Günlerden herhangi bir gün ve önemli olmayan nice detaylar arasında sıkışmışlık duyguları fışkırmaktaydı. Yalnızlık en çok sorguladığı şey ve gerçekten yalnızlık nerede başlıyor cevabını aradığı şeydi.  Onu üzen her şeyin hemen orada beyninin içinde takılı kalması çok saçma gelse de hemen oracıkta beyninin içindeydi.

Zaman saklandığı değil ancak öteleyebildiğiydi. Anladığını varsaydığı her şey ancak o an için yok saymayı seçtikleriydi. Bir gün başka olabilir ve yeniden daha cesaretle başkayı tanıyabilirdi. Hatta daha dürüst olabilir dokunmadan da sevebilir miyim diye sorabilirdi. Bir gün çok başka olmasa bile izlerinin unutulmamasını dilediğini söyleyebilirdi. Sonra ki cümleler derdi ki diye devam edebilirdi.

…

Her şey zamanla istemeden doğmuş gibiydi. Yani aralarında olsun der gibi düşünce değil, bir öğle molasında hafta sonun nasıl geçti? Gibi saçma sapan cümleyle yapmayı çok istediklerini buluyor ya da daha önce yapmışlıklarını buluyordu. Eş ikizi oluyorlardı. Birbirlerinin dişi ve erkek halleri oluyordu. Ortak ne çok şey oluyor ne az şeyde eşlerini buluyorlardı. Özgürlük yemini ve de beklenti olmadığı bir anda seni seviyorumları gelmiş ve biri daha önce kocasına üzgünüm dürüstlüğü sergilemiş, diğeri karısına söylemek için izin istemeyi bir müddet görüşmeyelime getirmişti. Gerçekten bir müddettir üç buçuk yıldır hiç görüşmeden sürenin dolması bekleniyordu.

Tüm mailler saklanmış, silinip gitmesin diye çıktıları alınmış, çıktıların tekrar tekrar fotokopileri alınmış, çok özlendiğinde hüzünle ağlanmak üzere saklandıkları yerden defalarca çıkarılmıştı. Her konuşmanın hangi şartlardan doğduğunu anımsıyor bazen üzerinde sevdiği renkleri nasıl seçtiğini düşününce içinin hüzünle nefret sınırında coşmasına engel olamıyordu.  Diş macunu tek markaya o yıllardan sonra düşürmüş, elmanın tadını sevmiyor diye o da psikolojik diş kamaşması yaşadığından sevmez olmuştu. Gömlek giymeyi yine o yıllardan sonra bırakmış, sadece beyaz renk iç çamaşırı o seviyor diye bedenini örtmüştü. Ama hepler arasında tek kalmış tüm hazırlıklarından kendine fırsat vermeye çalışıyordu. Geride bırakma şansı istiyordu. Her yerde onu düşünmeye yorulmuş, azıcık kendine ait olabilmeyi özlemişti. Tükeniyor, panikliyor, hayalleri arasında sadece sadece sadece oluyordu. Geceler bazen çok zor geçer karısıyla onu düşlerdi. Aslında ondan daha çok karısının ölmesini diliyordu. Yenemediği, uğruna geri dönmediği erkeği ezik yıkık görmek için karısını bir kazada öldürür, sakat bırakır, tekrar tekrar süreçleri yaşardı. Arkadaş ortamında çok komik fıkraya coşkulu kahkaha atar ve altında arkasında içinde neredeyse keşke duyabilse isteği duyardı. İçinde hiç düşünmemenin hiç düşünmemiş olmanın nasıl olduğunu unuttuğunun farkına vardığında yüksek yerden boşluğa bakmış, onca acısına rağmen onu tekrar tekrar zihninde öldürememe, kendisine özür dilerken görememe ihtimaline dayanamamış rüzgârı içine çekip yeniden ayaklarını yere basmıştı. Her zaman neşeli olmalıyım düşüncesinden ağlama yeteneğini büyük ölçüde kaybetmiş acı kokarken o, taşlaşmış kalbi umuduyla unut ne olur baskısı arasında kendini yaşlandırıyordu.

