsa… Klişe cevaplar, vurgunluklarında insanları sevmeye çalışmalar da bir yere kadar. Kalpleri attırmaya değecek yeni heyecanlar her zaman şart. Onun için küsmeler ve yeniden barışmalar önemli sanırım. Küsmelerin götürdükleri  şiddetine göre değişse de normal sınırlar içerisinde sonu özlemle kavuşmayı planlatır insana. Bilerek küsülür icabında. Sonralar ne istiyorsak onunla tamamlanır ve durgunluktur hemen gelen oflaya oflaya…

 Dökük, kırık ve alınmamış cevaplarla ölüm gelir bulur telaşı hep olmakta.

Sığınaklarım en yıkık hayal kırıklığım. Çok inandığı için içi biraz sahte biraz gerçek biraz kötü biraz iyi biraz da umut hep yanımda…

 Sahtelik de isyan, düzgün bir hayat inancıda…

Turan Özkan’a sevgiyle…

İnsan belli bir yaşa geldiğinde kendine daha az mazeretler uyduruyor. Sanırım daha istekli isteklerine ulaşma hedefleri planlıyor ve öne çıkabiliyor. Tüm bu karmaşıklık içinde kendime ne yapıyorsun sorusunu sorduğumda isteklerim ve yapabileceklerimin her zaman mutluluğumu beslediğini biliyor olmam tesadüfle olmuyor. Tüm bunlar arasında hiç takdirsiz küçümseme cümleleri ile daha keyifleniyorum. Nasıl olsa karşımızdaki ne yaparsa yapsın beğenmemek için binlerce mazeretimiz oluyor ve hiç merak edilmediği halde çok daha profesyonel örneklerle konuşmalar uzayıp gidiyor.

Ben tüm bu eleştiriler arasında onca yoğunluğuma rağmen kendime yeni bir tecrübe katmak istedim. Daha önce de yapmak için fırsatlarım olmasına rağmen saçma sapan bahanelerle bıraktıklarıma sahip çıkmaya karar verdim. Bir çalışma masası aldım. Banka kartları, ehliyet, nüfus cüzdanı, sağlık sigortası vs gibi sıralanıp gidecek kartlığa bir de öğrenci kimlik belgesi ekledim.   Oturup ders çalışamasam da bir yerlerden yakalamaya çalışıyorum.  Gençler evli ve çocuklu biri olarak onlara örnek olduğumu düşünürlerken bende enerjilerinden keyif alarak sıra arkadaşlığı yapmaya çalışıyorum.

Umutlu görünüp umutsuz biri haline dönüşmeyi hiç istemiyorum.  Saçma sapan düşüncelere mandallanmak duygusallığımdan başıma dert olsun istemiyorum.  Kazayağı çizgileri çoğalıp bakılmaya muhtaç birine dönüşmeyi herkes yanımdayken yaşamak istiyorum.  Sevdiğim herkesi hep yanımda istiyorum.  Sanırım hep sınırlıyız…

Fotoğraf pek dokunaklı yanılıyor muyum?

Silikleşme hissinin ilk zamanlarıyla yeterince başa çıkamıyorum, biliyorum.  Ruhun dinginliğiyle buluşmasını çevrenin ertelediğini fark etmiş bulunmaktayım.  Onun için  sindirme çabalarındayım. Her şeyi başarabilirim. Değişimler beni yormuyor biliyorum. Aslında  sandım’la başlayan cümleler kurmam iyi olurdu ama oralarda kalmıyorum.  Ben de herkes gibi izler bırakıyorum. İzlerimden kimler ne almak isterse o kadarını kullandıklarını biliyorum.  Sonuçta hayat her yerde aynı ve benim de  bir derece umurumda.

“Sevgide güneş gibi ol, dostluk ve kardeşlikte akarsu gibi ol, hataları örtmede gece gibi ol, tevazuda toprak gibi ol, öfkede ölü gibi ol, her ne olursan ol, ya olduğun gibi görün, ya göründüğün gibi ol.”

Mevlana

Tepkiler ve kabul etmemeye bağlı yuhlamalar karşıt görüşlerimizin çarpışması sonucu her zaman olacaktır. Bunlara hiç şaşırmıyorum ama atladığımız bir çok şey olduğunu da düşünüyorum. O kadını o hale getiren Şeyi…  Neyden rahatsız olduk ki biz? Sırtında bıçak olan bir kadından mı? Sırtı açık bıçaklı bir kadından mı? Yine şiddete maruz kalmış ve her geçen gün herhangi bir gazetenin sayfalarına konu olan bir kadın daha olmasından mı? Şiddetin her geçen gün çeşitli sebeplerden dolayı artarak devam etmesinden mi? Sanırım sorular peş peşe sıralanabilir ve konu uzayıp gider.

Yani ne kadar duyarlı milletmişiz de benim haberim yokmuş. Demek ki istersek istediğimiz bir konu üzerinde milletçe yoğunlaşıp o olayın üzerine gidebiliyormuşuz. Abartmayı seviyoruz. Sanılmasın ki fotoğraf beni de rahatsız etmedi. Tabi ki etti. Ama insan olarak, kadın olarak çok da etkiledi. Bakar bakmaz ilk aklıma gelen kuzucuğu var mıydı oldu? Yine biri bir kadının yaşama hakkını elinden aldı. Sahici duygular içinde hüzünleniyorum. Her gün ya da hemen şu dakika bir kadın tecavüze uğruyor, satılıyor, değiştiriliyor erkenden evlendiriliyor. Ne olur biraz da sesimiz buna çıksın…

Yatsam uyurdum belki ama bitmiş uykum deyip çay suyuna hadi dedim. Geçtiğimiz günlerde oturamayız artık diye düşündüğüm balkonda tuttuğum masa mı sandalye mi erken kaldırdığımı fark ederek başka pratik seçeneklerle kendime yağmurda kahvaltı lüksü sundum.  Tüm şehir uyuyordu ve ben hala kaynamaya devam ediyormuş gibi duran bir kupa çayımla düşünüyordum.  Arada da iki dilim kepekli ekmekten yaptığım tostumla bütünleşiyordum.  Gülümsüyordum, izliyordum ve hiç ses çıkarmıyordum…

O bazen hızlandı ben üşümediğimi fark ettim, O yavaşlar gibi yaptı ben çayımı tazeledim, O günün aydınlanmasını biraz puslandırıyordu ben vaktim daraldı mı merakını yeniliyordum, O gün aydınlanırken yeniden hızlandı ben güne hazırlık için içeri girdim…