Yine aynı yine aynı hücumlarla gün başlamış, bitmiş, tükenmiş evine girmek için arabasından inip birkaç adım atması gerekirken duyduğu sese odaklanmıştı. Sol ayağı yolda duran ve rengini şeklini tam seçemediği taşa değip onu bulunduğu yerden birkaç adımlık yere götürmüştü. Taşın olduğunu düşündüğü yere doğru yürüdü. İçgüdüsel olarak onu tanıdı; buldu. Yeniden vurdu. Yeniden vurdu yeniden yeniden yeniden… Öfkesi büyüdü, güldü kahkahalarla güldü. Taş ayağının altında sürükleniyor ve hiç alışmadığı mekândan yine yine yeniden bir insanoğlu tarafından sürükleniyordu. Onun da hayatı vardı onun bile bir amacı vardı diye düşündü. Ahlar geldi içinden büyümüş ve ağlama nöbetinin ilki. Eğilip taşı aldı avucumda sım sıkı sardı diğer eliyle üzerine baskı yapıp kendine sarmaladı. İlk kez düşünmeyi bırakmıştı galiba. Taş ne hatırlattı da onu başka yaptı bilinmez ama belki de ilk defa gitmeler kadar kalmaların da rahat olması gerektiğine inandı.

hayata katılanlar hakkında… | izlesene.com

Birbirinden farklı sunumlarla özünde sadece karın doyurmak için ikramlık sunulmuş yemekler tabağından midesine belli süreçlerde geçiş yapıyordu. Bakıldığında kendi halinde akşam yemeğini yiyen ailenin dişisiydi o. Yemek yerken neler düşündüğünü bilmek imkânsız olduğu gibi günde hiç düşünmeden geçirebileceği zamanın meraksızlığında hayat yaşanıyordu. Birileri yemek yiyordu, birileri yemek için sıraya girmişti; birileri ağzında lokma konuşuyordu ve akıyordu işte düzen.  Sonra birden dikkat kesildi.  “Buraya dört kişilik servis açabilir misiniz?”  duyduğu tek şey. “Buraya dört kişilik servis açabilir misiniz?” Derin bir nefesle lokmasını yuttu peçeteyi ağzı kirliymiş gibi dudaklarına değdirdi ve kibar olmakla şaşırmak, öfkelenmek ile neydi bu arasında bir yerlerde peçeteyi masaya bıraktı. İrkildiğini fark etti.

Çalıntı hayatlardan bir andı. Kimsenin bilmediği, bilemeyeceği bir an. Kalbinin atışları hızlandı. Hemen arkasında ki masaya mı oturuyor acaba merakı hızla tırmandı. Sesinin tonu bedenini de heyecanlandırmıştı.  Bir yudum daha diyerek şarabına yudumladı. Hızla toplanan tabakların üst üste koyma sesleri ile inatçı bir çatalın yere düşme sesi aynı anda geliyordu. Ama beklediği ses gelmiyordu. Sonra dört kişilik değil mi efendim sorusu soruldu ama bir kadın evet dedi. Ağzını buruşturdu gözlerini de kısarak. Hadi ama diyordu lütfen bana bir kez daha sesini bağışla…

Çalıntı sınırları içinde heyecanlı merakıyla akşam yemeğini tatlandırmıştı. Konuşuyordu şu an içini kıpırdatan ses. Yüzünü görebilme fırsatı varken cesaret edip bakamıyor gözünün önüne dökülen ile gördüklerinin farklı olmasının hayal kırıklığını yaşamak istemiyordu. Gözünde dünyanın en hoş, en zarif, en nazik beylerinden biri vardı ve değişmesini istemiyordu. Konuşmada ki tüm cümlelere yoğunlaşmış “s” lerin belirgin çıktığını fark etmişti.  Ses son derece tok ve tane tane çıkan kelimelerle şuh derecesinde heyecan yaratıyordu. Şarap son yudumla bardaktan kokusu dışında silinirken tüm bu heyecanın son üç dört dakikalık zamanı geçmemiş olması ilginç geldi. Kafasında ki hayal için bakmama kararını sabitlemiş olduğundan kızı ve kocasının yanına giderek tamamlamaya karar verdi. Masaların arasından çıkış kapısından az sonra havuz başında başlayacak neşeli dans için yer tutan ailesinin yanına gitmeye karar verirken aklına bir şey geldi.  Durdu ve hiç tanımadığı birinin kulağına “çok tatlısın” dedi. Hayatlarımızdan geçelim dedi içinden ve sevdiklerine yürümeye devam etti.

Kendine bile ketum olabilecek ruhları vardı ve bu ruhlardan ikisinin sahibi tesadüfler sonucu tanışmışlar ve günlerdir ilk defa bu kadar koyu bir sohbetin gidişatına izin vermişlerdi. Aslında her ikisi de belki anlatmayı hak edecek birisini aramışlardı. Konu nasıl oldu da paylaşım alanlarına girdi bilmiyorlardı. Anlattıkça anlattılar, konuştukça ne varsa birikmiş bir nefes gibi dökülsün istediler.

Özlüyorum. Sadece özlemek mi kıskanıyorum da ve suskun kalmak çok yoruyor beni. Neden diye sorma söyleme ihtimalimle bile kaybetme olasılığımı göze alamıyorum. Nasılsa hiçbir zaman tam olarak benim değil ve olamayacak o olsa bile ben yanına gidebilecek kadar cesur değilim ve onu kendimce seviyorum. Bir yazı arasında adını bulduğum kitaplarım en sevdiklerim oluyor ya da adını okuyarak sevmeyi öğreniyorum. Yine de hayalci değilim can yakması da deşmiyor daha güçlü oluyorken sahip olabildiklerine sıkıca bağlayabiliyor biliyorum. Kimsenin suçu yok. Sahip olunan ne olursa olsun kim olunursa olsun hatta adı yasaklı olsun bu ruh şekillenemediğinden aynı şartları hazırlardı eminim. İçinde bulunduğum durum itiraz değil sebepsiz kabul görür bende. Sıralayabilirim sızanları belki ama ne oluyorsa olsun adı yerleşen isim. Dozu, serbest bırakma hakkı ve yaşama şekli kendi penceremin görünmeyen tülünün arkasında ve sadece kendime sakladığımdan ulaşılmaz büyüklükte. Kendime kazandırdığım için her yerde O’nun adı ya da adını taşıyan hecelere olan yakınlığımda aklıma ısrarla kazınan, hep var ama benim için varken özlenen, onun bilmediği sırrıyım. Adı yok. Kural yok. Bildiklerim yok onun tarafında zaten sıfatım da yakın biridir herhalde ve O varken ben olmayı hangi ara unuttuğumu aramaya başladığımdan beri böyleyim.

Birinin birine bağlılık hikâyesini dinlemek değil ama bu bağlılığın başkaları tarafından yaşandığını bilmişlikle devam etti sohbetleri Çağrı ile Ufuk’un. Her ikisinde de yaşamaya devam eden sancıyı anlatabilecek güvenilir birini bulmaya devam etmenin dökülmesi birbirlerine sıra bile vermeden devam ediyordu.
Ufuk devam etti.

Seni öyle iyi anlıyorum ki! Seni seviyorum demek değil benim de O’na söylemek istediğim. Tam olarak söylenmek istenen ben seninle her şeyi yaparım. Ben seni senin istediğin kadar benimserim. Senin karşılığın benim ve sen nerelerdeydin belki de. Konu derin, zamanla büyümek yerine çocuktan çocuk oluyormuş insan. Yakıyor olduğundan bu denli güzel belki diyerek anlatmaya devam ederken sus ne olur itirazıyla birbirlerini üzmekten vazgeçtiler. Sohbetleri devam etti şimdiki yaşantıları ile olasılıkları arasında. Hayali mutluluklarını anlattılar hatta dürüstçe söyleyelim mi gülümsemesi ile günü kapattılar.

Not : Sonu nerede demeyiniz kitaba sakladım : )

“Öğretmen arkadaşlar lütfen öğrencilerinizle ilgileniniz araçlar stadyuma götürmek için hazırlar” anonsuyla öğrencilerime seslenmeye onların olabildiğince çatımın altında toplamaya çalışmıştım. Tuhaf bir şekilde heyecanlıydım bende. Sorunsuz olarak yolculuğumuz tamamlanmıştı. Küçüklerim gösterilerini yapabilecekleri kadar yapabildiler. Neden buradasınız sorusuna “Atatürk armağan etmiş” sözünü biraz ezbere kullanarak. Videolar kayıtlara aldı onları. Her birinin bir den fazla birçok anı pozlandırıldı. Bakıldığında çocuk çığlıklarının neredeyse duyulacağı kadar sahici bir zamanın büyüyen çocuklarıydı benim çocuklarım. Onlar minik bedenleriyle arada sırada kafalarını bana çevirerek yaptılar ezberlerinde kalanları ve ben de kendi Nisan’ımda kalıp hüzünle karışık gururuma ağladım.

Beyazın üzerine pembe puantiyeli elbise alma zorunluluğunu okul getirmişti. Çocuk bayramı için hepimiz bir örnek giyinecek bizi izleyeceklerin önünden uygun adımlarla yürüyerek geçecektik. Önümüzde okulumuzun bando takımı olacak, onların ritmine bizde ayaklarımızla eşlik edecek ve bu düzeni hiç bozmayacaktık. Günlerdir son iki dersimizi okul bahçesinde bu hazırlık için harcamıştık. İşte o gün tüm bu hazırlığın gösterileceği günlerdendi.  Okulun bahçesine gelmiş ama hemen tuvalete giderek okul içinde ki curcunayı izlemeye başlamıştım.  Hepimiz aynı giyinmemiştik. Aramızda efe kıyafetleri olan çocuklar, köylü kadını gibi giyinenler, balerinler ve hayattan birçok örneğin küçük yansıması vardı. Herkes heyecanlı ve herkes gülümsüyordu. Ben izliyordum. Çünkü ayakkabımdan utanıyordum. O vakitler babamın bin bir güç ile aldığı elbiseye sevinemiyor oldukça eski duran simsiyah ayakkabımdan utanıyordum. Hatta biraz da babamdan, annemden, benden sonra dünyaya gelmiş dört kardeşimden de utanıyordum. Hatta daha çok bu utancı elimden tutmayarak iki katına çıkartan anneme kızıyordum.  Son dakikaya kadar utanarak vakit geçirmiş, sırama geçmemiş, en son çıktığım için öğretmenimi sinirlendirmiştim.  Oldukça heybetli çıkan sesiyle işitmediğim laf kalmamış, başkaları da sözünden çıkmasın, dinlemeyi bilsin diye mi artık elinin tersini yüzümde bulmuştum. İşte o gün benim öğretmenimden nefret ettiğim gün, kendi çocuklarımı ise tek tek öpüp koklama sözü verdiğim gündür.

Tokat beni, çocuk kalbimin utandığı beni daha çok hırpalamış, ağlamamak için kendimi sıkar hale getirmişti.  Gözyaşlarımın gözümün içinde biriktiğini biliyordum ve akmaması için çaba harcıyordum. İlk defa içli içli ağlamak deyimine örnek olduğumu o vakitler bilmiyordum ama çocuk halim iç çeke çeke mızıldıyordu işte. Gösteri alanına tüm okul yürüyerek gitmiştik sanırım.  Bekledik mi, ne kadar ayakta kaldık hiç hatırlamıyorum ama sadece protokol önünden geçerken hizada kalmamız ve görüntüyü bozmamamız için protokol alanına elli metre kala yolun beş kalın beyaz şerit çizgilerle ayrıldığını hatırlıyorum.  Onların üzerinden hizayı bozmadan yürüdüğümüzü ve havanın her an yağarak bizi ıslatmasının çok yakın olduğu serinliği hissettirdiğini. O günlerden kimin verdiğini ve elime nasıl geçtiğini bile anımsayamadığım bir fotoğrafım var. Şimdiki kadar şanslı değildi en varlıklı ailelerin çocukları bile. Tek tük fotoğraf arasında bana da düşmüştü.  Renkli gibi olsa da şimdi ki gibi canlı olmayan ve elbisemin üzerimde nasıl durduğunu bile göremediğim tek fotoğrafım.  Elbisemin yaka kısmından aşağısı yok; yani görüntüde bedenim yok.  Sadece küt desem küt değil, yuvarlak desem yuvarlak değil saçımın şekliyle,  saçlarımın arasından yansıyan kafa. Yüzü görünmeyen ve ayaklarına bakıp ayakkabısının öfkesini, öğretmenin üzüntüsünü düşünen çırpı, bedeni görünmeyen küçük kızım.

Miniklerimi izlerken duygulandığım için ağlayan ben, ilk Nisan’ımı öğretmenliğimin ilk yılında yaşayarak çocuksu saflığımdan uzak, olgunlaşmış olarak  miniklerimi izlerken hayalimde aralarında yaşayarak geçirdim.  Küçücüktüm, öğretmenime dönüp dönüp bakıyor, hareketlerimi doğru yapıyor muyum diye teyit alıyordum. Başıyla onaylıyordu beni, bende daha korkusuz oluyordum. Annem yine yoktu izleyenlerim arasında, çünkü artık hayatta değildi. Ne onu tekrar katıp genç haliyle hayal edebildim, ne de ezik yetişmiş yönünü güçlendirebildim. Şakacıktan bile olsa benim Nisan’ım yine acısın istemedim.

Arada ıslanmasa da alışkanlığımdan değişen yastığımı ters düz ediyordum

Camı kapatan tüle iliştirilmiş, her saydığımda üçyüzaltmışyedi çıkan anlamsız şekli tanıyordum

Ve

Aynamda ki yansımayı seyrediyordum

Düşmekte istiyordum kalkmakta, ağlamakta ağlatmakta doğaldı hayatta.

Gerekçelere sızanlar olurdu belki yeni bir bebek ismi bulmak gerekebilirdi

Ama zaman sığ bir düşünce de değil kararlı bekleyişle adını yazdırıyordu.

Kaldı, biz kaldık

Bekledi, biz bekledik

Sonra biz kaldık O gitti…

Alışveriş merkezinin içine otoparktan girmişti. Sabahın erken saati olmasına rağmen bir çok yer doluydu. Havanın güzel olmasının etkisi olacağını düşünmüştü Orçun. Arabasını park etti. Park ettikten hemen sonra arka bagajı açıp kızının bebek arabasını ve kızının eşyalarının olduğu çantasını almıştı. Bilgisayarı hala arabadaydı.  Bir kaç zaman önce aldığı ve paçaları yapılmış iki adet pantolonunu hala eve götürmediği için kendi kendisine gülümsedi.   O sırada Volkswagen Passat marka bir araba hemen yanından geçti. Gayrı ihtiyari bir şekilde arabaya baktı. Bu onun işinin bir parçası sayılırdı. Otomotiv sektöründe çalışıyordu ve her binek arabanın oluşmasını çok iyi biliyordu. Kendisi de başarılı tasarımcılardandı. Aslında O;  arabaları kullananlara yakışıp yakışmadığına bakıyordu bir çeşit analiz gibi.  Ama bu 2008 model gümüş gri arabanın içindeki hoşluğu yönelmesini engelleyemedi. Güzel ve çekici bir bayandı. “Bu araba kadına yakışmış .“dedi içinden. Basit bir beğeni dürtüsüydü o kadar. Hemen kendisine gelip kızına yöneldi. Arka koltukta ana kucağına bağlı kızını ana kucağı ile birlikte alıp bebek arabasına yerleştirdi ve alışveriş merkezinin merdivenlerine yönel(miş)di.

Huysuzlanan Lara’yı annesine götürmek için alışverişini yarıda kesmeye karar verdi. Bir an önce otoparka, arabasına ulaşmaya çalışıyordu Orçun.  Arabasına doğru hızla yürürken arabasının arkasına park edilmiş kısa süre önce gördüğü Volkswagen Passat marka arabayı fark etti ve psikolojik olarak onu tanıdı. Tabi arabanın yanındaki güzelliği de.  Adımlarını hızlandırdı; yeteri kadar yaklaşınca  “Hanımefendi bir sorun mu var?” dedi derken de arka bagajı açık arabasını fark etti. Lara sakinleşir gibi olmuştu. Kadın birden sese doğru bakıp gülümsedi. “Pardon “dedi. Orçun arabasının başına gelenleri kafasında yorumlamaya başladı. Bu yüzüne bakmaya kıyılamayacak kadar güzel kadının iyi bir sürücü olmadığını, muhtemelen arabasını kendi arabasının yanına park etmek isterken yanlışlıkla arabasına çarptığını, çarpma sonucu arka kapağın attığını, bagaj kapısının bu yüzden açık olduğunu düşündü.  Kadın cevap alamayınca tekrar  “pardon”  dedi. Orçun “Arabama çarpmışsınız galiba ama önemli değil ufak bir kaza değil mi? Dedi.  Kadın yine “ Bir yanlış anlaşılma var galiba “dedi “Benim arabam hakkında konuşuyorsunuz!”  Orçun kulaklarına kadar kızardı. Aynı model aynı renk arabalar birbirinin aynısı olurdu ama nasıl olurda bu kadar basit bir hataya düştüğüne şaşırdı. Lara’nın yüzünden yaşadığı strese biraz da çekimine karşı koyamadığı bu kadınla iletişim kurmanın rahatsız edici hazzını tatmaya bağladı; özür dileyerek kendi arabasına ulaşmak için ayrıldı.  İki üç adım atmıştı ki ;”Nasıl yani?” dedi. “Nasıl yani?” “Ben arabamı bilmez miyim?  Lara’ya baktı sağ omzuna yasladığı başını kendisine doğru bakar bırakmış ağlamaktan uyuyakalmıştı. Bir şeylerin ters gittiğini mi anlatıyordu? Kızı babasını mı uyarıyordu?  İçinde panik fırtınası yaşıyordu şimdi. Birileri arabasını çalıyordu. Vakitli mi gelmişti yoksa biraz geç mi gelmeliydi?  Ne yapmalıydı? Arabasına sahip mi çıkmalı; yoksa onu gözlerinin önünde çalmalarına seyirci mi kalmalıydı? Kararını verdi bir kez daha arabasına bakacaktı. Tam arkasına dönecekti ki kendisine doğru gelen bir grup insan ve polis arabası gördü. “Ne oluyor” diye düşündü. Bir kaç adım geride bıraktığı kendi arabasıydı.  İçinden “Kızım” dedi gülümsedi. Onu uyarmıştı. Daha erken gelmesi bir çok tehlikeyi doğurabilirdi. Burada yapayalnız kalıp yaralanabilirdi. Bu gözü dönmüş hırsız sadece arabasıyla yetinmeyebilirdi.

Arabasını kaybediyordu. Bilgisayarını, bilgisayarın içinde biriktirilmiş aile fotoğraflarını günlerdir dolapta ki yerine almak için bekleyen düz paça yapılmış hiç kullanılmamış pantolonları, alnının terini birikimi alıyorlardı işte gözlerinin önünde. Panik fırtınası ekonomik kaybedişe yer bırakmıştı.  Öfkelendi. Biraz sonra yakalansa da arabasını çalan kişi soğutmuştu arabasından. Bunu yaşatmaya hakkı yoktu.  Belli ki diğer arabada çalıntıydı her şey on on beş dakika içinde olmuştu.

Lara uyuyordu omzunda. Orçun şaşkın ve olayları sindirme peşinde.  Güzellerden de hırsız olur muymuş be ?  Soyulduğuna inanamıyordu.  Az önce gördüğü kalabalık artık yanındaydı. Bir polis memuru; “Giden araba sizinse üzülmeyin beyefendi” dedi. “Uzun zamandır takip ettiğimiz bir grup, ekipten diğer arkadaşlar birazdan yakalarlar sizde arabanıza kavuşursunuz. Şurada ki beyefendi de diğer arabanın sahibi” dedi. Orçun ise sadece gözden kaybolan arabasının tekerleklerinin tozlara bıraktığını sandığı lastik izlerine bakıyordu.

Bir zamanlar gençti tabi. Ne kadar kızarsa kızsın doğru düşünemediğini şimdi daha iyi biliyordu, bir zamanlar kabul etmediği yanlış adımlar şimdi içinde kıymık oluştura oluştura kabul görüyordu. İşin garibi zaman ve mekânlar farklı olsa bile farklı kişiliklerin doğuşuna sebep olanların yetiştirdikleri de aynı süreçten geçiyordu. Bazen çok özel bir sebep bulunamıyordu. Bazen anatomi denilen şey sormadan karışıyordu, sinir bozucu misafir olarak dâhil oluyordu. Düşünmek için ya da geçmişe iç geçirmek için doğru bir zaman değildi ama yarın ile bugün arasında kabul görecek zor bir kararın duyulduğu akşama içgüdüsel hazırlık yapılıyordu. Sol elini kitaptan kurtarıp ona kaldığı yeri hatırlatacak ayracı yerine yerleştirip genişçe yatak odasındaki aynalı çekmecenin altında çeşitli zamanlarda yazdığı defterlerine yöneldi. İçlerinden bir kısmı son zamanlarda yapılan tatil fotoğrafları ile de doluydu. Defterleri çekmeceden kurtarmaya çalışırken içlerinde biricik sevdalısıyla karısından habersiz çekildiği fotoğraflardan biri düştü. Bu resim internet tıklarıyla bakıp seçtikleri şirin tatil köyünde çekilmişti. Genelde sarı ya da sarının tonlarından hardal sarısı döşenirdi bu tarzdaki yerler. Belki de bütçe yansıması böyle oluyordu. Hâlbuki beyazı çok severdi. Bembeyaz döşenmiş oda hayaliyle resimlere bakar, sarının tonlarıyla olanlara dört gece beş günlük rezervasyon yaptırır ve koca yılı bu birkaç günde boşaltırdı. Yolculuklarda iyi planlanmalıydı ve plan hataları hayal kırıklığı olmamalıydı. Geride bir gün tesadüfen önünüze döküldüğünde kendi izlerinize, o günün izlerine ya da değişime tebessümle eşlik edebilen olmalıydı. Ağlamak serbest olmalıydı çünkü yaş olgunlaştıkça kirpikler daha kolay ıslanıyordu. Yaşlılıkta ağır geliyordu. Zaman çabuk geçiyor isteklerimize uymayarak çoğu zaman çekilmez oluyordu. Evladınız büyüyordu ve elalemin adamını eş diye seçiyordu. Siz bir yandan mutlu olurken bir yandan kabul edemiyordunuz. Sizin minicik sevgiliniz yarına hazırlanıyordu. Sevgiliniz hazır oluyordu ayrılığa da siz ondan habersiz cesaret edemiyordunuz onsuzluğa. Sonra bir gün bir köşeye kaçıyor ve neşe içinde yapılan hazırlığa kendinize odanıza kapatarak, kaçarak hazırlanıyordunuz.

Evetlere saatler kalmıştı. Kızı için birkaç satır karaladı ve hiç vermeyecekleri arasına aldı. Ancak gerçekten gittiğinde tesadüfen bulacaklardı. Artık gerçek insanların gerçek sorunlarına farklı zamanlarda sahte sorunları olan sahte insanların oynadığı rollere konu olabilecek yeni adres doğuyordu. Hayatın kendisi yeniden yazılıyordu. Bir baba kalbi evladına kıyamıyor onu kaybetmekten korkuyordu. Bu yüzden herkesten saklı gözyaşlarını içinde kalmasını öğretmeye çalışıyordu. Kızını çok seviyordu…